Πριν από κάμποσο καιρό ξεκίνησα να γράφω μια στήλη στο Nitro που είχε σαν βινιέτα "Ο Εχθρός του Λαού". Σ’ αυτήν, διάλεγα κάθε μήνα ένα θέμα αμφιλεγόμενο, που συζητιέται στη χώρα, και υιοθετούσα την αιρετική θέση, αυτή που πάει κόντρα στην άποψη της πλειοψηφίας. Έγραψα, μεταξύ άλλων, για τις διαδηλώσεις κατά  του άρθρου 16, για τις κάμερες στους δρόμους, και για το μισθό της Άννας Δρούζα στην κρατική τηλεόραση. Δεν αρκούσε, βέβαια, να υιοθετώ μια άποψη αιρετική μόνο και μόνο για να προκαλέσω αντιδράσεις -έπρεπε να υποστηρίξω μια θέση που πραγματικά πιστεύω. Κι αυτό έκανα. Στη συνέχεια, ωστόσο, ασχολήθηκα με το Yupi.gr και δεν έμενε χρόνος για να διατηρήσω αυτή την αρκετά δύσκολη στήλη στο περιοδικό -και, κυρίως, δεν περίσσευαν θέματα. Γιατί πλέον αυτά τα "αιρετικά", "σοβαρά" ή σοβαροφανή κείμενα τα γράφω στο site, και την περασμένη εβδομάδα έγραψα κάμποσα που είχαν αρκετά αντιφατική απήχηση.

Ήταν γενικά μια περίεργη εβδομάδα. Πολλή τσαντίλα υπήρχε στον αέρα. 

Πολύς κόσμος ασχολήθηκε με το θέμα των χλιδάνεργων, το οποίο είχα γράψει για το Nitro και ανεβάσαμε και στο site. Κάποιοι είχαν αρκετά διχαστικές γνώμες για το άρθρο που έγραψα για την Κύπρο, την οποία επισκέφθηκα στις αρχές της εβδομάδας. Συμπληρώθηκαν 40 χρόνια από το θάνατο του Τσε Γκεβάρα και, φυσικά, έγραψα κάτι. Δεν έγραψα εγώ το κομμάτι για την επεισοδιακή απομάκρυνση του Γκι Κρεφ από το μουσικό κανάλι MAD -αλλά χιλιάδες άνθρωποι το διάβασαν και τα σχόλια ήταν πολυάριθμα και αρκετά επιθετικά. Ο χαμός συμπληρώθηκε με το κείμενο που έγραψα για τις μαθητικές παρελάσεις -με τις οποίες διαφωνώ ιδεολογικά από μικρό παιδί. Μια ανάγνωση στα πολυάριθμα σχόλια που συνοδεύουν το θέμα προσφέρουν χρήσιμα συμπεράσματα για τον τρόπο που σκέφτονται οι νεαροί Έλληνες σήμερα. Αν και το δείγμα δεν είναι καθόλου αντιπροσωπευτικό, μπορεί κανείς να καταλάβει αρκετά πράγματα από την ποιότητα της επιχειρηματολογίας και το βαθμό κατανόησης της γραπτής γλώσσας. Γενικότερα αυτά που είδα και διάβασα αυτή την εβδομάδα ήταν καλή τροφή για σκέψη πάνω στο θέμα της ελευθερίας του λόγου στη χώρα μας. Κι αυτό είναι ένα πολύ καλό θέμα για ένα επόμενο κείμενο στο Yupi.

Έχω την εντύπωση πως κι αυτή θα είναι μια ενδιαφέρουσα εβδομάδα.

Και Όσκαρ, και Emmy και, τώρα, Νόμπελ; Τι είδους ζωή είναι αυτή; Περισσότερα γράφω για τον Αλ Γκορ στο Yupi, αλλά εδώ θα ήθελα να δείξω λίγο το γραφείο του. Ωραίες οι (τρελά ενεργοβόρες) τριπλές 30άρες οθόνες, φανταστικός ο πολύχρωμος βάτραχος στον τοίχο, αλλά τι τρέχει με όλο αυτό το χαρτομάνι στο τραπέζι; Έτσι οργανώνονται οι σύγχρονοι Homo universalis;

Update: Αν σας έχει φάει η αγωνία, ορίστε πώς βρέθηκε ένας γιγάντιος πολύχρωμος βάτραχος στον τοίχο του γραφείου ενός Νομπελίστα. Μάθετε ακόμα πως τη φωτογραφία πήρε ο Στιβ Πάικ για το περιοδικό Time.

Εδώ και δυο νύχτες προσπαθώ να κατεβάσω το νέο άλμπουμ των Radiohead "In Rainbows", το οποίο διατίθεται αποκλειστικά από το site που έφτιαξαν γι’ αυτό το σκοπό. Ασφαλώς έχεις διαβάσει για το κόλπο της υπόθεσης -ότι δηλαδή μπορείς να πληρώσεις όσα λεφτά θέλεις για να το κατεβάσεις, ακόμα και μηδέν. Αν όχι, διάβασε εδώ. Προχτές, το πρόβλημα ήταν πως το site είχε πέσει τελείως. Χτες το άνοιγα, αλλά σερνόταν -δεν μπόρεσα να ολοκληρώσω τη διαδικασία. Η εξήγηση ίσως να είναι αυτή: Από την Τρίτη το έχουν κατεβάσει πάνω από 1,2 εκατομμύρια φορές, πληρώνοντας (σύμφωνα με ανεξάρτητη έρευνα) κατά μέσο όρο 4 λίρες (5,6 ευρώ). Όλα τα λεφτά πάνε στο συγκρότημα, χωρίς τη μεσολάβηση των δισκογραφικών. Τι σημαίνει η επιτυχία της ιδιοφυούς κίνησης; Ότι συγκροτήματα σαν τους Radiohead (δηλαδή τα μεγαλύτερα συγκροτήματα του κόσμου) δεν χρειάζονται καθόλου τις δισκογραφικές εταιρίες. Τα υπόλοιπα, δε, έχουν το MySpace.

Μπορείς να διαβάσεις: Με τι μοιάζουν 207 εκατομμύρια (και κάτι ψιλά) σε μετρητά, άλλο ένα φετίχ από τη διαβόητη Αλίκη, τρελά κουτσομπολιά και μία νέα τραγουδιάρα. Ακόμα: Μια γνώμη του υπογράφοντος για τα βιβλία ιστορίας στα σχολεία.