Πώς Να Ζητάτε Συγγνώμη: Ένας Οδηγός

Πώς Να Ζητάτε Συγγνώμη: Ένας Οδηγός

08 November 2019 | Κανένα σχόλιο

Μια αόρατη μάστιγα πλήττει τη χώρα: οι άνθρωποι δεν μπορούν να ζητήσουν συγγνώμη. Δεν ξέρουν πως. Ετοίμασα ένα κείμενο, να το κάνετε copy/paste.

διάβασε παρακάτω
Καθημερινή

Δεν έχουμε καταλάβει τίποτε

Δέκα χρόνια κουβεντιάζουμε, τσακωνόμαστε, διαδηλώνουμε, ψηφίζουμε, καταψηφίζουμε, φωνάζουμε, σχολιάζουμε. Ενα θέμα είχαμε κυρίαρχο στον δημόσιο διάλογο, πολύπλοκο μεν, αλλά ένα. Την κρίση.

διάβασε περισσότερα →

Κυβέρνηση 2015-2019: Μια Κριτική Αποτίμηση

Κυβέρνηση 2015-2019: Μια Κριτική Αποτίμηση

Μετά από όσα ζήσαμε τα τελευταία τεσσεράμιση χρόνια, εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες εξακολουθούν να στηρίζουν αυτή την κυβέρνηση. Τι άλλο έπρεπε να κανει δηλαδή για να πουν "ως εδώ";

διάβασε περισσότερα →
κατηγορίες: πολιτική
σχολίασε
Καθημερινή

Από τις γειτονιές μια καλή αρχή

Θύλακοι της οικονομικής και κοινωνικής δραστηριότητας έχουν επιβιώσει, και μάλιστα κάποιοι ακμάζουν. Και αυτό δεν αφορά μόνο γνωστές και άγνωστες μοδάτες συνοικίες στους πρόποδες της Ακρόπολης, που αναπτύσσονται ραγδαία χάρη στην Airbnb και στα ξενοδοχεία. 

διάβασε περισσότερα →

Μερικές Σκέψεις Για Το Ντοκιμαντέρ Του ΣΚΑΙ Για Το Μάτι

Εδώ, μερικές σκέψεις που έγραψα σε ένα Twitter thread για το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ για το Μάτι. Αν δεν το έχετε δει ακόμη, να το δείτε οπωσδήποτε -> Εδώ.

Το ότι το ελληνικό κράτος είναι ένα ανοργάνωτο μπάχαλο το ξέραμε. Το χάος και ο ερασιτεχνισμός που αποκαλύπτουν οι συνομιλίες δεν προκαλούν έκπληξη. Ξέρουμε πώς λειτουργεί το ελληνικό δημόσιο, πώς στελεχώνεται, πόσο αποτελεσματικό είναι. Αυτή η κυβέρνηση φυσικά δεν άλλαξε τίποτε.

Για παράδειγμα, Γ.Γ. Πολιτικής Προστασίας τότε ήταν κύριος ονόματι Γ. Καπάκης, ο οποίος προερχόταν από την πυροσβεστική μεν, αλλά από τις δημόσιες σχέσεις. Έβγαζε το περιοδικό. Πώς βρέθηκε σε τέτοια κρίσιμη επιχειρησιακή θέση; Ε, ήταν στέλεχος του "Πράττω" του κ. Κοτζιά.

Οι συνομιλίες αποκαλύπτουν ότι τις κρίσιμες ώρες της φωτιάς αποφάσεις παίρνονταν "με εντολή υπουργού" (οι κ. Τόσκας και Σκουρλέτης, αμφότεροι άσχετοι με την κατάσβεση πυρκαγιών) ενώ δυνάμεις πήγαιναν να σβήσουν τη φωτιά στο σπίτι του δημάρχου που "τα έχει καλά με τα κανάλια".

Κανέναν δεν εκπλήσσουν αυτά. Έτσι γίνονταν πάντα τα πράγματα. Απλά μας υπενθυμίζουν ότι είμαστε ο καθένας μόνος του. Όταν ψηφίζουμε αυτούς που διορίζουν τα περισσότερα ανίκανα βύσματα, την ώρα της καταστροφής το μόνο που υπάρχει ανάμεσα σε εμάς και τη φωτιά, είναι τα βύσματα.

Το εκπληκτικό, και το πραγματικά διδακτικό αυτής της καταστροφής είναι άλλο. Το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Αλ. Παπαχελά και της Μ. Κακαουνάκη δεν το διατυμπανίζει, δεν το επισημαίνει, ούτε το σχολιάζει. Μας αφήνει μόνους μας να το καταλάβουμε.

Το καταλαβαίνουμε όταν μετά από αυτό το μεγαλειώδες φιάσκο βλέπουμε ένα μάτσο άσχετους και υπεύθυνους να παίζουν θέατρο την ώρα που άνθρωποι καίγονται. Το ντοκιμαντέρ σταματάει εκεί, και δεν μας υπενθυμίζει τι έγινε μετά. Αλλά εμείς θυμόμαστε.

Θυμόμαστε πως όλη η νωχελικότητα και η ανικανότητα της κυβέρνησης κατά τη διάρκεια της καταστροφής μετατράπηκαν αμέσως μετά σε μια εντυπωσιακά focused καπατσοσύνη στην προσπάθεια να αποφύγουν τις ευθύνες με ψέματα και μια επίδειξη πρωτοφανούς απανθρωπιάς.
Θυμόμαστε τη συνέντευξη τύπου, το bullying των πυρόπληκτων από στελέχη της κυβέρνησης, τους χάρτες των "εμπρησμών, τη "στραβή στη βάρδια".Ο κ. Καπάκης χρειάστηκε 14 ολόκληρες ημέρες για να παραιτηθεί. Ο κ. Τόσκας 11. Μέχρι τότε η κυβέρνηση τους παρείχε απλόχερα στήριξη, μη και παραδεχτεί ευθύνες.

Το μπάχαλο κι η ανοργανωσιά ήταν αναμενόμενα. Ίσως ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο ξεχαρβαλωμένος ο κρατικός μηχανισμός, αλλά μην κοροϊδευόμαστε, πάντα μπάχαλο είχαμε. Αυτό που είναι πρωτοφανές και δεν έχει εμφανιστεί ξανά στην πολιτική μας πραγματικότητα, ήταν ο κυνισμός και η απανθρωπιά.

Αυτό είχα γράψει τότε γι' αυτό το θέμα. Κατά τη γνώμη μου αυτό είναι το πιο σημαντικό απ' όλα.

Δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσουμε τι έγινε πέρυσι το καλοκαίρι στο Μάτι. Δεν έχει προηγούμενο στην πρόσφατη ιστορία, ούτε το '07, ούτε στο Σάμινα ούτε ποτέ. Μπορεί να μην ήταν το μόνο ή και το ενδεικτικότερο δείγμα γραφής αυτής της κυβέρνησης, αλλά ήταν το πιο τρομακτικό.

Αυτή η καταστροφή δεν αποκάλυψε μόνο την ένδεια του κράτους(που την ξέραμε) αλλά και τον πραγματικό εαυτό των ατόμων που έχουμε διορίσει για να μας προστατεύουν από τέτοιες καταστροφές και, έστω, όταν δεν μπορούν, για να συμπεριφέρονται υπεύθυνα,ηθικά, σαν αξιοπρεπείς άνθρωποι.

Δεν είναι αξιοπρεπείς άνθρωποι.

Σας θυμίζω δε ότι πριν από το ντοκιμαντέρ είχε κυκλοφορήσει το πόρισμα των εισαγγελέων όπου αποκαλύφθηκαν οι συνομιλίες, το χάος, και οι ευθύνες της ΓΓΠΣ, της πυροσβεστικής, της αστυνομίας, των Δήμων και της Περιφέρειας. Είχα γράψει τότε το εξής.

Αν δεν έχετε δει ακόμη το ντοκιμαντέρ, δείτε το. Μοιράστε το και σε όσους πιστεύετε ότι θα το βρουν χρήσιμο. Και μην ξεχάσετε ποτέ τι συνέβη το '18 στο Μάτι. Πέρα από μια φυσική καταταστροφή ή μια αποτυχία του κράτους, ήταν μια κοινωνική ηθική κατάρρευση.

Καθημερινή

Τεχνολογία εναντίον απελπισίας

Τέτοιες επαναστατικές λύσεις, για να έρθουν, αν έρθουν, θα χρειαστούν λεφτά, χρόνο, αλλά και την επιτακτική αίσθηση ότι αποτελούν προτεραιότητα. Επιπλέον, μέχρι να ολοκληρωθούν, οι συνέπειες της κλιματικής αλλαγής θα συσσωρεύονται.

διάβασε περισσότερα →

Αυτά Της Είπα Για Να Την Προετοιμάσω, Καθώς Πηγαίναμε Να Δούμε Το Avengers: Endgame

"Λοιπόν, στην ταινία αυτή υπάρχει ένας κακός, ο Θάνος, ήτοι Θανάσης. Είναι κάτι σαν αθάνατος θεός από το διάστημα, χρώματος μωβ, ο οποίος είχε την ιδέα ότι αν σκοτώσει τα μισά έμβια όντα του σύμπαντος οι κοινωνίες θα ευημερήσουν και όλοι θα είναι ευτυχισμένοι, κάτι που βεβαίως δεν βγάζει κανένα νόημα σύμφωνα με το τρέχον επιστημονικό consensus περί οικονομίας και δημογραφίας. Αυτό υπέθετε πως θα το επιτύγχανε φορώντας κάτι χρωματιστά ρουμπίνια και χτυπώντας τα δάχτυλα. Και, πράγματι, στην προηγούμενη ταινία το επέτυχε, μολονότι ένας άλλος θεός, της σκανδιναβικής μυθολογίας αυτός και χρώματος caucasian, είχε την ευκαιρία να τον σταματήσει κόβοντάς του το χέρι που φορούσε το γάντι με κοφτερό τσεκούρι, μα δεν το σκέφτηκε".

"Γενικά πολλοί προσπάθησαν να τον σταματήσουν το Θάνο, ένα μεγάλο και ετερόκλητο μπουλούκι ονόματι "Εκδικητές", και οι ιστορίες τους ήταν το θέμα όλων των προηγούμενων ταινιών, οι οποίες ήταν είκοσι μία. Σε όλες αυτές τις ιστορίες οι υπερήρωες, είτε ο καθένας μόνος του, είτε σε ομάδες, είτε (πολύ σπανιότερα, για λόγους μπάτζετ) όλοι μαζί, προσπαθούσαν να αντιμετωπίσουν μια τρομερή απειλή, διαφορετική κάθε φορά. Οι υπερήρωες αυτοί είναι επίσης πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους και κυμαίνονται από τον προαναφερθέντα αθάνατο σκανδιναβό θεό και το Μπέντενικ Μπάντερματς που ξέρει μάγια σα το Βόλντεμορτ αλλά είναι με τους καλούς, μέχρι έναν τοξοβόλο που απλά είναι πολύ εύστοχος (;) κι ένα ρακούν που μιλάει. Επίσης στην ίδια ομάδα είναι ένα πράσινο τέρας που δεν μπορεί να αρθρώσει λόγια και εμφανίζεται όταν ένας επιστήμονας που έχει εφτά PhD (εφτά! ποιος, ποιός το κάνει αυτό στον εαυτό του και γιατί, ποιος ξέρει, πάντως παρ' όλα τα εφτά PhD δεν του πέρασε από το μυαλό να εξηγήσει στο Θάνο ότι η ιδέα του περί υπερπληθυσμού δε βγάζει νόημα) θυμώνει πάρα πολύ, ένα δέντρο που περπατάει και ξέρει μόνο μία λέξη και μία ΑΙ που ήταν σαν την Alexa του Τόνη Σταρκ αλλά μετά απέκτησε κορμί χρώματος μπορντό και αγάπησε κιόλας μιαν. Είναι στην παρέα και η Σκάρλετ Γιοχάνσον, που παίζει μια φόνισσα. Οι πιο διάσημοι, καθώς έχουν από τουλάχιστον δύο ταινίες δικές του ο καθένας, είναι ο Καπετάν Αμέρικα, ο οποίος έχει μια ασπίδα και είναι πολύ δυνατός, ο σκανδιναβός θεός Θωρ που είναι θεός, και ο Τόνη Σταρκ, ο οποίος είναι πάρα πολύ πλούσιος. Ο Τόνη Σταρκ και ο Καπετάν Αμέρικα, ο οποίος λέγεται Στηβ Ρότζερς, κάποια στιγμή τσακώθηκαν, αλλά τα ξαναβρήκανε. Στην παρέα είναι και ο (πολύ πιο διάσημος από όλους αυτούς) Σπάιντερ-Μαν, αλλά αυτός έχει μόνο μία ταινία στη σειρά, καθότι προηγούμενως η Ντίζνεϊ δεν είχε τα δικαιώματα για να τον βάλει στην παρέα. Η Σκάρλετ Γιοχάνσον δεν έχει καμία ταινία".

"Μολονότι οι περιπέτειες όλων αυτών είχαν να κάνουν με υπερφυσικά φαινόμενα, εξωγήινους και μαγείες, σε όλες τους τις ταινίες κατέληγαν να κυνηγιούνται στους δρόμους με αυτοκίνητα και να παλεύουν με μπουνιές και κλωτσιές. Κι αυτό δεν είναι το πιο εξωφρενικό. Ούτε το ότι στις περισσότερες το σενάριο δεν βγάζει κανένα νόημα και οι βασικοί χαρακτήρες κάνουν εντελώς ακατανόητα πράγματα και διαρκείς αψυχολόγητες επιλογές που μετά εύλογα κοροϊδεύει το "HISHE". Ούτε το ότι οι σκηνές δράσεις είναι κατά κανόνα τόσο περίπλοκες και ακατανόητες και "γυρισμένες" επίτηδες από τόσο κοντά που δεν καταλαβαίνει κανείς ποιο πίξελ είναι τι".

Το πιο εξωφρενικό είναι το ότι από αυτές τις είκοσι μία ταινίες έχω δει τις είκοσι.

Αυτό είναι το πιο εξωφρενικό. Είκοσι τέτοιες ταινίες έχουν συνολική διάρκεια σχεδόν δύο ημέρες. Όπερ σημαίνει, έχω αφιερώσει δύο γεμάτες, καθαρές ημέρες από την πολυάσχολη και κατά τα άλλα παραγωγική τελευταία δεκαετία κοιτάζοντας βλοσυρούς εξωγήινους μάγους, θεούς και ρακούν να κυνηγιούνται με τα αυτοκίνητα και να παίζουνε μπουνιές, πρακτικά άνευ λόγου, αιτίας, ή αξιοσημείωτου διακυβεύματος (σχεδόν πάντα το κεντρικό πρόβλημα της ταινίας θα μπορούσε να λυθεί με έναν πολύ απλό και αυτονόητο τρόπο, χωρίς μπουνιές ή κυνηγητά -βλέπε HISHE). Δεν ξέρω πώς μου συνέβηκε αυτό.

Επιπλέον, πρόκειται για δύο ημέρες εντελώς χαμένες. Δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτε από όλα αυτά. Σχεδόν καμία υπόθεση από τις ταινίες. Ποιος ήταν ο κακός, τι ήθελε, πως τον σταμάτησαν οι ήρωες, γιατί ήταν σημαντικό, τίποτε. Από όλες αυτές τις ταινίες μόνο δύο ήταν υποφερτές ή έως και διασκεδαστικές για εμένα: Η τρίτη ταινία με το σκανδιναβό θεό, που ήταν slapstick κωμωδία, και μέχρι ενός σημείου και ο Μαύρος Πάνθηρας (αν παραβλέψει κανείς το ότι ο αρχηγός της φανταστικής χώρας του Μαύρου Πάνθηρα επιλεγόταν όταν οι εκλεκτοί της τοπικής ελίτ πλακώνονταν μεταξύ τους με μπουνιές -και μερικά άλλα πράγματα). Όλες οι υπόλοιπες πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου και δεν μου άφησαν πια τίποτε, ούτε ο Άιρον-Μαν, ούτε η άλλη με τον χαζούλη από το Parks & Recreation στο διάστημα, ούτε αυτή με τον αειθαλή άνθρωπο-μυρμήγκι (σοβαρά, υπάρχει άνθρωπος-μυρμήγκι -και μάλιστά έχει κι αυτός δύο ταινίες) ενώ ποτέ δεν κατάλαβα τι ήταν η ιστορία με τον αντίζηλο/φίλο (αδερφό; εραστή;) του Καπετάν Αμέρικα που περιφέρεται βλοσυρός σε διάφορες ταινίες και τον οποίο όλοι στην οθόνη θεωρούν πολύ σημαντικό. Δεν θυμάμαι πως τον λένε αυτόν (Μάκη;). Ίσως να έχει ένα χέρι (πόδι;). Τέλος πάντων, όλοι αυτοί και άλλοι πολλοί που ξεχνάω τώρα συγκεντρώθηκαν μαζί στην προηγούμενη ταινία για να νικήσουν το Θανάση και απέτυχαν, και οπότε οι μισοί πέθαναν στο τέλος, κάτι που συγκλόνισε πολύ κόσμο απάνω που είχε αρχίσει να ξεπερνά το χαμό του Νεντ Σταρκ.

Και έτσι φτάσαμε εδώ.

Μεσολάβησε και μια ταινία με την Καπετάνισσα Μάρβελ, την οποία δεν είδα, και τώρα όσοι έχουν απομείνει κάτι θα κάνουν για να νικήσουνε το Θανάση και να ζωντανέψουνε τους νεκρούς. Δεν έχω ιδέα πώς θα το κάνουν αυτό, αλλά εδώ λέει ότι η προσπάθεια θα κρατήσει τρεις ώρες και είμαι σίγουρος ότι θα περιλαμβάνει κυνηγητά με αυτοκίνητα και θα παλέψουν και με τις μπουνιές τους".

Αυτά της είπα για να την προετοιμάσω, καθώς πηγαίναμε να δούμε το Avengers: Endgame.

Καθημερινή

Περί λήθης και Αβραάμ Λίνκολν

Αραγε, πώς πιστεύει ο κάθε Ορμπαν ότι θα τον θυμάται ο κόσμος; Αλήθεια, τι νομίζει ότι θα γράφουν οι ποιητές λίγα χρόνια μετά τη λήξη της θητείας του ο Μπόρις Τζόνσον; 

διάβασε περισσότερα →

AirPorTraits: Δεν Υπάρχουν Βαρετοί Άνθρωποι

AirPorTraits: Δεν Υπάρχουν Βαρετοί Άνθρωποι

Κάποιες εβδομάδες του 2018 τριγυρίζαμε στο αεροδρόμιο της Αθήνας και μιλούσαμε σε ανθρώπους, και τους παίρναμε φωτογραφίες.
Να γιατί.

διάβασε περισσότερα →

Τι Έμαθα Ταξιδεύοντας Για Ένα Μήνα Στις ΗΠΑ

28 December 2018 | Κανένα σχόλιο
Τι Έμαθα Ταξιδεύοντας Για Ένα Μήνα Στις ΗΠΑ

Τον Οκτώβριο του 2018 ταξίδεψα στις ΗΠΑ ως Marshall Memorial Fellow του German Marshall Fund. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε κάποια πρώτα, σκόρπια, πολύ συνοπτικά συμπεράσματα από όσα είδα και έμαθα εκεί.

διάβασε περισσότερα →

Τα 10 Καλύτερα Βιβλία Που Διάβασα Το 2018

14 December 2018 | Κανένα σχόλιο
Τα 10 Καλύτερα Βιβλία Που Διάβασα Το 2018

Είναι πιθανό κάποια από αυτά να σας αρέσουν. Επίσης, τα περισσότερα είναι πολύ ωραία δώρα.

διάβασε περισσότερα →

Το Τεχνολογικό Λεξικό Του Αύριο - Part II

29 October 2018 | Κανένα σχόλιο
Το Τεχνολογικό Λεξικό Του Αύριο - Part II

Τι θα μας κάνουν τα ρομπότ; Τι είναι η εικονική πραγματικότητα και πώς ξέρετε ότι αυτή που ζούμε δεν είναι εικονική πραγματικότητα; Τι δουλειά έχει η τράπεζα στο κινητό μου; Και τι είναι το ΚΡΣΠΡ πώς το λένε, και τι κάνει στα γονίδιά μου;

διάβασε περισσότερα →

Θα Πάω Στην Αμερική (Για Ένα Μήνα)

21 September 2018 | Κανένα σχόλιο

UPDATE: Πήγα. Ωραία ήτανε. Συμπεράσματα, ιδέες και συμβάντα από το ταξίδι θα δημοσιεύω για πολύ καιρό. Να μια πρώτη καταγραφή

-- διάβασε παρακάτω

Το Τεχνολογικό Λεξικό Του Αύριο - Part 1

02 September 2018 | Κανένα σχόλιο
Το Τεχνολογικό Λεξικό Του Αύριο - Part 1

Μια λίστα με μερικά από τα concepts και τις τεχνολογίες που θα διαμορφώσουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το μέλλον. Για να έχετε να ανατρέχετε, όποτε χρειάζεται. Αν θέλετε. Ελπίζω να σας φανεί χρήσιμη.

διάβασε περισσότερα →
κατηγορίες: gadgets, internet, ιδέες
σχολίασε
ΠΑΝΩ