Ο Σάββας Τσιτουρίδης Και Το Βιβλίο Της Χρονιάς

03 December 2014 | 3 σχόλια

Κυρίες και κύριοι, ο Σάββας Τσιτουρίδης επιστρέφει. Μια μεγάλη μορφή της ύστερης μεταπολιτευτικής Ελλάδας, ο ρέκορντμαν μαζικών αναφορών σε σκάνδαλα (το όνομά του ενεπλάκη σε τέσσερα μέσα σε τρία χρόνια) μετά από μια οδυνηρή για όλους επταετία αποχής από τα κοινά, επιστρέφει. Με ένα βιβλίο. Το λέν "ευλογημένη η γη". Έτσι, με μικρά.

2393230Δεν έχω διαβάσει αυτό το βιβλίο.

Στο εξώφυλλό του έχει στάχυα.

Τα στάχυα από τις παιδικές του θύμησες, ίσως, θύμησες που πυροδότησαν τη συγγραφή, μνήμες απ' τα χωράφια του Κιλκίς.

Βεβαίως, αυτά μάλλον δεν είναι τα χωράφια του Κιλκίς. Είναι η εξής στοκ φωτογραφία φωτογράφου Σέρβου. Αλλά δεν έχει σημασία. Κάπως έτσι θα είναι τα χωράφια και στο Κιλκίς, ω, Κιλκίς, μαγικό Κιλκίς, πόλη του φονικού φιλιού, αμείλικτη, πλανεύτρα.

Κιλκίς, εσύ, που 'στειλες το Σάββα Τσιτουρίδη στη Βουλή των Ελλήνων, 13 χρόνια συνεχόμενα.

Όπως και τα βιβλία της Ντόνα Ταρτ και του Δημήτρη Κουφοντίνα, το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λιβάνη. Σας παραθέτω ολόκληρο το δελτίο τύπου, που είναι γραμμένο στο πρώτο πρόσωπο.

Το κείμενο αυτό δεν είναι ούτε επιστημονικό ούτε πολιτικό πόνημα. Είναι μια αφήγηση. Και όπως κάθε αφήγηση έχει ως στόχο να πληροφορήσει, να εξιστορήσει γεγονότα, να μεταδώσει προσωπικές εμπειρίες και να προκαλέσει επιθυμητές αντιδράσεις και ενέργειες. Αναπόφευκτα αναφέρεται και σε πολιτικές αποφάσεις και σε νομικά κείμενα και σε τεχνικές διαπραγματεύσεις και σε αριθμούς. Πρωτίστως όμως αφορά σκέψεις, συναισθήματα και εμπειρίες μέσα από μια αναδρομή που απ’ την παιδική μου ηλικία φθάνει στις μέρες μας.

Προσπάθησα να γράψω όσο γίνεται πιο απλά για θέματα που πολλές φορές είναι τεχνικά ή σύνθετα. Γιατί έγνοια μου είναι οι τεχνοκράτες και οι πολιτικοί να μη μιλούν μόνο μεταξύ τους αλλά με τον κόσμο. Με αυτούς των οποίων η επιβίωση, η προκοπή και η ευημερία εξαρτώνται σημαντικά από αποφάσεις που λαμβάνονται μέσα από σύνθετες και τεχνικά περίπλοκες διαδικασίες ευρωπαϊκής διακυβέρνησης, η νομιμοποίηση των οποίων, σε καιρούς δύσκολους, συχνά αμφισβητείται.

Ο παππούς μου έσκυψε στο χωράφι του. Γέμισε το χέρι του με γη. Κοίταξε ψηλά. Και μετά εμένα. «Είναι ευλογημένη η γη. Αυτή μας θρέφει. Αυτή θα μας θρέφει πάντα. Χρέος μας είναι να την τιμούμε».

Με τον αγρότη παππού μου και την ενασχόλησή του με τη γη ξεκινά, στα τέλη της δεκαετίας του ’50, η σχέση μου με τη γεωργία. Με φωτογραφικές μνήμες, με εμπειρίες και συναισθήματα της παιδικής ηλικίας, στο Κιλκίς. Και η σχέση αυτή, με κάποια διαλείμματα, κρατά δεκαετίες. Σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα την καθορίζουν παράγοντες που έχουν να κάνουν με τους τόπους που κατά καιρούς έζησα, με την επαγγελματική διαδρομή μου, με δημόσια αξιώματα…

Στη διαδρομή αυτής της σχέσης θέλω να αναφερθώ.

Να γράφει μέσα, άραγες, για την μεταγραφή του γιού του από την Κρήτη στο Πάντειο; Για τους κουμπάρους, τα δομημένα ομόλογα, για τον κύριο Ευγένιο Παπαδόπουλο; Δεν ξέρω. Ίσως να μη μάθω και ποτέ. Είναι και 200 σελίδες όλες κι όλες. Πού να τα χωρέσει.

Το σίγουρο όμως είναι ότι ο Σάββας Τσιτουρίδης επιστρέφει. Σιωπηρά, διαβάζω στο βιογραφικό του, έχει ήδη επιστρέψει. Από το 2012 δουλεύει ξανά στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις Βρυξέλλες. Τι άλλο έγινε το 2012; Ολυμπιακοί Αγώνες; Και τι άλλο; Α, ναι, κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας.

Κοίτα να δεις πράγματα τώρα.

Tsitouridis_Boyle

κατηγορίες: βιβλία, πολιτική
σχολίασε

το newsletter

Υποδεχτείτε γλυκόλογα, τρυφερότητες, λινξ και νέα
κάθε Παρασκευή στο inbox σας. Αν θέλετε.