έψαξες για "μάικλ λιούις"

Ο Μάικλ Λιούις Μιλάει Για Την Ελλάδα Και Την Κρίση Σε Δύο Βίντεα

10 October 2011 | 4 σχόλια

Όπως σου 'γραψα και τις προάλλες, ο δημοσιογράφος έχει ένα καινούριο βιβλίο για τις χώρες τις δικές μας τις πτωχευμένες, και τώρα έχει βγει στη γύρα για να το προμοτάρει. Πέρασε κι από τον Τζον Στιούαρτ, όπου αφού πέρασε ένα χεράκι την Ισλανδία, είπε να μιλήσει και για εμάς, υπογραμμίζοντας ξανά το "moral collapse" μας και μετά λέγοντας μερικές μπουρδίτσες (ώστε είναι εδώ οι Γερμανοί και συλλέγουν φόρους; χμ).

διάβασε παρακάτω

Χώρες Και Πολιτείες Πτωχεύουν, Ο Μάικλ Λιούις Όχι

05 October 2011 | Κανένα σχόλιο

Ασφαλώς έχεις μάθει πια το Μάικλ το Λιούις, αυτό τον intrepid δημοσιογράφο/πρώην επενδυτή της Salomon Brothers, που γυρνοβολά τον κόσμο και γράφει μακρουλά άρθρα στο Vanity Fair και πετυχημένα βιβλία που γίνονται και ταινίες του Χόλιγουντ. Ολοκληρώνοντας την τουρνέ του στα πτωχευμένα μέρη του πρώην πρώτου κόσμου (κι αφού πέρασε από Ισλανδία, Ιρλανδία και Ελλάδα, και πήγε να δει και τον αντίποδα στη Γερμανία), ο Λιούις επέστρεψε στη Αμερική και στην πολιτεία που αντιμετωπίζει την πτώχευση εξίσου, αλλά αλλιώτικα: Την Καλιφόρνια. Και σε εκείνα τα μέρη, που λες, οι Πολιτείες δεν έχουνε λεφτά για να πληρώσουν τις συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων, και έτσι απολύουν κόσμο, σε βαθμό που κάποιες πόλεις πρακτικά να μην έχουν αστυνομία ή πυροσβεστική. Είναι και αυτό ένα συναρπαστικό και διδακτικό ανάγνωσμα, και σε ένα σημείο του έχει το εξής απόσπασμα, που κουβεντιάζει την ενδιαφέρουσα ιδέα ότι οι άνθρωποι δεν είναι φτιαγμένοι για να διαχειρίζονται την αφθονία. Μπορείς να το φορέσεις αυτό το συμπέρασμα στην Ελληνική κρίση, ταιριάζει γάντι:

διάβασε παρακάτω

Λινξ 140: Πράγματα Για Διάβασμα

1. Οι κυνηγοί των λύκων της Γουόλ Στριτ 

Ο Μάικλ Λιούις έχει βγάλει ένα καινούριο βιβλίο που λέγεται "Flash Boys" και διηγείται την ιστορία του high-frequency trading, πώς δηλαδή οι αυτόματες συναλλαγές που γίνονται ακαριαία από τις μηχανές στις χρηματαγορές των ΗΠΑ αλλοιώνουν την αξία των μετοχών προς όφελος συγκεκριμένων εταιρειών. Εδώ, ένα εκτενές απόσπασμα που δημοσιεύτηκε στους New York Times.

Technology had collided with Wall Street in a peculiar way. It had been used to increase efficiency. But it had also been used to introduce a peculiar sort of market inefficiency. Taking advantage of loopholes in some well-meaning regulation introduced in the mid-2000s, some large amount of what Wall Street had been doing with technology was simply so someone inside the financial markets would know something that the outside world did not.

2. Ο 45χρονος Νορβηγός συγγραφέας που έγραψε μια εξάτομη αυτοβιογραφία

Εδώ η ιστορία του Καρλ Όβε Κνάουσγκαρντ, του οποίου η αυτοβιογραφία έχει γίνει παγκόσμια εκδοτική επιτυχία παρ' όλο που δεν ήταν προηγουμένως διάσημος, ούτε έχει ζήσει καμία πρωτοφανή ή ασυνήθιστη ζωή.

That vivid intimacy is also what made My Struggle controversial. Knausgaard fell for his wife, the Swedish author Linda Boström Knausgaard, at a writers’ conference he attended while still married to a journalist named Tonje Aursland, though Linda rejected his advances at the time. In Book Two, he describes Linda’s outfit on the day he met her, how she twisted a blade of grass in her fingers, the way he drunkenly cut his own face when she turned him down.

knaussgaard

3. Το οδυνηρό επαγγελματικό διαζύγιο δυο διάσημων σχεδιαστών γραμματοσειρών

Ο Τομπάιας Φρερ-Τζόουνς και ο Τζόναθαν Χέφλερ έχουν σχεδιάσει μερικές από τις πιο διάσημες γραμματοσειρές του κόσμου, όπως την πανταχού παρούσα Gotham (μπορεί να την έχεις δει στο GQ, την καμπάνια του Ομπάμα ή τα νουμεράκια στις φωτογραφίες από τις ταράτσες) και την αγαπημένη μου Archer. Τώρα βρίσκονται στη μέση μιας λυσσαλέας δικαστικής διαμάχης, καθώς ο Φρερ-Τζόουν κατηγορεί τον Χέφλερ ότι τον εξαπάτησε, και αρνείται να του παραδώσει το 50% της εταιρείας.

The two men seemed to be on parallel paths since the summer of 1970, when they were both born in New York. Hoefler and Frere-Jones were already prominent designers when they began operating as Hoefler&Frere-Jones in 1999, having decided to join forces instead of continuing their race to be type design’s top boy wonder. Each would serve as an editor for the other, and they would combine their efforts to promote the work they did together. (...) Hoefler was asked if there were any troubles in their working relationship for a video produced for the AIGA in 2013. “We do have a longstanding disagreement over the height of the lower case t,” he said. “That is the only point of contention.” Not quite. In January, Frere-Jones filed a lawsuit against Hoefler, saying that their company was not actually a partnership, but a long con in which Hoefler had tricked him into signing over the rights to all of his work, cheating Frere-Jones out of his half of the business.

Δες τους και εδώ σε ένα βιντεάκι σε εποχές ευτυχέστερες, αρμονίας.

archer-A-03

4. Πώς σχεδιάζονται οι σελίδες του Flipboard

Μια ανάλυση του εργαλείου που έχουν φτιάξει στο Flipboard για να επιλέγεται αυτόματα ένα από τα περισσότερα από 2000 πιθανά layouts που εμφανίζουν το περιεχόμενο του ηλεκτρονικού προσωπικού περιοδικού με τον καλύτερο δυνατό τρόπο σε κάθε μέγεθος οθόνης.

diagram-results

5. Κόλπα που βελτιώνουν στ' αλήθεια την αντοχή της μπαταρίας του iPhone

Έχεις ακούσει διάφορα, ώρα για μερικές αλήθειες: Ετούτα τα κόλπα έχουν συγκεκριμένες και τεκμηριωμένες ευεργετικές συνέπειες στην αντοχή της μπαταρίας του iPhone (οποιουδήποτε iPhone), η οποία είναι κατά γενική ομολογία μικροσκοπική και άθλια. Το σημαντικότερο (και λιγότερο γνωστό) απ' όλα: Σβήστε τώρα αμέσως το background refresh του Facebook.

κατηγορίες: λινξ
σχολίασε

Ο Αληθινός Μπαράκ Ομπάμα

13 September 2012 | 8 σχόλια

Στο τελευταίο τεύχος του Vanity Fair, ενός Αμερικάνικου περιοδικού για κουτσομπολιό, διάσημους και γαλαζοαίματους που, ενίοτε, για ξεκάρφωμα, εκδίδει και κορυφαίας ποιότητας δημοσιογραφία, υπάρχει ένα γιγάντιο άρθρο του διάσημου δημοσιογράφου Μάικλ Λιούις (που είχε έρθει και στη Μονή Βατοπεδίου) για τον Πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα. Το ασυνήθιστο σ' αυτό το άρθρο είναι πως γράφτηκε μετά από εξάμηνη έρευνα κατά την οποία ο Λιούις είχε πρόσβαση στον Πρόεδρο πρωτοφανή στην ιστορία των ΗΠΑ. Ήταν μαζί του στο γήπεδο του μπάσκετ, σε συναντήσεις, στο Air Force One, σε μέρη του Λευκού Οίκου που το κοινό δε βλέπει ποτέ. Υπάρχουν ιστορικοί και βιογράφοι που ακολουθούν τους Προέδρους για να γράψουν γι' αυτούς (ή να τους βοηθήσουν να γράψουν μόνοι τους) μετά τη λήξη της θητείας τους, αλλά ποτέ ξανά δημοσιογράφος δεν είχε τέτοια πρόσβαση γράφοντας για εν ενεργεία Πρόεδρο.

Το άρθρο, λοιπόν, περιέχει πληροφορίες πολύ ενδιαφέρουσες. Έχει λίγο το χαρακτήρα της κλειδαρότρυπας, και η παράλληλη ιστορία του στρατιώτη που έπεσε στη Λιβύη καταλαμβάνει υπερβολικά πολύ χώρο μόνο και μόνο για να υπογραμμίσει ένα σκέλος της δουλειάς του Προέδρου, αλλά είναι πολύ καλογραμμένο και διαβάζεται νεράκι. Να μερικά αποσπάσματα, και πράγματα που έμαθα διαβάζοντας:

διάβασε παρακάτω

Τα 15 Καλύτερα Λινξ Του 2012

02 January 2013 | 1 σχόλιο

iPad 2 γράμματα, χασάπη

Το 2012 άρχισα να ανεβάζω εδώ κάποια posts στα οποία συγκέντρωνα ωραία άρθρα που έβρισκα στο Ίντερνετ, συνήθως πέντε κάθε φορά, ενίοτε και περισσότερα. Συνολικά σου έδειξα περίπου 400 λινξ με ενδιαφέροντα πράγματα. Από όλα αυτά, ξεχώρισα τα 15 καλύτερα, αυτά που οπωσδήποτε άξιζε να διαβάσεις πέρυσι. Είναι τα εξής:

διάβασε παρακάτω

Οι Έλληνες Ήταν Πάντα Ίδιοι

18 April 2012 | 16 σχόλια

Διάβασε, παρακαλώ, αυτό το απόσπασμα.

Δεν περιγράφει την κατάστασή μας με ακρίβεια; Νομίζω πως ναι. Διάβασε τώρα κι αυτό το απόσπασμα από το ίδιο κείμενο:

Ποιος γράφει αυτές τις κάπως αυτονόητες και πάντως έγκυρες διαπιστώσεις για την Ελληνική κυβέρνηση και τη δημόσια διοίκηση; Ένας κύριος Πολ Πόρτερ, πρώην απεσταλμένος της Αμερικανικής Προεδρίας στην Ελλάδα. Τα έγραψε όλα αυτά σε ένα άρθρο του στο περιοδικό Collier's με τίτλο "Wanted: A Miracle For Greece".

Τα έγραψε όλα αυτά το Σεπτέμβρη του 1947.

διάβασε παρακάτω

Πτωχευμένοι Και Γερμανοί: 5 Λαοί Με Μια Πρόταση

21 March 2012 | 1 σχόλιο

Στο τελευταίο του βιβλίο, ο Μάικλ Λιούις έχει μαζέψει πέντε μακρουλά άρθρα από τα ταξίδια που έκανε πρόσφατα ερευνώντας την παγκόσμια οικονομική κρίση. Πήγε σε τρεις από τις χώρες που (επισήμως ή όχι) πτώχευσαν, την Ελλάδα, την Ισλανδία και την Ιρλανδία δηλαδή, και μετά πήγε και στην υπό οικονομική κατάρρευση Καλιφόρνια, καθώς και στην αυστηρή μαμά Γερμανία. Τα κείμενά του, τα οποία είχα ξαναδιαβάσει, είναι πολύ διαβαστερά, και είναι γεμάτα διασκεδαστικούς χαρακτηρισμούς και χονδροειδείς κρίσεις για τους αντίστοιχους λαούς. Τις συνοψίζω σε μια πρόταση, όπως τις κατάλαβα:

Ισλανδοί
Κουτοί και μεγαλομανείς, με τις επιμειξίες να τους έχουν κάνει μια μεγάλη, χαζοβιόλικη οικογένεια με κρίσεις μεγαλείου, νόμισαν ότι έγιναν οικονομική υπερδύναμη.

Ιρλανδοί
Aλαφροΐσκιωτοι, μνημειωδώς αφελείς και παντελώς άσχετοι προς τα οικονομικά, άφησαν τις τράπεζές τους να αυτοκτονήσουν.

Έλληνες
Βαθιά διεφθαρμένοι, εθισμένοι στην κλεψιά, μισιούνται μεταξύ τους με πάθος και δεν νιώθουν ότι αποτελούν μέρος κοινωνίας.

Καλιφορνέζοι
Κοντόφθαλμοι ψηφοφόροι, θυσιάζουν το μακροπρόθεσμο κοινό καλό για βραχυπρόθεσμα ατομικά οφέλη, οδηγώντας τις πόλεις τους στην κατάρρευση.

Γερμανοί
Τρομερά πειθαρχημένοι κι ενσυνείδητοι, δουλεύουν μεθοδικά κι έχουν μια τρομερή εμμονή με τα σκατά.

Το βιβλίο λέγεται "Boomerang", παρεμπιπτόντως. Αν δεν έχεις διαβάσει τα αντίστοιχα άρθρα, το προτείνω. Επίσης προτείνω το προηγούμενό του για το πρόσφατο κραχ των ΗΠΑ, το "The Big Short", το οποίο διαβάζω τώρα.

Η Γερμανική Οικονομία Και Τα Κόπρανα: Μια Ανάλυση

01 September 2011 | 10 σχόλια

Ο Μάικλ Λιούις είναι αυτός ο δαιμόνιος Αμερικανός δημοσιογράφος που έχει πάρει σβάρνα όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες που βρίσκονται ύπο πτώχευση και γράφει την πονεμένη τους ιστορία στο περιοδικό Vanity Fair. Έχει γράψει για την Ισλανδία, την Ιρλανδία και, βεβαίως, σε ένα θαυμάσιο άρθρο με κεντρικό άξονα το σκάνδαλο του Βατοπεδίου και το τελικό συμπέρασμα ότι είμαστε ένας λαός υπό "πλήρη ηθική κατάρρευση", την Ελλάδα. Για το προηγούμενο τεύχος ο Λιούις είπε να πάει στην άλλη πλευρά της ιστορίας, και ταξίδεψε στη Γερμανία, που με τα λεφτά της συντηρεί κατά μία έννοια όλες τις προηγούμενες χώρες. Είναι άρθρο πολύ μεγάλο και ωραίο, και σου συστήνω να το διαβάσεις όλο. Αποκάτω σου έχω έξι χαρακτηριστικά αποσπάσματα, τα πιο ζουμερά, ξεκινώντας από αυτό που περιγράφει την εμμονή των Γερμανών με τον κώλο, τα σκατά, και οτιδήποτε γίνεται κοντά στην απόληξη του παχέος εντέρου, η οποία ο συγγραφέας πιστεύει ότι εξηγεί τα πάντα για τη μενταλιτέ τους ως λαού.

διάβασε παρακάτω

Το Μίσος: Γιατί Οι Έλληνες Δεν Είναι Φτιαγμένοι Για Να Ζουν Μαζί

15 June 2011 | 41 σχόλια

Το ερώτημα είναι το εξής: Πώς καταντήσαμε έτσι; Γιατί φτάσαμε στο χείλος του γκρεμού, κρεμασμένοι, αιωρούμενοι, με ένα-ένα τα δαχτυλάκια να γλιστράνε, και την πτώση να μοιάζει αναπόφευκτη, θέμα χρόνου;

Ναι, φταίνε οι σπατάλες και οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνδικαλιστές και οι πολιτικοί και η ανικανότητά μας στα θέματα τα οικονομικά και η διαφθορά και όλα αυτά, αλλά δεν μπορεί, πρέπει να υπάρχει και κάποιο βαθύτερο αίτιο, κάτι στο DNA μας, κάποιο θεμελιώδες πρόβλημα που μας έχει φέρει σ’ αυτή την κατάσταση. Δεν είμαστε ηλίθιοι. Δεν είμαστε χειρότεροι από τους άλλους. Οπότε γιατί εμείς δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τη μικρή, ευλογημένη μας χώρα και πτωχεύουμε και εξευτελιζόμαστε και τρωγόμαστε μεταξύ μας ανώφελα κι επώδυνα, και οι άλλοι όχι; Κάτι πρέπει να φταίει.

Μετά από μήνες σκέψης και γραψίματος και κουβέντας, νομίζω ότι έχω καταλάβει τι φταίει: Είναι το μίσος.

Η θεωρία που εισηγούμαι είναι η εξής: Οι Έλληνες μισιούνται μεταξύ τους. Δεν είναι φτιαγμένοι να ζουν με άλλους Έλληνες. Δε θέλουν. Δε γουστάρουν. Σαν ομώνυμοι μαγνητικοί πόλοι, απωθούνται. Από την ίδρυση του Ελληνικού κράτους κι ύστερα (και ίσως και προηγουμένως –δηλαδή σχεδόν σίγουρα και προηγουμένως), ποτέ δεν συγκρότησαν μια συμπαγή κοινωνία ανθρώπων που ζούν μαζί και υπακούν στους ίδιους κανόνες με στόχο τη συλλογική εξέλιξη και την πρόοδο. Η «Ελληνική κοινωνία» δεν είμαι μια συμπαγής οντότητα –ποτέ δεν ήταν. Είμαστε άτομα που ζουν στον ίδιο χώρο, όχι συμπολίτες ή σύντροφοι. Γι’ αυτό βλέπεις τους συναδέλφους σου, όπου κι αν είσαι, που δε μπορούν να πουν μια καλή κουβέντα ο ένας για τον άλλον, τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ που αλληλομισιούνται, το ΠΑΜΕ που παρελαύνει χώρια, το Κάτω Σύνταγμα που σνομπάρει το Πάνω Σύνταγμα και τον κραυγαλέο εγωισμό κάθε πολίτη ξεχωριστά που αναγνωρίζει ως συμφέρον του μόνο το αυστηρά προσωπικό.

διάβασε παρακάτω

Λεφτά Υπήρχαν, Και Τα Φάγαμε

30 September 2010 | 1 σχόλιο

Τι είπε ο άνθρωπας; Τι ξεστόμισε; Τι τόλμησε να αρθρώσει; Ο Θόδωρος Πάγκαλος είναι τύπος χειμαρρώδης, τα λέει χύμα και τσουβαλάτα, δεν τον ελέγχεις, δεν τον συγκρατείς. Αν έχει άνθρωπο που του κάνει τα PR, αυτός πρέπει να είναι ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος στο σύμπαν, κι αν δεν έχει, καταλαβαίνω γιατί δεν έχει. Γιατί δεν πας και τα λες αυτά τα πράγματα. Όχι έτσι εύκολα. Τι είπε ο μεγάλος, μέσα στη Βουλή;

«Η απάντηση στην κατακραυγή των πολιτών “πώς φάγατε τα λεφτά;” είναι: “Σας διορίζαμε όλα αυτά τα χρόνια στο Δημόσιο. Τα φάγαμε όλοι μαζί σε μια πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και διασπάθισης του δημόσιου χρήματος”».

Αυτά. Δεν τα λες. Γιατί είναι η αυτονόητη αλήθεια, κι εδώ πέρα η αυτονόητη αλήθεια είναι ταμπού, είναι «μη, τζιζ», δεν περνάει, ακόμα και σήμερα. Την ώρα που τα παιδάκια εξακολουθούν να μαθαίνουν στο μάθημα της ιστορίας για κρυφά σχολειά και ηρωικούς παπάδες της Επανάστασης, την ώρα που ο κάθε χλιμίτζουρας που παρκάρει όπου βρει πιστεύει ότι είναι απευθείας απόγονος του Μεγαλέξαντρου, δεν πας να του πεις «την αλήθεια». Κανείς δεν θέλει να ακούσει «την αλήθεια». Πια κανείς δεν την πιστεύει.

Όπως έγραψε ο Μάικλ Λιούις του «Vanity Fair» -που ήρθε ο άνθρωπος εδώ πέρα να μας γνωρίσει κι έφριξε-, είμαστε «ένας λαός σε πλήρη ηθική κατάρρευση». Δεν είναι μόνο ότι κλέβουμε, είναι και το ότι είμαστε κρυμμένοι σε μια βαθιά και υποκριτική άρνηση, την οποία την έχουμε μετατρέψει σε μια εντελώς προσωπική αντίληψη της πραγματικότητας. Ξέρουμε ότι φάγαμε, το κυνηγήσαμε και το παλέψαμε συνειδητά, αλλά προς Θεού, μην τολμήσει κανένας να πει ότι φάγαμε. Θα πέσουμε να τον φάμε. Και κυρίως: Μην τολμήσει να το πει κανένας που έφαγε περισσότερα από εμάς.

Γι' αυτό, Θόδωρε, δεν τα λες αυτά τα πράγματα. Εδώ δεν κλέβει κανείς, ή κλέβουν μόνο οι πλούσιοι και οι δυνατοί, ή τέλος πάντων όλοι εκτός από εμάς (όποιοι κι αν είμαστε εμείς). Σε λίγο θα μας πεις ότι οι Ελληνίδες δεν είναι όλες παρθένες, ότι οι Έλληνες αθλητές ντοπάρονται, ή ότι όλοι οι συνδικαλιστές δεν έχουν πάντα δίκιο.

Και, κυρίως, δεν τα λες μέσα στη Βουλή. Στο σπίτι του χορτασμένου δε μιλάνε για φαΐ.