γενικότητες

Μια Πολύ Σοβαρή Εβδομάδα

21 October 2007 | Κανένα σχόλιο

Πριν από κάμποσο καιρό ξεκίνησα να γράφω μια στήλη στο Nitro που είχε σαν βινιέτα "Ο Εχθρός του Λαού". Σ' αυτήν, διάλεγα κάθε μήνα ένα θέμα αμφιλεγόμενο, που συζητιέται στη χώρα, και υιοθετούσα την αιρετική θέση, αυτή που πάει κόντρα στην άποψη της πλειοψηφίας. Έγραψα, μεταξύ άλλων, για τις διαδηλώσεις κατά  του άρθρου 16, για τις κάμερες στους δρόμους, και για το μισθό της Άννας Δρούζα στην κρατική τηλεόραση. Δεν αρκούσε, βέβαια, να υιοθετώ μια άποψη αιρετική μόνο και μόνο για να προκαλέσω αντιδράσεις -έπρεπε να υποστηρίξω μια θέση που πραγματικά πιστεύω. Κι αυτό έκανα. Στη συνέχεια, ωστόσο, ασχολήθηκα με το Yupi.gr και δεν έμενε χρόνος για να διατηρήσω αυτή την αρκετά δύσκολη στήλη στο περιοδικό -και, κυρίως, δεν περίσσευαν θέματα. Γιατί πλέον αυτά τα "αιρετικά", "σοβαρά" ή σοβαροφανή κείμενα τα γράφω στο site, και την περασμένη εβδομάδα έγραψα κάμποσα που είχαν αρκετά αντιφατική απήχηση.

Ήταν γενικά μια περίεργη εβδομάδα. Πολλή τσαντίλα υπήρχε στον αέρα. 

Πολύς κόσμος ασχολήθηκε με το θέμα των χλιδάνεργων, το οποίο είχα γράψει για το Nitro και ανεβάσαμε και στο site. Κάποιοι είχαν αρκετά διχαστικές γνώμες για το άρθρο που έγραψα για την Κύπρο, την οποία επισκέφθηκα στις αρχές της εβδομάδας. Συμπληρώθηκαν 40 χρόνια από το θάνατο του Τσε Γκεβάρα και, φυσικά, έγραψα κάτι. Δεν έγραψα εγώ το κομμάτι για την επεισοδιακή απομάκρυνση του Γκι Κρεφ από το μουσικό κανάλι MAD -αλλά χιλιάδες άνθρωποι το διάβασαν και τα σχόλια ήταν πολυάριθμα και αρκετά επιθετικά. Ο χαμός συμπληρώθηκε με το κείμενο που έγραψα για τις μαθητικές παρελάσεις -με τις οποίες διαφωνώ ιδεολογικά από μικρό παιδί. Μια ανάγνωση στα πολυάριθμα σχόλια που συνοδεύουν το θέμα προσφέρουν χρήσιμα συμπεράσματα για τον τρόπο που σκέφτονται οι νεαροί Έλληνες σήμερα. Αν και το δείγμα δεν είναι καθόλου αντιπροσωπευτικό, μπορεί κανείς να καταλάβει αρκετά πράγματα από την ποιότητα της επιχειρηματολογίας και το βαθμό κατανόησης της γραπτής γλώσσας. Γενικότερα αυτά που είδα και διάβασα αυτή την εβδομάδα ήταν καλή τροφή για σκέψη πάνω στο θέμα της ελευθερίας του λόγου στη χώρα μας. Κι αυτό είναι ένα πολύ καλό θέμα για ένα επόμενο κείμενο στο Yupi.

Έχω την εντύπωση πως κι αυτή θα είναι μια ενδιαφέρουσα εβδομάδα.

Οι Νάρκες Κι Εγώ

07 October 2007 | 1 σχόλιο

Η Ελλάδα έχει την τιμή να διαθέτει τα φονικότερα ναρκοπέδια της Ευρώπης, σε μια εποχή που το να έχεις νάρκες κατά προσωπικού θεωρείται στρατηγικά άχρηστο, πολιτικά βλακώδες, και κοινωνικά εγκληματικό. Το καλοκαίρι του 2005 κανόνισα να ταξιδέψω στον Έβρο, για να γνωρίσω τους ανθρώπους του ΤΕΝΞ, που βγάζουν της νάρκες από τα ναρκοπέδια. Στην επίσκεψη επρόκειτο να συμμετέχει και ο Παύλος Νεράτζης της ΕΤ3 που θα έκανε ρεπορτάζ για την εκπομπή του "Mixer", αλλά την τελευταία στιγμή ανέβαλα το ταξίδι για δυο εβδομάδες αργότερα. Ο Παύλος Νεράντζης, πήγε.

Το ρεπορτάζ από εκείνη την επίσκεψη της ΕΤ3 έμεινε στην ιστορία, καθώς εκείνη τη μέρα, με την κάμερα να τρέχει, ο αξιωματικός του ΤΕΝΞ Βαγγέλης Ξενάκης σκοτώθηκε από νάρκη που εξερράγη. Δυο εβδομάδες αργότερα, όταν ανέβηκα, οι άνθρωποι του ΤΕΝΞ ήταν ακόμα συντετριμμένοι. Είχαν βαρεθεί να βγάζουν απ' τα ναρκοπέδια λαθρομετανάστες και συντρόφους τους.

Πίσω στην Αθήνα, μίλησα με δύο τέτοιους λαθρομετανάστες, που είχαν χάσει από ένα πόδι ο καθένας προσπαθώντας να μπουν στη χώρα: Τον Γκούμα Ντικουμάνα απ' το Μπουρούντι, και τον Σαμίρ Μουρίμπ απ' το Μαρόκο. Το αποτέλεσμα ήταν "Το Τελευταίο Βήμα", από το Esquire Αυγούστου 2005.

Πόσο περίεργη είναι η δουλειά μας: Κουβέντιασα με τον Σαμίρ στα Goody's της Καλλιθέας, το απόγευμα της 14ης Ιουλίου του 2005, και αμέσως μετά κατέβηκα σε ένα κλαμπ της παραλιακής για να πάρω συνέντευξη από την τραγουδίστρια Μάρω Λύτρα.

Πόσο μικρός είναι ο κόσμος: Λίγους μήνες αργότερα, ως φαντάρος, μετατέθηκα στο στρατιωτικό νοσοκομείο του Διδυμοτείχου που είναι μεσοτοιχεία με το καινούριο πολιτικό νοσοκομείο του Διδυμοτείχου, εκεί όπου είχε νοσηλευτεί το 2003 ο Γκούμα Ντικουμάνα, και όπου εξακολουθεί να δουλεύει η νοσοκόμα Βιβή Καλπακλή.

UPDATE: Καινούριες εξελίξεις για το θέμα εδώ.

Η Ιστορία του Ηλία Δημητρακόπουλου

03 October 2007 | Κανένα σχόλιο

Το Νοέμβριο του 2002 κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Εστία το βιβλίο του διαβόητου δημοσιογράφου Κρίστοφερ Χίτσενς "Η Δίκη του Χένρι Κίσινγκερ".  Αφορούσε στα έργα και τις ημέρες του ακόμα πιο διαβόητου Αμερικανού διπλωμάτη, και συγκεκριμένα στα εγκλήματα για τα οποία ήταν -άμεσα ή έμμεσα- υπεύθυνος. Ένα ολόκληρο κεφάλαιο ήταν αφιερωμένο στην ιστορία ενός Έλληνα δημοσιογράφου που ζούσε στη Ουάσινγκτον και είχε μια πλούσια παρασκηνιακή δράση κατά της Χούντας. Φυσικά, είναι να μη διαβάσω Ελληνικό όνομα σε ξένο βιβλίο/περιοδικό/εφημερίδα -αμέσως το χέρι φεύγει για το τηλέφωνο, ενστικτωδώς.

Από μία (πολύ εγωιστική) άποψη ήμουν τυχερός, γιατί ο Ηλίας Δημητρακόπουλος, ο δημοσιογράφος που λέγαμε, είχε σπάσει το χέρι του.

Είχε έρθει για την παρουσίαση του βιβλίου στην Ελλάδα, και σκόπευε να μείνει μόνο λίγες μέρες, αλλά τα γλιστερά σκαλοπάτια του St. George Lycabettus τον πρόδωσαν, γλίστρησε, έσπασε το χέρι, και αναγκάστηκε να μείνει λίγο παραπάνω για να αναρρώσει πλήρως πριν επιστρέψει στο σπίτι του. Τον συνάντησα δύο φορές: Μία στο Κολωνάκι και μία στη Ουάσινγκτον, δυο χρόνια αργότερα. Είναι ένας από τους πιο εντυπωσιακούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει, και η ιστορία του είναι από τις πιο συναρπαστικές που έχω ακούσει. Μπορείς να τη διαβάσεις εδώ.

info

27 September 2007 | 2 σχόλια
info

Και τώρα, λίγα λόγια για εμένα Βιβλία Και Τώρα, Λίγα Λόγια Γι' Αυτό Εδώ Το Site

διάβασε περισσότερα →

Μιά Ομορφιά

25 September 2007 | Κανένα σχόλιο

Ορίστε. Νομίζω είναι καλύτερα έτσι. Το νέο λουκ αυτού εδώ του site το τελειοποίησαν αυτοί εδώ οι τύποι.

ΠΑΝΩ