δημοσιογραφία

Λινξ 70: Για Μια Τραγωδία

16 December 2012 | Κανένα σχόλιο

Την περασμένη Παρασκευή ένας εικοσάχρονος Αμερικανός από ένα χωριό στο Κονέκτικατ των ΗΠΑ δολοφόνησε τη μητέρα του στο σπίτι τους, πήρε τρία από τα όπλα της, οδήγησε σε κοντινό δημοτικό σχολείο και δολοφόνησε έξι ενήλικες και είκοσι παιδάκια ηλικίας έξι και επτά χρονών. Στη συνέχεια, αυτοκτόνησε. Μια συνοπτική περιγραφή του συμβάντος, εδώ.

Όπως αντιλαμβάνεσαι, δεν έχω τίποτα απολύτως να συνεισφέρω στην κουβέντα γι' αυτό το θέμα. Όσα σκέφτομαι και όσα χρειάζεται να ξέρω έχουν γραφτεί στα εξής σημεία:

Στο Onion, η μόνη φυσιολογική και υγιής αντιμετώπιση του θέματος: Fuck everything.

Ο Νίκολας Κριστόφ των New York Times σε μια ψύχραιμη και τεκμηριωμένη ανάλυση της παράλογης αντιμετώπισης του θέματος της οπλοκατοχής στις ΗΠΑ.

Για ένα λιγότερο προφανές και πιο οικουμενικό θέμα: Μια μάνα ενός παιδιού με σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα περιγράφει γλαφυρά το δράμα που ζουν τέτοιες οικογένειες. Είναι ένα πολύ αληθινό και σοκαριστικό κείμενο. Ελπίζω να βοηθήσει για να ανοίξει και αυτή η συζήτηση.

UPDATE: Ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον έχει ο αντίλογος -που δεν αμφισβητεί τόσο την ανάγκη αυτής της συζήτησης, όσο τον τρόπο και τα κίνητρα της συγκεκριμένης μάνας. Εδώ, κι εδώ.

Σχετικά με την τραγελαφική κάλυψη του συμβάντος από τα Αμερικανικά media (έκαναν λάθος από το όνομα και το Facebook profile του δράστη μέχρι το επάγγελμα της μάνας του) αυτό.

διάβασε ακόμα: πώς σχεδιάστηκε το παραπάνω σκίτσο, από τον illustrator των NYT

Υ.Γ. Την ίδια ημέρα, μια άλλη τραγωδία συνέβη στα ανοιχτά της Λέσβου: 21 λαθρομετανάστες πνίγηκαν όταν καΐκι που τους μετέφερε από την Τουρκία βυθίστηκε. Έψαξα να βρω πράγματα στα ελληνικά εξίσου καλογραμμένα με τα παραπάνω, εργαλεία για να επεξεργαστώ και να σκεφτώ αυτό που συνέβη. Δεν βρήκα.

Τι Έχει Κάνει Το Twitter Στη Δημοσιογραφία: Ένα Βίντεο

26 November 2012 | Κανένα σχόλιο

Κάπως αυτονόητες και τετριμμένες διαπιστώσεις αλλά με παραδείγματα και διατυπωμένες από ειδικούς, σε ένα βίντεο του PBS. Ωραίο.

Γιατί Αυτό Μας Έλειπε: Εφημερίδες

15 November 2012 | 8 σχόλια

Τις τελευταίες εβδομάδες υπήρξε μια έντονη κινητικότητα στον ελληνικό Τύπο, πολλά πράγματα συνέβησαν. Κάποιοι επιτέθηκαν στην ελευθερία της έκφρασης, μετά κάποιοι πήγαν να πειράξουν τα κεκτημένα δημοσιογράφων, οι δημοσιογράφοι εξεγέρθηκαν σε μία από αυτές τις δύο περιπτώσεις, ακόμα ένας παραδοσιακός όμιλος media έκλεισε, μια αναμπουμπούλα γενικά. Εν μέσω του χαμού, έγινε και κάτι άλλο: Κυκλοφόρησαν δύο νέες εφημερίδες, και ανακοινώθηκε η πρόθεση να κυκλοφορήσει και μια τρίτη.

Εφημερίδες. Χάρτινες εφημερίδες, τις θυμάσαι; Τέτοιες.

διάβασε παρακάτω

Αλήθεια Υπό Πτώχευση

31 October 2012 | 14 σχόλια

Αυτός δεν είναι σωστός τίτλος. Αλλά δε μπορώ να σκεφτώ κάτι καλύτερο, δεδομένων των συνθηκών. Κοιτάξτε:

Μερικά πολύ ενδιαφέροντα και περίεργα πράγματα συνέβησαν τις προηγούμενες ημέρες, όχι πολύ αναπάντεχα δεδομένης της γενικότερης κατάστασης, αλλά μαζεμένα, και ως εκ τούτου ίσως κάπως ενδεικτικά για το πού πάει το πράγμα. Δεν είχα πάρα πολλά πράγματα να πω στην αρχή, μα στη συνέχεια άρχισαν να συσσωρεύονται, κι αυτό μου δημιούργησε την εντύπωση ότι κάτι κλιμακώνεται, κάτι ξεφεύγει, χωρίς να ξέρω τι σημαίνει αυτό το "κάτι", τι πράγμα είναι, καν.

διάβασε παρακάτω

Τα Διαμάντια: Η Μεγαλύτερη Απάτη Στην Ιστορία Του Καπιταλισμού

11 October 2012 | 1 σχόλιο

Τις προάλλες διάβασα μια είδηση για την ανακάλυψη ενός τεράστιου κοιτάσματος διαμαντιών στον κρατήρα ενός αστεροειδή που έπεσε πριν από εκατομμύρια χρόνια, στη βόρεια Ρωσία, και θυμήθηκα αυτό εδώ το μακρουλό και υπέροχο άρθρο. Είχε δημοσιευτεί στο Atlantic το 1982 (δεν το διάβασα τότε) και εξηγεί πώς λειτουργεί η αγορά των διαμαντιών, πώς εδραιώθηκε το μονοπώλιο της De Beers, και πώς, τελικά, η αντίληψη ότι τα διαμάντια είναι σπάνια, πολύτιμα και -ναι- "παντοτινά" είναι
1) Το προϊόν μιας από τις μεγαλύτερες καμπάνιες μάρκετινγκ στην ιστορία του καπιταλισμού και
2) Ένα τεράστιο ψέμα.

The diamond invention is far more than a monopoly for fixing diamond prices; it is a mechanism for converting tiny crystals of carbon into universally recognized tokens of wealth, power, and romance. To achieve this goal, De Beers had to control demand as well as supply. Both women and men had to be made to perceive diamonds not as marketable precious stones but as an inseparable part of courtship and married life. To stabilize the market, De Beers had to endow these stones with a sentiment that would inhibit the public from ever reselling them. The illusion had to be created that diamonds were forever -- "forever" in the sense that they should never be resold.

Αξίζει να το διαβάσεις, είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον. Θα σε κάνει να κοιτάζεις αυτά τα -συνηθισμένα, εύκολο να κατασκευαστούν τεχνικά- γυαλάκια από άνθρακα με εντελώς διαφορετικό μάτι.

Πώς Γράφει Ο Γκέι Ταλίζ

04 October 2012 | Κανένα σχόλιο

Ο σπουδαίος δημοσιογράφος δουλεύει (ακόμα!) σε ένα ημι-υπόγειο home office κάτω από το το σπίτι του, στη Νέα Υόρκη. Στο βιντεάκι αυτό σου κάνει μια ξενάγηση.

Το διασημότερο άρθρο του είναι, βεβαίως, το "Frank Sinatra Has A Cold", από Esquire του 1966. Ρίχτο στο Instapaper, αξίζει.

via

Υ.Γ.: Θα ήθελα εδώ να καταγγείλω όσους παραγωγούς περιεχομένου χρησιμοποιούν τον άθλιο βίντεο player της Brightcove. Ντροπή.

Και Τώρα, Λίγα Λόγια Για Τις Εφημερίδες

01 October 2012 | Κανένα σχόλιο

Η Innovation Media, μια αγγλο-ισπανική εταιρία συμβούλων στο χώρο των ΜΜΕ, βγάζει κάθε χρόνο εκθέσεις για την κατάσταση στην αγορά των εφημερίδων και των περιοδικών. Η φετινή "Innovations in Newspapers - 2012 World Report" περιέχει διάφορα ενδιαφέροντα πράγματα, όπως άρθρα για το πώς πετυχαίνουν οι "λαϊκές" εφημερίδες της Βραζιλίας, το μυστικό της επιτυχίας της Daily Mail, το πώς χρησιμοποιούν εφημερίδες τα e-books και το πώς λειτουργεί το νέο newsroom του μεγαλύτερου ομίλου της Βενεζουέλας.

Κάπου εκεί μέσα, επίσης, θα βρεις κι ένα δικό μου άρθρο για την τάση των "θεματικών" apps με αφορμή το Electionism του Economist.

διάβασε παρακάτω

Αυτό Το Σχεδιάγραμμα Σου Λέει Όσα Χρειάζεται Να Ξέρεις Για Το Μέλλον Των Εφημερίδων

17 September 2012 | Κανένα σχόλιο

Αν και το θέμα της επιβίωσης των χάρτινων εφημερίδων στον αναπτυγμένο κόσμο θεωρείται λίγο πολύ λήξαν, υπάρχουν ωστόσο άνθρωποι που ακόμα αμφιβάλλουν ή δεν μπορούν να αποδεχτούν την αλήθεια. Σ' αυτούς τους ανθρώπους μπορείς να δείξεις το άνωθι διάγραμμα. Δείχνει τα διαφημιστικά έσοδα των εφημερίδων στις ΗΠΑ διαχρονικά, με τον πληθωρισμό υπολογισμένο -άρα απευθείας συγκρίσιμα νούμερα.

The decline in print newspaper advertising to a 62-year low is amazing by itself, but the sharp decline in recent years is pretty stunning.  This year's ad revenues of $19 billion will be less than half of the $46 billion spent just five years ago in 2007, and a little more than one-third of the $56.5 billion spent in 2004. Here's another perspective: It took 50 years to go from about $20 billion in annual newspaper print ad revenue in 1950 (adjusted for inflation) to $63.5 billion in 2000, and then only 12 years to go from $63.5 billion back to less than $20 billion in 2012.

Αυτό που λέει. Σε 12 χρόνια η αγορά γύρισε 50 χρόνια πίσω. Μπορεί εμείς (οι Έλληνες, οι Ευρωπαίοι) να είμαστε μερικά βήματα πίσω, μα τρέχουμε στην ίδια, προδιαγεγραμμένη πορεία. Κι ας μην το έχουν πάρει χαμπάρι όλοι.

via

Ο Αληθινός Μπαράκ Ομπάμα

13 September 2012 | 8 σχόλια

Στο τελευταίο τεύχος του Vanity Fair, ενός Αμερικάνικου περιοδικού για κουτσομπολιό, διάσημους και γαλαζοαίματους που, ενίοτε, για ξεκάρφωμα, εκδίδει και κορυφαίας ποιότητας δημοσιογραφία, υπάρχει ένα γιγάντιο άρθρο του διάσημου δημοσιογράφου Μάικλ Λιούις (που είχε έρθει και στη Μονή Βατοπεδίου) για τον Πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα. Το ασυνήθιστο σ' αυτό το άρθρο είναι πως γράφτηκε μετά από εξάμηνη έρευνα κατά την οποία ο Λιούις είχε πρόσβαση στον Πρόεδρο πρωτοφανή στην ιστορία των ΗΠΑ. Ήταν μαζί του στο γήπεδο του μπάσκετ, σε συναντήσεις, στο Air Force One, σε μέρη του Λευκού Οίκου που το κοινό δε βλέπει ποτέ. Υπάρχουν ιστορικοί και βιογράφοι που ακολουθούν τους Προέδρους για να γράψουν γι' αυτούς (ή να τους βοηθήσουν να γράψουν μόνοι τους) μετά τη λήξη της θητείας τους, αλλά ποτέ ξανά δημοσιογράφος δεν είχε τέτοια πρόσβαση γράφοντας για εν ενεργεία Πρόεδρο.

Το άρθρο, λοιπόν, περιέχει πληροφορίες πολύ ενδιαφέρουσες. Έχει λίγο το χαρακτήρα της κλειδαρότρυπας, και η παράλληλη ιστορία του στρατιώτη που έπεσε στη Λιβύη καταλαμβάνει υπερβολικά πολύ χώρο μόνο και μόνο για να υπογραμμίσει ένα σκέλος της δουλειάς του Προέδρου, αλλά είναι πολύ καλογραμμένο και διαβάζεται νεράκι. Να μερικά αποσπάσματα, και πράγματα που έμαθα διαβάζοντας:

διάβασε παρακάτω

Τηλέφωνα, Παρακολουθήσεις Και Ψέματα

28 August 2012 | 3 σχόλια

Ετούτο το ρεπορτάζ του "ΒΗΜΑτος" ξεκινά με μια πρόταση που μοιάζει ψευδής και είναι αστήρικτη:

Η ΕΛΑΣ και η ΕΥΠ παρακολουθούσαν τα τηλέφωνα περισσότερων από 50.000 πολιτών!

Έτσι, με το θαυμαστικό στο τέλος. Το άρθρο αναφέρεται στην έκθεση της Αρχής Διασφάλισης Απορρήτου Επικοινωνιών, η οποία περιέχει στατιστικά για τις δικαστικές αποφάσεις του 2011 που έδιναν την άδεια στις αρχές να προχωρήσουν σε παρακολούθηση τηλεφώνων. Πρόκειται δηλαδή για τις νόμιμες παρακολουθήσεις που κάνει η Αντιτρομοκρατική και η ΕΛΑΣ. Ο αριθμός των αποφάσεων, γράφει το άρθρο, είναι 9.276.

Αλλά μετά η αριθμητική κάπου μπλέκεται. Ο συντάκτης γράφει:

Αν συνυπολογισθεί ότι σε κάθε μία από αυτές τις αποφάσεις περιλαμβάνεται η παρακολούθηση τουλάχιστον πέντε σταθερών ή κινητών τηλεφώνων, ο αριθμός των παρακολουθούμενων πολιτών από τον...Μεγάλο Αδελφό της ΕΛΑΣ και της ΕΥΠ είναι τεράστιος.

Από αυτό τον υπολογισμό "πες πέντε ανά απόφαση, επί 9.276, πες 10 χιλιάδες, ΠΕΝΗΝΤΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ!" (με θαυμαστικό στο τέλος) προκύπτει το νούμερο του τίτλου και της πρώτης πρότασης, που είναι και αυτό που αναπαράγεται ευρέως από το πρωί. Μα υπάρχουν δύο προβλήματα: Πρώτον, αυτό το "πέντε νούμερα ανά απόφαση" δεν τεκμηριώνεται από κάπου (ο συντάκτης δεν μας λέει από πού προκύπτει, και δεν ξεκαθαρίζεται αν αναφέρεται στην έκθεση ρητώς). Δεύτερον, έστω κι αν ισχύει, το 46.000 που προκύπτει, πες 50, δεν αναφέρεται σε πολίτες, αλλά σε νούμερα. Κι επειδή οι παρακολουθήσεις μπορούν να διαταχθούν σε κινητά και σταθερά, κι επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα έχουν πολύ περισσότερα από ένα τηλέφωνα, είναι προφανές ότι το "50.000 νούμερα" δεν είναι δυνατό να αντιστοιχεί σε "50.000 πολίτες", όπως γράφει το "ΒΗΜΑ". Αντιστοιχεί σε πολύ λιγότερους, πιθανότατα λιγότερο από τους μισούς.

διάβασε παρακάτω

ΠΑΝΩ