ιδέες

Η Πιο Φρικτή Αμνησία

13 November 2007 | Κανένα σχόλιο

Φαντάσου να ξεχνάς τα πάντα λίγα δευτερόλεπτα αφότου συμβαίνουν. Φαντάσου ξαφνικά να βρίσκεσαι με ένα άδειο ποτήρι νερό στο χέρι και να μην θυμάσαι πότε το ήπιες. Ο Βρετανός μουσικολόγος Κλάιβ Γουέρινγκ ζει αυτό τον εφιάλτη από το 1985, όταν έπαθε μια καταστροφική εγκεφαλίτιδα. Είναι η χειρότερη μορφή αμνησίας που υπάρχει. Διάβασε την ιστορία του εδώ.

Το μόνο πράγμα που δεν έχει ξεχάσει, είναι να παίζει πιάνο.

κατηγορίες: New Yorker, ιδέες
σχολίασε

Πώς Να Μάθεις Μια Ξένη Γλώσσα Σε Μία Ώρα

08 November 2007 | Κανένα σχόλιο

Μοιάζει με τίτλο τσαρλατάνικου self help βιβλίου, αλλά αυτό το post του Τιμ Φέρις έχει κάποια χρήσιμα κόλπα για να αναγνωρίσεις μερικά βασικά δομικά χαρακτηριστικά μιας ξένης γλώσσας.

Ο Εξυπνότερος Άνθρωπος του Κόσμου

06 November 2007 | Κανένα σχόλιο

Ο 28χρονος Βρετανός Ντάνιελ Τάμετ μπορεί να κάνει πράξεις στο μυαλό  του υπολογίζοντας ακριβώς μέχρι και 100  δεκαδικά ψηφία. Μπορεί να απαριθμήσει χιλιάδες δεκαδικά ψηφία του π. Μπορεί να μάθει μια ξένη γλώσσα μέσα σε μια εβδομάδα. Αυτό είναι ένα εκπληκτικό ντοκιμαντέρ  για την εντυπωσιακή του ιστορία. Φτιάξε καφέ: Διαρκεί 48 λεπτά.

 

 

 

 

Trivia: Ο ψυχολόγος που εμφανίζεται στο 11ο λεπτό του ντοκιμαντέρ, είναι ξάδερφος του Σάσα Μπάρον Κόεν (του "Μπόρατ").

Δεν Ανησυχώ Για την Υπερθέρμανση του Πλανήτη

04 November 2007 | Κανένα σχόλιο

Σύμφωνα με Βρετανούς ειδικούς στην οικολογία πληθυσμών, δεν αποκλείεται ο κόσμος να τελειώνει. Οπότε τι νόημα έχει να αγχωνόμαστε και να χαλάμε τις καρδιές μας;

κατηγορίες: ιδέες
σχολίασε

Ο Ρέι Κούρτσβαϊλ Δεν Θα Πεθάνει Ποτέ

31 October 2007 | Κανένα σχόλιο

Θα προλάβουμε, εμείς που ζούμε σήμερα, τη Μοναδικότητα; Διάβασε για τη ζωή και το έργο του Ρέι Κούρτσβαϊλ, διάβασε και τις ιδέες του για την τεχνολογία και τον κόσμο, και μετά κάνε υπομονή για τη μέρα που θα μπορούμε να κάνουμε upload τη συνείδησή μας στον υπολογιστή, και ως πληροφορία να ζήσουμε για πάντα.

κατηγορίες: ιδέες
σχολίασε

150 Χρόνια Atlantic

25 October 2007 | Κανένα σχόλιο

Το Atlantic (πρώην Atlantic Monthly) είναι ένα από τα αγαπημένα μου περιοδικά. Αυτό το μήνα συμπληρώνει τα 150 χρόνια ζωής (ναι, 150 χρόνια, όχι τεύχη), επίτευγμα σπάνιο. Έχει ένα γιγάντιο και εντυπωσιακό αφιέρωμα για το "τι είναι η Αμερική σήμερα", που συγκεντρώνει ένα σωρό φανταχτερές υπογραφές. Σε κάνει να σκεφτείς διάφορα πράγματα, όπως το γιατί εμείς δεν μπορούμε να κάτσουμε να αρθρώσουμε ένα διάλογο για το τι είναι η χώρα στην οποία ζούμε, από τι πάσχει και πώς μπορούμε να την αλλάξουμε, ή για το επίπεδο της διανόησης και τα ενδιαφέροντα των διανοούμενων στην Ελλάδα, ή για το επίπεδο του εγχώριου Τύπου. Ενδιαφέροντα πράγματα. Μπορείς να το βρεις σε κεντρικά περίπτερα που φέρνουν ξένο Τύπο, κι αν σου αρέσει, να γραφτείς συνδρομητής στο site.

κατηγορίες: Atlantic, ιδέες
σχολίασε

Εικόνες Από την Κύπρο

23 October 2007 | Κανένα σχόλιο

Στις αρχές της περασμένης εβδομάδας πήγα στην Κύπρο καλεσμένος των Public, με αφορμή τα επίσημα εγκαίνια του νέου καταστήματος στο The Mall of Cyprus. Μόνο μια μικρή βόλτα πρόλαβα να κάνω στη Λευκωσία. Να μερικές φωτογραφίες:

"Παρθεναγωγείο"; Σοβαρά;

Δυστυχώς δεν είχα την ευκαιρία να εξομολογηθώ τα κρίματά μου -η πόρτα ήταν κλειδαμπαρωμένη και, άλλωστε, θα χρειάζονταν πολλά χρόνια.

Το πλαστικό τείχος της Λήδρας, που χωρίζει το ελληνικό κομμάτι από τα ερείπια. Οι τουρίστες το έβγαζαν φωτογραφίες, απορημένοι.
Διάβασε τι έγραψα για το όλο θέμα.

Μια Πολύ Σοβαρή Εβδομάδα

21 October 2007 | Κανένα σχόλιο

Πριν από κάμποσο καιρό ξεκίνησα να γράφω μια στήλη στο Nitro που είχε σαν βινιέτα "Ο Εχθρός του Λαού". Σ' αυτήν, διάλεγα κάθε μήνα ένα θέμα αμφιλεγόμενο, που συζητιέται στη χώρα, και υιοθετούσα την αιρετική θέση, αυτή που πάει κόντρα στην άποψη της πλειοψηφίας. Έγραψα, μεταξύ άλλων, για τις διαδηλώσεις κατά  του άρθρου 16, για τις κάμερες στους δρόμους, και για το μισθό της Άννας Δρούζα στην κρατική τηλεόραση. Δεν αρκούσε, βέβαια, να υιοθετώ μια άποψη αιρετική μόνο και μόνο για να προκαλέσω αντιδράσεις -έπρεπε να υποστηρίξω μια θέση που πραγματικά πιστεύω. Κι αυτό έκανα. Στη συνέχεια, ωστόσο, ασχολήθηκα με το Yupi.gr και δεν έμενε χρόνος για να διατηρήσω αυτή την αρκετά δύσκολη στήλη στο περιοδικό -και, κυρίως, δεν περίσσευαν θέματα. Γιατί πλέον αυτά τα "αιρετικά", "σοβαρά" ή σοβαροφανή κείμενα τα γράφω στο site, και την περασμένη εβδομάδα έγραψα κάμποσα που είχαν αρκετά αντιφατική απήχηση.

Ήταν γενικά μια περίεργη εβδομάδα. Πολλή τσαντίλα υπήρχε στον αέρα. 

Πολύς κόσμος ασχολήθηκε με το θέμα των χλιδάνεργων, το οποίο είχα γράψει για το Nitro και ανεβάσαμε και στο site. Κάποιοι είχαν αρκετά διχαστικές γνώμες για το άρθρο που έγραψα για την Κύπρο, την οποία επισκέφθηκα στις αρχές της εβδομάδας. Συμπληρώθηκαν 40 χρόνια από το θάνατο του Τσε Γκεβάρα και, φυσικά, έγραψα κάτι. Δεν έγραψα εγώ το κομμάτι για την επεισοδιακή απομάκρυνση του Γκι Κρεφ από το μουσικό κανάλι MAD -αλλά χιλιάδες άνθρωποι το διάβασαν και τα σχόλια ήταν πολυάριθμα και αρκετά επιθετικά. Ο χαμός συμπληρώθηκε με το κείμενο που έγραψα για τις μαθητικές παρελάσεις -με τις οποίες διαφωνώ ιδεολογικά από μικρό παιδί. Μια ανάγνωση στα πολυάριθμα σχόλια που συνοδεύουν το θέμα προσφέρουν χρήσιμα συμπεράσματα για τον τρόπο που σκέφτονται οι νεαροί Έλληνες σήμερα. Αν και το δείγμα δεν είναι καθόλου αντιπροσωπευτικό, μπορεί κανείς να καταλάβει αρκετά πράγματα από την ποιότητα της επιχειρηματολογίας και το βαθμό κατανόησης της γραπτής γλώσσας. Γενικότερα αυτά που είδα και διάβασα αυτή την εβδομάδα ήταν καλή τροφή για σκέψη πάνω στο θέμα της ελευθερίας του λόγου στη χώρα μας. Κι αυτό είναι ένα πολύ καλό θέμα για ένα επόμενο κείμενο στο Yupi.

Έχω την εντύπωση πως κι αυτή θα είναι μια ενδιαφέρουσα εβδομάδα.

GNH: Ο Δείκτης Εθνικής Ευτυχίας

14 October 2007 | Κανένα σχόλιο

Το 1972, ο τότε 17χρονος Γίγκμε Σίνγτζιε Γουάνγκτσουκ ανήλθε στο θρόνο του Βασιλείου του Μπουτάν, διαδεχόμενος τον πατέρα του. Με μερικές γρήγορες και αποφασιστικές κινήσεις έφερε αυτό το οπισθοδρομικό κράτος στον 20 αιώνα: Ίδρυσε μια ανώτατη σχολή, κατασκεύασε υδροηλεκτρικά εργοστάσια, έβαλε τη χώρα στην Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, και, κυρίως, εκμοντέρνισε την υγειονομική περίθαλψη: Το 1950 ο μέσος όρος ζωής στο Μπουτάν ήταν τα 36 χρόνια και στη χώρα υπήρχαν μόνο τέσσερις γιατροί -το 2000 ο μέσος όρος ζωής ήταν τα 66 και υπήρχαν 29 νοσοκομεία και 176 κλινικές.

Η πιο εντυπωσιακή κίνηση του Βασιλιά Γουάνγτσουκ, όμως, ήταν η θέσπιση του Δείκτη Εθνικής Ευτυχίας (Gross National Happiness) ο οποίος "μετράει" (τρόπος του λέγειν) την πραγματική ποιότητα της ζωής των πολιτών, λαμβάνοντας υπ' όψιν όλα όσα την επηρεάζουν, όπως την υγειονομική περίθαλψη, την παιδεία, και την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος. Είναι ένα δείκτης υποκειμενικός, σε σχέση τουλάχιστον με δείκτες όπως το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν, και λιγο ασαφής, αλλά έχει ομολογουμένως πια πιο ρομαντική χροιά. Αν μπορούσαμε να τον θεσπίσουμε και στην Ελλάδα, θα τον παρακολουθούσα με ενδιαφέρον.

Διαβάστε για το Μπουτάν στο Atlantic (θέλει συνδρομή) και για τον GNH στη Wikipedia.

κατηγορίες: Atlantic, ιδέες
σχολίασε

Ο Άνθρωπος Ορχήστρα

13 October 2007 | 3 σχόλια

Και Όσκαρ, και Emmy και, τώρα, Νόμπελ; Τι είδους ζωή είναι αυτή; Περισσότερα γράφω για τον Αλ Γκορ στο Yupi, αλλά εδώ θα ήθελα να δείξω λίγο το γραφείο του. Ωραίες οι (τρελά ενεργοβόρες) τριπλές 30άρες οθόνες, φανταστικός ο πολύχρωμος βάτραχος στον τοίχο, αλλά τι τρέχει με όλο αυτό το χαρτομάνι στο τραπέζι; Έτσι οργανώνονται οι σύγχρονοι Homo universalis;

Update: Αν σας έχει φάει η αγωνία, ορίστε πώς βρέθηκε ένας γιγάντιος πολύχρωμος βάτραχος στον τοίχο του γραφείου ενός Νομπελίστα. Μάθετε ακόμα πως τη φωτογραφία πήρε ο Στιβ Πάικ για το περιοδικό Time.

ΠΑΝΩ