Απογευματινό Διάβασμα: Χίτσκοκ, Self-Publishing Κι Ο Εγγονός Του Τζέημς Τζόις

17 January 2012 | Κανένα σχόλιο

Σταμάτα ό,τι κάνεις και διάβασε τα εξής:

1. Το οργισμένο γράμμα του συγγραφέα του "Μεγάλου Ύπνου" Ρέιμοντ Τσάντλερ στον Άλφρεντ Χίτσκοκ. Ο Τσάντλερ είχε αναλάβει να γράψει το σενάριο του "Strangers on a Train" για το Βρετανό σκηνοθέτη, αλλά δεν τα βρήκαν καθόλου μεταξύ τους. Λίγο καιρό αργότερα, κι αφού διάβασε το τελικό σενάριο, ο Τσάντλερ έστειλε στον Χίτσκοκ αυτό.

Regardless of whether or not my name appears on the screen among the credits, I'm not afraid that anybody will think I wrote this stuff. They'll know damn well I didn't.

διάβασε παρακάτω

κατηγορίες: Instapaper This, λινξ

Ακόμα Περισσότερο Διάβασμα: Μνημόνιο, Δραχμή, Γκουαντάναμο, YouTube Και Ίντερνετς

11 January 2012 | 1 σχόλιο

Να πέντε κείμενα από τα παγκόσμια Ίντερνετς τα οποία μπορείς να διαβάσεις σήμερα το βράδυ, κουλουριασμένος δίπλα στη φωτιά, το καλοριφέρ ή τον φλεγόμενο κάδο με τα σκουπίδια.

1. Μια καταπληκτική, πλήρης και ψύχραιμη ανάλυση για το Μνημόνιο του 2010 από το Athens Review of Books. Ο συγγραφέας αναλύει τις αδυναμίες του σχεδίου και, κυρίως, την παταγώδη αποτυχία της Ελληνικής κυβέρνησης να υλοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις που προέβλεπε. Είναι μεγάλο αλλά είναι εξαιρετικά γραμμένο και είναι απαραίτητο να το διαβάσεις, είναι χρέος σου ως πολίτης, πώς το λένε.

Βλέποντας το αρχικό Μνημόνιο από τη δική μας σκοπιά μπορούμε να πούμε ότι οι σχεδιαστές του μας ζήτησαν να δαγκώσουμε μεγαλύτερο κομμάτι από αυτό που μπορούσαμε να καταπιούμε. Αγνόησαν το ποιοι ήταν εκείνοι που καλούνταν να εφαρμόσουν όσα ζητούσαν.[21] Το σύνολο του ελληνικού αδιεξόδου αποκαλύφθηκε με το Μνημόνιο. Οι αδυναμίες του πολιτικού συστήματος είναι γνωστές. Η αντίδραση των ομάδων συμφερόντων που θίγονται ήταν προβλέψιμη, αλλά η αδιάλλακτη άρνησή τους να δεχθούν παραχωρήσεις εξακολουθεί να εντυπωσιάζει. Για μια ακόμη φορά φάνηκε ότι (με λίγες εξαιρέσεις) τα τηλεοπτικά μας μέσα ρέπουν προς τη δημαγωγία και τον πανικό. Η αποκάλυψη των τελευταίων δυο ετών όμως είναι η έκταση της παράλυσης της δημόσιας διοίκησης. Η διοίκηση που έχουμε δεν μπορεί να αντιμετωπίσει κρίσεις. Δεν έχει την πειθαρχία, την αίσθηση της αποστολής, τα κίνητρα ή την expertise που χρειάζονται.

διάβασε παρακάτω

Τρία Κείμενα: Χίτσενς, Επιχειρήσεις Στην Ουγγαρία, Paywalls

10 January 2012 | Κανένα σχόλιο

Να δυο κείμενα πολύ ενδιαφέροντα και μακρουλά για να βάλεις στο Instapaper και να διαβάσεις:

1. Ο Κλέι Σίρκι γράφει για τα διάφορα είδη paywalls και το τί σημαίνουν για τη μετάβαση των εφημερίδων από τη χάρτινη στην ψηφιακή τους μορφή. Είναι ενδιαφέρον κείμενο, και προς το τέλος έχει ένα ενδιαφέρον απόσπασμα που εν πολλοίς ισχύει και για τα δικά μας δεδομένα:

There has never been a mass market for good journalism in this country. What there used to be was a mass market for print ads, coupled with a mass market for a physical bundle of entertainment, opinion, and information; these were tied to an institutional agreement to subsidize a modicum of real journalism. In that mass market, the opinions of the politically engaged readers didn’t matter much, outnumbered as they were by people checking their horoscopes.

Με τη διαφορά, βεβαίως, ότι τα πράγματα που ήθελε ο κόσμος από τις εφημερίδες στην Ελλάδα δεν επιχορηγούσαν την παραγωγή καλής δημοσιογραφίας.

2. Ένας Ούγγρος επιχειρηματίας γράφει για ποιο λόγο δεν μπορεί να προσλάβει υπαλλήλους στην εταιρία του, χρησιμοποιώντας αναλυτικά νούμερα που δείχνουν ότι οι στρεβλώσεις της οικονομίας (προστατευτισμοί κλάδων και τεράστιες εισφορές στο κράτος) κάνουν τη νόμιμη λειτουργία μιας μικρής επιχείρησης στη χώρα εντελώς αδύνατη.

I will only give a job if:

  1. I can fire you, if I want to.
  2. If VAT goes down to at least 20%, better yet 15%.
  3. If the state takes away "only" 30% of your money.
  4. If higher income is not exponentially punished.
  5. If the state punishes corruption instead of decent companies.

Until these things don't change, hell I don't give a job. Until the state promotes corruption in every possible aspect, I don't start a business, and I don't give a job.

Θα μπορούσε να γραφτεί από Έλληνα. (Η Ουγγαρία, παρεμπιπτόντως, είναι κι αυτή υπό πτώχευση.)

3. Τέλος εδώ, ο Σαλμάν Ρουσντί γράφει για το φίλο του Κρίστοφερ Χίτσενς.

Laughter and Hitchens were inseparable companions, and comedy was one of the most powerful weapons in his arsenal. When we were both on Real Time with Bill Maher along with Mos Defand the rapper began to offer up a series of cockeyed animadversions about Osama bin Laden and Al-Qaeda, Christopher became almost ferally polite, addressing Mos, as he tore into his ideas, by the faux-respectful moniker “Mr Definitely,” a name so belittlingly funny that it rendered even more risible the risible notions which Mr D was trying to advance.

Τα Δυο Κείμενα Που Πρέπει Να Έχεις Διαβάσει Για Την 11η Σεπτεμβρίου (Επίσης: Λινξ!)

10 September 2011 | 1 σχόλιο

Το ένα το έγραψε ο Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας το 2007 και θέτει το ερώτημα: Μήπως οι νεκροί της 11ης Σεπτεμβρίου είναι η θυσία που πρέπει να κάνει ο Δυτικός πολιτισμός στο όνομα της ελευθερίας; Και μήπως η προσπάθεια να αποτραπούν τέτοια γεγονότα θυσιάζοντας μέρος αυτής της ελευθερίας, είναι μοιραίο λάθος;

In other words, what if we decided that a certain baseline vulnerability to terrorism is part of the price of the American idea? And, thus, that ours is a generation of Americans called to make great sacrifices in order to preserve our democratic way of life—sacrifices not just of our soldiers and money but of our personal safety and comfort?

Το άλλο το έγραψε ο Ίαν ΜακΓιούαν τέσσερις ημέρες μετά τις επιθέσεις, και εισάγει την ιδέα που έκτοτε αναπαράχθηκε πολλάκις: Οι τηλεφωνικές επικοινωνίες θυμάτων που δόθηκαν στη δημοσιότητα, όταν οι άνθρωποι ήξεραν τί τους συμβαίνει, και είχαν αντιληφθεί τη μοίρα τους, τελείωναν όλες με τις ίδιες τρεις λέξεις.

The building was on fire and there was no way down the stairs. She was calling to say goodbye. There was really only one thing for her to say, those three words that all the terrible art, the worst pop songs and movies, the most seductive lies, can somehow never cheapen. I love you.

Αυτές είναι (λέω εγώ) που κάνουν τη δικιά μας πάστα της ανθρωπότητας να διαφέρει από αυτή των μανιακών θρησκόληπτων φονιάδων, που υπογραμμίζουν ότι εμείς κι αυτοί δεν είμαστε το ίδιο.

Δες ακόμα:
Πράγματα που έγραψαν συγγραφείς όπως ο Τζον Απνταϊκ, ο Τζόναθαν Φράντσεν και η Σούζαν Ζόνταγκ στον New Yorker που κυκλοφόρησε στις 24 Σεπτεμβρίου 2001.
Ένα απίστευτο βίντεο από τους Δίδυμους Πύργους
Τρομερές φωτογραφίες από την 11η Σεπτεμβρίου
Αυτούς που χτίζουν το νέο World Trade Center
Πώς θα είναι ο χώρος όταν ολοκληρωθεί η ανακατασκευή
Ένας ωραίος πίνακας του Γκέρχαρντ Ρίχτερ για εκείνη τη μέρα