οικονομία

Πίνεις, Πληρώνεις Όσο Θες

Ένα νέο wine bar στο Βερολίνο ακολουθεί μια ενδιαφέρουσα πολιτική: Σου χρεώνει ένα ευρώ το ποτήρι μόλις μπαίνεις, και μετά μπορείς να δοκιμάσεις όσο κρασί θέλεις. Στο τέλος πληρώνεις όσο πιστεύεις ότι άξιζαν τα κρασιά που ήπιες. Κάτι σαν αυτό που έκαναν οι Radiohead, δηλαδή, αλλά με αλκοόλ. Δες εδώ.

Η Εργατική Τάξη Δεν Είναι Πια Αυτό Που Ήταν

24 February 2008 | Κανένα σχόλιο

Στις ΗΠΑ σήμερα οι κρουπιέρηδες είναι περισσότεροι από τους τορναδόρους. Οι χορογράφοι είναι περισσότεροι από αυτούς που δουλεύουν σε χυτήρια μετάλλων. Η παλιά εργατική τάξη πάει, εξαφανίστηκε, τη θέση της έχει πάρει ένα εργατικό δυναμικό που δουλεύει στον τομέα των υπηρεσιών. Διάβασε περισσότερα για το θέμα (και πώς το αντιμετωπίζουν οι πολιτικοί, που ξαφνικά πρέπει να βρουν ολοκαίνουρια φιλο-λαϊκά σλόγκαν) εδώ.

Δύο Εκατομμύρια Πλαστικά Μπουκάλια

18 February 2008 | Κανένα σχόλιο

Δες εδώ τις καταπληκτικές φωτογραφίες του Κρις Τζόρνταν, από τη νέα του σειρά "Running the Numbers: An American Portrait". Πρόκειται για εντυπωσιακές και αναπάντεχες συνθέσεις που, μαζί με τη λεζάντα, σου δίνουν μια αρκετά καθαρή προοπτική για τη ζωή σήμερα. Η αποκάτω φωτογραφία δείχνει δύο εκατομμύρια πλαστικά μπουκάλια -όσα καταναλώνονται στις ΗΠΑ μέσα σε 5 λεπτά, δηλαδή.

Ένα Θέμα Αγαπημένο: Ο Ύπνος

27 January 2008 | Κανένα σχόλιο

Αν είσαι σαν εμένα, και λατρεύεις τον ύπνο, και διαρκώς σου λείπει, θα απολαύσεις το άρθρο του περιοδικού των New York Times που ερευνά τη φύση του ύπνου, και τη βιομηχανία που έχει αναπτυχθεί για αυτό που σήμερα θεωρείται "βελτίωσή του".

Το πιο ενδιαφέρον απ' όλα τα στοιχεία που αναφέρει είναι το ότι παλιά, πριν τα κινητά, τα ξυπνητήρια και τη βαβούρα της σύγχρονης ζωής, οι άνθρωποι δεν κοιμούνταν πιο ήσυχα. Το αντίθετο. Κοιμούνταν χειρότερα, λιγότερο, και με πολλές διακοπές. Σύμφωνα με το άρθρο, η ιδέα ενός ήρεμου, συνεχόμενου πολύωρου ύπνου είναι σχετικά φρέσκο φρούτο.

Το Πετρέλαιο Είναι Κατάρα

20 January 2008 | Κανένα σχόλιο

Το κυριακάτικο ένθετο των New York Times πρόσφατα είχε ένα εκτενές άρθρο για την πολιτική του Ούγο Τσάβες, Προέδρου της Βενεζουέλας, όσον αφορά το πετρέλαιο. Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο, αξίζει να το διαβάσεις. Τρεις παράγραφοι μου έκαναν την περισσότερη εντύπωση, όμως: Η συντάκτης περιγράφει πώς το πετρέλαιο έχει τρομακτικά αρνητικές συνέπειες, οικονομικές και κοινωνικές, για τις χώρες που το έχουν. Διάβασε:

"Historically, almost every country dependent on the export of oil has answered this question in the same way: badly. It may seem paradoxical, but finding a hole in the ground that spouts money can be one of the worst things to happen to a nation. With one or two exceptions, oil-dependent countries are poorer, more conflict-ridden and despotic. OPEC’s own studies show the perils of relying on oil. Between 1965 and 1998, the economies of OPEC members contracted by 1.3 percent a year. Oil-dependent nations do especially badly by their poor: infant survival, nutrition, life expectancy, literacy, schooling — all are worse in oil-producing countries. The history of oil-dependent countries has produced what Terry Lynn Karl, a Stanford University professor, calls the paradox of plenty.

Oil not only creates very few jobs, it also destroys jobs in other sectors. By pushing up a country’s exchange rate, the export of oil distorts the economy. “Oil rents drive out any other productive activity,” Karl says. “Why would you bother to produce your own food if you could buy it? Why would you bother to develop any kind of export industry if oil makes your money worth more and that hurts all your other exports?” The most successful societies develop a middle class through manufacturing; oil makes this extremely difficult.

Oil concentrates a country’s wealth in the state, creating a culture where money is made by soliciting politicians and bureaucrats rather than by making things and selling them. Oil states also ask their citizens for little in taxes, and where citizens pay little in taxes, they demand little in accountability. Those in power distribute oil money to stay in power. Thus oil states tend to be highly corrupt."

Για Τα Αυτοκίνητα Φταίνε Οι Αυτοκινητοβιομηχανίες

28 December 2007 | Κανένα σχόλιο

Ένα θαυμάσιο άρθρο του New Yorker για τον τρόπο που εξελίχθηκαν ιστορικά τα αυτοκίνητα, και τις λύσεις που διαθέτουμε για το μέλλον. Πρόκειται ουσιαστικά για κριτική δυο νέων, αρκετά διαφορετικών βιβλίων, αλλά η συντάκτρια Ελίζαμπεθ Κολμπέρ δίνει μια πληρέστατη εικόνα της ιστορίας του αυτοκινήτου, και εξηγεί γιατί δεν υπάρχει κανένας λόγος αισιοδοξίας για το μέλλον. Όσο τρομακτικές είναι οι συνέπειες της ραγδαίας ανάπτυξης της αγοράς της Κίνας και της Ινδίας, άλλο τόσο είναι και η ιστορικά ασύδοτη συμπεριφορά των αυτοκινητοβιομηχανιών.

Διάβασε εντός του post ένα μικρό απόσπασμα (στα αγγλικά) για το πώς έβαλαν το μόλυβδο στη βενζίνη, γνωρίζοντας την τοξικότητά του, ενώ θα μπορούσαν να περιορίσουν το "χτύπημα" του κινητήρα με ευκολότερο τρόπο.
διάβασε παρακάτω

Οι Πλούσιοι Φονιάδες Των Λαών Πληρώνουν Τους Φόρους

20 December 2007 | Κανένα σχόλιο

Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, το πλουσιότερο 20% της Αμερικανικής κοινωνίας πληρώνει το 69% των φόρων -και το πλουσιότερο 10% πάνω απ' τους μισούς. Αυτό είναι ποσοστό εντυπωσιακό και ελαφρώς αναπάντεχο. Βλέπεις, κι εκεί υπάρχουν παραθυράκια, ελαφρύνσεις και σκανδαλώδεις εύνοιες. Αλλά ταυτοχρονα υπάρχει και σωστή εφαρμογή των νόμων (όποιος φοροδιαφεύγει αντιμετωπίζει εξοντωτικά πρόστιμα) και, φυσικά, πολύ μικρότερη παραοικονομία από ότι σε πιο πρωτόγονες (και ελαφρώς κομπλεξικές σε τέτοια θέματα) χώρες, όπως η Ελλάδα. Δες τον σχετικό πίνακα εδώ.

Η Πιο Αλλόκοτη Επενδυτική Στρατηγική

06 December 2007 | Κανένα σχόλιο

Ο Στίβεν Κίλι, γνωστός στους φίλους του ως Μπο, είναι ένας πολύ περίεργος τύπος. Ζει έξι μήνες του χρόνου σε μιαν έρημο χωρίς ηλεκτρικό και τηλέφωνο, και τους υπόλοιπους έξι ταξιδεύει και κάνει business. Έχει μια πολύ περίεργη θεωρία για την οικονομία: Πιστεύει ότι μπορείς να κρίνεις αν συμφέρει να επενδύσεις σε μια χώρα βασισμένος σε μόνο δύο κριτήρια: Το μέγεθος των αποτσίγαρων που βρίσκεις πεταμένα στο δρόμο, και την κατάσταση των οίκων ανοχής.

Το σκεπτικό είναι ότι όσο μικρότερα είναι τα αποτσίγαρα, όσο περισσότερο έχουν καπνίσει τα τσιγάρα πριν τα πετάξουν, δηλαδή, τόσο φτωχότερος και απαισιόδοξος είναι ο λαός. Αν, δε, οι οίκοι ανοχής είναι φροντισμένοι και καθαροί, αυτό σημαίνει ότι η χώρα ευημερεί.

Με βάση αυτά τα κριτήρια ο Στίβεν Κίλι συμβούλευσε το φίλο του Βίκτορ Νίντερχοφερ, σπεκουλαδόρο και επενδυτή της Wall Street, να επενδύσει στην Ταϊλάνδη την άνοιξη του 1997. Λίγους μήνες μετά, η κρίση στις αγορές της Νοτιοανατολικής Ασίας κατέστρεψαν οικονομικά τον Νίντερχοφερ.

Διάβασε περισσότερα για τον Κίλι εδώ.
Διάβασε την ιστορία του Βίκτορ Νίντερχοφερ εδώ.

ΠΑΝΩ