πολιτική

Το MAD Για Τη Σάρα Πέιλιν

09 September 2008 | Κανένα σχόλιο

Η ιστορία της υποψήφιας αντιπροέδρου των ρεπουμπλικανών έχει χαθεί ανάμεσα στα εγχώρια σκάνδαλα, τη ΔΕΘ και τη φοροεπιδρομή. Είναι κρίμα, γιατί έχει πολύ ζουμί, και πολύ γέλιο.

Παρεμπιπτόντως: Η πηγή έμπνευσης για την "αφίσα" του περιοδικού Mad.

via boing boing

Αντιπρόεδρος; Όποιος Να ‘Ναι, Φτάνει Να Έχει Αιδοίο

01 September 2008 | 1 σχόλιο

Ο 72χρονος (και με προβλήματα υγείας) Τζον Μακέιν διάλεξε για υποψήφια αντιπρόεδρό του την άγνωστη Σάρα Πάλιν, που μπορεί να μην έχει πείρα, ιδέα για την εξωτερική πολιτική, ή πολυετή παρουσία στην πολιτική, αλλά έχει κάτι πολύ σημαντικό για την κούρσα αυτή: Αιδοίο. Να μια συλλογή από καλαμπούρια που κυκλοφόρησαν αμέσως μετά την ανακοίνωση της υποψηφιότητάς της, και να πώς αντέδρασε το Daily Show του Τζον Στιούαρτ:

To 1/3 Των Βρετανών Βρίσκονται 11 Μέρες Από Την Οικονομική Καταστροφή

28 July 2008 | 1 σχόλιο

Ισχύει για έναν στους τρεις Βρετανούς: Αν αύριο έχαναν τη δουλειά τους και κάθε πηγή εισοδήματος, τα λεφτά τους θα τους έφταναν για 11 ημέρες.

Ολλανδικές Γειτονιές Σε Βέλγικη Πόλη

Απίθανο.

The border is so complicated that there are some houses that are divided between the two countries. There was a time when according to Dutch laws restaurants had to close earlier. For some restaurants on the border it meant that the clients simply had to change their tables to the Belgian side.

via boing boing

New Yorker Εκτός Τόπου Και Χρόνου

Τo (ή μήπως ο) New Yorker είναι το καλύτερο περιοδικό του κόσμου, ένα από τα τρία-τέσσερα που διαβάζω με πολλή προσοχή. Περί αυτού καμία αμφιβολία. Αλλά, βρε παιδί μου, καταλαβαίνεις ότι δεν είναι για τον πολύ κόσμο. Δεν πιάνει τον παλμό της κοινωνίας. Δεν είναι καθρέφτης του κόσμου. Καμία σχέση. Μελετά και ερμηνεύει την πολιτική και κοινωνική ζωή με αξιοθαύμαστη πληρότητα και συνέπεια (χωρίς να τσιγκουνεύεται τις λέξεις), πάντα με την εστέτ αύρα της ανωτερότητας. Μελετά τον κόσμο από ψηλά -δεν είναι μέρος του. Γι' αυτό μου αρέσει τόσο, μάλλον. Κι αυτή είναι πιθανότατα η εξήγηση του faux pas με το τελευταίο εξώφυλλό του:

Ο Μπαράκ Ομπάμα κάνει τη διάσημη χειρονομία-χαιρετισμό με τη γυναίκα του φορώντας σαρίκι, ενώ η γυναίκα του έχει ένα Καλάσνικοφ ζωσμένο, στο τζάκι καίγεται μια Αμερικανική σημαία, και στον τοίχο υπάρχει ένα πορτρέτο του Οσάμα Μπιν Λάντεν. Όλα τα βλακώδη κλισέ των αμόρφωτων εχθρών του Ομπάμα μαζεμένα, δηλαδή. Στον κόσμο του New Yorker αυτό είναι χιούμορ. Στον πραγματικό κόσμο, όμως, είναι κακογουστιά επιπέδου Fox News. Τα φωτεινά μυαλά στο περιοδικό μερικές φορές δεν μπορούν να κάνουν τη διάκριση.

UPDATE: Μια αναλογία: Είναι σαν να βάζεις σκίτσο του Αλέξανδρου Ρήγα στο εξώφυλλο ελληνικού περιοδικού, με ένα μαχαίρι στο χέρι, και ρούχα γεμάτα με αίματα. Βέβαια, περιοδικό σαν το (τον;) New Yorker στην Ελλάδα δεν υπάρχει. Αλλά σκέψου το.

O Πόλεμος Των Γουρουνιών

Ο άνθρωπος απεμπολεί ευχαρίστως τις ελευθερίες του, αν παίρνει αρκετά ουσιαστικά ανταλλάγματα. Αυτό είναι ένα αξίωμα. Ένα πρόσφατο άρθρο στο New Yorker εξετάζει το πώς η ανθρωπότητα απεμπόλησε το δικαίωμα στην εκδίκηση -το να τιμωρείς μόνος σου αυτόν που σου έκανε κακό-, εξετάζοντας μια κοινωνία φυλών στη Νέα Γουινέα που το κρατά ακόμα. Ο συντάκτης θα μπορούσε να πάει και στην Κρήτη, ενδεχομένως, ή τη νότια Ιταλία, αλλά πήγε εκεί, όπου ο πόλεμος ανάμεσα στις φυλές ξεκίνησε εξαιτίας των γουρουνιών.

Any Westerner who knows the story of Helen and the Trojan War will not be surprised to hear women named as a casus belli, but the equal importance of pigs is less obvious. However, New Guinea Highlanders, whose main food staples are starchy root crops like sweet potato and taro, are chronically starved for protein, of which the island’s dark, bristly pigs traditionally furnished the only large source. As a result, pigs are prized symbols of prestige and wealth. Peaceful competition and ostentatious displays involve pigs, and they are also used as currency for buying women. Pigs are individually owned and named, and, as piglets, they are sometimes nursed at one breast by a woman nursing an infant at her other breast.

H Oία Στηρίζει Ομπάμα

Ο Ματ Μάλενγουεγκ του WordPress έχει πάει διακοπές στη Σαντορίνη. Να τι είδε έξω από το (φοβερό, υπόγειο) βιβλιοπωλείο Atlantis στην Οία.

 

κατηγορίες: internet, πολιτική
σχολίασε

Δεν Μπορώ Να Μην Χαμογελάω Όταν Ακούω Τη Λέξη “Χλιδάνεργος”

Μικρή και ασήμαντη, αλλά είναι η δική μου απειροελάχιστη συνεισφορά στην ελληνική γλώσσα. Αφορμή γι' αυτό: την άκουσα χτες στο Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα που είχε ως θέμα τη γενιά των 700 ευρώ, και χαζογελούσα σαν χαζομπαμπάς.

Θυμήσου το original κείμενο για τους χλιδάνεργους εδώ.

Ο Λάζαρος Πετρομελίδης Και Η Έννοια Του “Αντιρρησία Συνείδησης”

21 May 2008 | 1 σχόλιο

Η κωμικοτραγική ιστορία της υποχρεωτικής στράτευσης στη χώρα μας είναι πονεμένη και μεγάλη. Ένα από τα προβλήματα είναι ότι άνθρωποι που δεν θέλουν να στρατευθούν υποφέρουν από την (κατάφωρα παράνομη, σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο) αντιμετώπιση που τους επιφυλάσσει το κράτος, κι αυτό είναι κάτι που χρήζει μεγαλύτερης προσοχής. Πριν από μερικά χρόνια πήρα συνέντευξη από τον κύριο Λάζαρο Πετρομελίδη, ίσως τον διασημότερο αντιρρησία συνείδησης στη χώρα, για το Esquire, και δεν χρειάζεται να σου εξηγήσω γιατί με έπεισε. Πολύ εύκολο ήταν. Ο άνθρωπος, Έλληνας πολίτης, έχει δικαστεί 14 φορές από στρατοδικείο για το ίδιο αδίκημα. Αυτή η πρόταση από μόνη της μπορεί να κάνει κάθε φοιτητή νομικής να συμπεράνει πως μιλάμε για τη Μιανμάρ, ή κάποια άλλη στρατοκρατούμενη χούντα.

Τέλος πάντων, χτες ο Λάζαρος δικάστηκε για 15η φορά, καθώς το "έγκλημά" του θεωρείται διαρκές, και καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκιση χωρίς αναστολή. Να πώς αντέδρασε η Διεθνής Αμνηστία:

Η Διεθνής Αμνηστία εκφράζει τον αποτροπιασμό της για την απόφαση αυτή και δηλώνει ότι στην περίπτωση που ο Λάζαρος Πετρομελίδης φυλακιστεί η παγκόσμια οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα τον υιοθετήσει ως κρατούμενο συνείδησης, απαιτώντας την άμεση και άνευ όρων αποφυλάκισή του.

Ακριβώς όπως γίνεται με τους αντικαθεστωτικούς στις τριτοκοσμικές χούντες, δηλαδή. Σ' αυτό το σημείο βρισκόμαστε.

Διάβασε το κείμενο που έγραψε ο ίδιος ο (45χρονος, πια) Λάζαρος με αφορμή τη νέα του δίκη, εντός του post. 

διάβασε παρακάτω

Οι Συνδικαλιστές Είναι Σαΐνια

Σε πρόσφατη διαδήλωση συνδικαλιστών του ΟΤΕ για την πώληση του 3% του οργανισμού στην Deutsche Telecom, ευφυείς εργατοπατέρες είχαν την πολύ κομψή και καλόγουστη έμπνευση να κάψουν μια γερμανική σημαία, η οποία μάλιστα είχε και μια σβάστικα ζωγραφισμένη πάνω, ποιος ξέρει γιατί. Το εφέ ίσως να ήταν πιο αποτελεσματικό αν δεν έκαιγαν μια σημαία του -σε γενικές γραμμές αθώου- Βελγίου.

ΠΑΝΩ