Instapaper This

Instapaper This: Τι Κάνει Το Ίντερνετς Στο Μυαλό Και Τη Συμπεριφορά Σου

25 Ιανουαρίου 2011 | 2 σχόλια

Τα άρθρα για τους "κινδύνους της ζωής στο Ίντερνετ" μου προκαλούσαν πάντοτε δυσφορία, καθώς είναι τις περισσότερες φορές γραμμένα με λαϊκιστικά κίνητρα από ανθρώπους που δεν "ζουν στο Ίντερνετ". Ετούτο εδώ το άρθρο δεν είναι τέτοιο. Εξετάζει την οnline δραστηριότητα και τις επιδράσεις της στην ανθρώπινη συμπεριφορά και τις κοινωνικές συναναστροφές με ψυχραιμία, μέσα από σχετικές έρευνες που έχουν γίνει ή γίνονται αυτή τη στιγμή.

(...) the e-personality is more impulse-driven and more narcissistic; it gives itself permission to explore or seek out more morbid subjects; it regresses to earlier developmental stages that are more about action without heed to consequences; and it has a more grandiose view of itself. "It used to be that some people would say, 'Well, I can be myself online.' But what's worrisome is that offline life is starting to be more like online life. We're becoming more impatient, more narcissistic, more regressed even when there is no browser in sight."

Instapaper This: Οι Αληθινοί Σούπερ Ήρωες Του Σιάτλ

20 Δεκεμβρίου 2010 | Κανένα σχόλιο

Doe is the electrical expert, a skill he demonstrates by producing a disposable Kodak camera he has fashioned into a taser. He is also uncannily good at guessing what time it is without looking at a watch. The three are a goofy group of adolescents, each having overcome a different vice on their road to superhero-dom. Jones is a former gambling addict. Buster Doe has done more than his fair share of all manner of drugs. D-Day used to drink too much alcohol, though today his drug of choice is NyQuil. He's recovering from a bad cold.

As his sidekicks suit up, Jones spreads out his costume on his mom's dining room table. It is made of chicken wire and neoprene, and was donated to Jones by a fan. Once Jones affixes a small headlamp to the cowl, he's "super'ed up," so we pile back into the Kia, the three superheroes passing a bag of Chex Mix, a Justin Bieber song playing on a mix CD in the stereo.

Από ένα ωραιότατο περιοδικίστικο μεγάλο ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκε στο Daily Beast, όχι σε κάποιο έντυπο. Λέω εγώ τώρα.

Θυμήσου:
Οι ήρωες του Star Wars σε πραγματικά μέρη
Αν οι υπερήρωες πολεμούσαν σε αληθινούς πολέμους

Instapaper This: Πώς Να Εξαφανιστείς Στην Αγγλία

07 Δεκεμβρίου 2010 | Κανένα σχόλιο

Είναι ένα ενδιαφέρον θέμα: Μπορείς να εξαφανιστείς πραγματικά τη σήμερον ημέρα, με τα Ίντερνετς και τις πιστωτικές κάρτες και την αφθονία πληροφοριών πανταχόθεν; Ένας τύπος είχε δοκιμάσει πέρυσι να εξαφανιστεί στις ΗΠΑ και έγραψε σχετικά στο Wired, είχα γράψει κι εγώ γι' αυτούς που το σκάνε απ' τα πάντα στο Esquire, και τώρα ανακάλυψα αυτό το παλιό άρθρο στους Λονδρέζικους Times στο οποίο ένας Βρετανός περιγράφει πώς προσπάθησε να κάνει το ίδιο στην πιο "μεγαλαδερφίστικη" χώρα της Ευρώπης.

As he looked into it, he found that the UK, once a bastion of freedom and civil liberties, is now one of the most advanced surveillance societies in the world, ranked third after Russia and China. The average UK adult is now registered on more than 700 databases and is caught many times each day by nearly five million CCTV cameras. Increasingly monitored, citizens are being turned into suspects. Within 100 yards of Bond’s home, he discovered, there were no fewer than 200 cameras.

Instapaper This: Μια Συνέντευξη Του Στιβ Τζομπς Στο Playboy Το 1985

01 Δεκεμβρίου 2010 | 3 σχόλια

jobs

Συναρπαστικά εκτεταμένα αποσπάσματα εδώ. Ανάμεσά τους, το εξής προφητικό (διατηρώ το formatting του Instapaper γιατί μου αρέσει η γραμματοσειρά):

I’ll always stay connected with Apple. I hope that throughout my life I’ll sort of have the thread of my life and the thread of Apple weave in and out of each other, like a tapestry. There may be a few years when I’m not there, but I’ll always come back. And that’s what I may try to do. The key thing to remember about me is that I’m still a student. I’m still in boot camp. If anyone is reading any of my thoughts, I’d keep that in mind. Don’t take it all too seriously. If you want to live your life in a creative way, as an artist, you have to not look back too much. You have to be willing to take whatever you’ve done and whoever you were and throw them away. What are we, anyway? Most of what we think we are is just a collection of likes and dislikes, habits, patterns. At the core of what we are is our values, and what decisions and actions we make reflect those values. That is why it’s hard doing interviews and being visible: As you are growing and changing, the more the outside world tries to reinforce an image of you that it thinks you are, the harder it is to continue to be an artist, which is why a lot of times, artists have to go, “Bye. I have to go. I’m going crazy and I’m getting out of here.” And they go and hibernate somewhere. Maybe later they re-emerge a little differently.

Instapaper This: Ένα Άρθρο Για Τα Ψηφιακά Πιτσιρίκια

23 Νοεμβρίου 2010 | Κανένα σχόλιο

Τα ψηφιακά πιτσιρίκια μεγαλώνουν με smartphones, διαρκώς στο Ίντερνετ και έτσι, λέει, δε μπορούν να συγκεντρωθούν εύκολα σε πνευματικές εργασίες που χρειάζονται πολύ χρόνο. Δεν μπορώ να συμμεριστώ τις ανησυχίες, καθώς ποτέ στη ζωή μου δε μπόρεσα να συγκεντρωθω σε πνευματική ή άλλη εργασία για περισσότερα από 15 συνεχόμενα λεπτά -ήμουν ένα ψηφιακό πιτσιρίκι πριν να υπάρξει Ίντερνετς- και μια χαρά βγήκ...   A.

“I’m doing Facebook, YouTube, having a conversation or two with a friend, listening to music at the same time. I’m doing a million things at once, like a lot of people my age,” he says. “Sometimes I’ll say: I need to stop this and do my schoolwork, but I can’t.”

“If it weren’t for the Internet, I’d focus more on school and be doing better academically,” he says. But thanks to the Internet, he says, he has discovered and pursued his passion: filmmaking. Without the Internet, “I also wouldn’t know what I want to do with my life.”

Instapaper This: Ένα Κείμενο Της Ζέιντι Σμιθ Για Τον Μαρκ Ζούκερμπεργκ Και Το "The Social Network"

10 Νοεμβρίου 2010 | 1 σχόλιο

Να ένα ωραίο κείμενο της Ζέιντι Σμιθ για το Facebook και τα σόσιαλ μύδια και την ταινία και τον Μαρκ Ζούκερμπεργκ. Είναι λίγο ελιτίστικη και -τολμώ να πω- γιαγιαδίστικη η γνώμη της, όχι πολύ στέρεα τεκμηριωμένη, αλλά όπως όλα τα δικά της, πολύ καλογραμμένη.

World makers, social network makers, ask one question first: How can I do it? Zuckerberg solved that one in about three weeks. The other question, the ethical question, he came to later: Why? Why Facebook? Why this format? Why do it like that? Why not do it another way? The striking thing about the real Zuckerberg, in video and in print, is the relative banality of his ideas concerning the “Why” of Facebook. He uses the word “connect” as believers use the word “Jesus,” as if it were sacred in and of itself: “So the idea is really that, um, the site helps everyone connect with people and share information with the people they want to stay connected with….” Connection is the goal. The quality of that connection, the quality of the information that passes through it, the quality of the relationship that connection permits—none of this is important. That a lot of social networking software explicitly encourages people to make weak, superficial connections with each other (as Malcolm Gladwell has recently argued), and that this might not be an entirely positive thing, seem to never have occurred to him.

Η ίδια, λέει, ήταν στο Χάρβαρντ το 2003, όταν γινήκαν όλα, και θυμάται και το χαμό που είχε γίνει με το Facemash.

Doubtless years from now I will misremember my closeness to Zuckerberg, in the same spirit that everyone in ’60s Liverpool met John Lennon.

Δες και μια εύγλωττη απάντηση από τον Atlantic.

Literary writers who, like Smith, teach, have another issue in examining social media. They suffer from a sampling bias much like social science researchers do when they run experiments with Western, Educated, Industrialized, Rich, Democratic (WEIRD) undergraduates. She looks at a group of 18-22 year olds, and how they use the technology, and figures: this is how it will always be used and what it means.

Όλα Όσα Χρειάζεται Να Ξέρεις Για Τον Νικ Ντέντον

19 Οκτωβρίου 2010 | Κανένα σχόλιο

dentonΟ ιδρυτής του Gawker (και των συναφών blogs) είναι μια φυσιογνωμία αμφιλεγόμενη. Αν πάντα σ' ενδιέφερε να μάθεις περισσότερα γι' αυτόν, είσαι πολύ τυχερός, καθώς τις προηγούμενες εβδομάδες δύο από τα μεγαλύτερα εβδομαδιαία περιοδικά του κόσμου δημοσίευσαν profiles για την πάρτη του, ποιος ξέρει γιατί. Εδώ μπορείς να διαβάσεις ή να Instapaper ολόκληρο το κείμενο του New York (4100 λέξεις), ενώ εδώ μπορείς να διάβάσεις ή να Instapaper ολόκληρο το κείμενο του New Yorker (9700 λέξεις). Ωραία είναι και τα δύο, λίγο-πολύ τα ίδια πράγματα γράφουν, ο τύπος είναι ιδιότροπος, πάρα πολύ έξυπνος και ελαφρώς ανάλγητος δημοσιογραφικά και ηθικά.

“Maybe this is like Craigslist, where billions of dollars of value is destroyed, and only a tiny fraction of that is actually captured by the new winners,” Denton said, giving me what he called the “pessimistic view” of new media. “Or you could look at it like this is the early days of cable. You know, cable took a long time to get off the ground. But then, once you’ve got the franchise established, if you own MTV or the sci-fi channel, at some point it really starts to kick in.”

Μερικά Ενδιαφέροντα Πράγματα Που Μπορείς Να Διαβάσεις Αν Θες Να Μάθεις Ποιος Είναι Ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ

28 Σεπτεμβρίου 2010 | 1 σχόλιο

Τις προάλλες, χάρη στη μαγεία του Instapaper, διάβασα μονορούφι δύο ωραιότατα profiles που και τα δύο είχαν να κάνουν με το Facebook και τον ιδρυτή του. Το ένα ήταν ένα προφίλ του Μαρκ Ζούκερμπεργκ αυτού καθ' αυτού στον New Yorker, και μπορείς να το διαβάσεις (ή να το instapaper -ρήμα!) εδώ. Το άλλο ήταν ένα προφίλ του σεναριογράφου Άαρον Σόρκιν από το W (!) αυτουνού δηλαδή που έγραψε το West Wing, και ο οποίος τώρα έγραψε το The Social Network, την ταινία για το πώς δημιουργήθηκε το Facebook, η οποία κυκλοφορεί σύντομα.

διάβασε παρακάτω

Ο Καλύτερος Τρόπος Να Διαβάζεις Μεγάλα, Περιοδικίστικα Κείμενα

28 Ιουλίου 2010 | 6 σχόλια

instapaperΜπορεί όπως κι εγώ να είσαι άνθρωπος πολυάσχολος, να μην έχεις πολύ χρόνο για χάζεμα ή χάσιμο. Μπορείς επίσης όπως κι εγώ να σου αρέσουν αυτά τα μεγάλα άρθρα, τα δημοσιογραφικά, που είναι ξερωγώ δέκα χιλιάδες λέξεις για έναν πάστορα από τον Αμερικάνικό Νότο, ή δεκαοχτώ χιλιάδες λέξεις για το παράνομο εμπόριο διαμαντιών στο Κονγκό. Τέτοιες ιστορίες, αληθινές και καλογραμμένες, που μπορείς να τις διαβάσεις σε μια καθισιά, αλλά δεν μπορείς να τις διαβάσεις στο γραφείο, κοιτάζοντας την οθόνη του γκομπιούτερ. Σου έχω ξαναγράψει για το longform.org, που συγκεντρώνει κάμποσες από δαύτες, από τα μεγαλύτερα περιοδικά του κόσμου, για να μην ψάχνεις. Σου 'χω γράψει και γι' αυτά τα βιβλία, που κυκλοφορούν κάθε χρόνο και περιέχουν τα καλύτερα τέτοια κείμενα της χρονιάς, τα βραβευμένα, τα τοπ οφ δε τοπ. Αλλά δεν σου έχω γράψει για τον καλύτερο τρόπο να τα διαβάζεις αυτά τα κείμενα, και αυτό ήταν παράλειψη. Γιατί καλά είναι τα περιοδικά, αλλά άντε να έχουν ένα τέτοιο μέσα στο κάθε τεύχος. Το πολύ δύο. Καλά και τα βιβλία, αλλά μια φορά το χρόνο βγαίνουν, δε φτουράνε. Και καλό και το κομπιούτερ, αλλά άντε βγάλε τα μάτια σου δυο ώρες για να διαβάσεις κάτι τέτοιο.

Ο καλύτερος τρόπος είναι άλλος: Instapaper στο iPad.

Διάβασα το εξής post του ιδρυτή του Wired Κέβιν Κέλι, ο οποίος έκανε ακριβώς την ίδια ανακάλυψη: Το Instapaper είναι ένα εργαλείο που σου επιτρέπει να bookmark (ρήμα!) τα κείμενα που θέλεις. Αφού βάλεις ένα bookmark που λέγεται "read later" στον browser σου, ψαχουλεύεις στα Ίντερνετς, βρίσκεις αυτά που σε ενδιαφέρουν (στο longform.org ή αλλού), και τα μαρκάρεις με το read later για να κάνεις αυτό που λέει: Να τα διαβάσεις αργότερα. Μετά πας στο iPad, το iPod Touch ή το iPhone και κατεβάζεις το application του Instapaper. Κάνεις log-in και νάτα τα posts που έχεις μαρκάρει, έτοιμα να τα διαβάσεις -και οffline άμα λάχει. Το πιο ωραίο είναι το εξής: Τα posts στα δείχνει "γυμνά" από διαφημίσεις και σχεδιαστικές τζιριτζάτζουλες των sites, με ωραία fonts, σαν να διαβάζεις e-book. Η εμπειρία στο iPad είναι καταπληκτική. Παρ' όλο που το μηχανηματάκι έχει διάφορα προβλήματα στην ανάγνωση (περιγράφονται αναλυτικά εδώ), γι' αυτή τη δουλειά είναι ό,τι πρέπει.

Το μόνο πρόβλημα (σε πολλά εισαγωγικά) που μένει είναι το να βρίσκεις υλικό για να το διαβάζεις έτσι. Ο Κέβιν Κέλι αποφάσισε να φτιάξει μια λίστα με τα καλύτερα δημοσιογραφικά κείμενα που γράφτηκαν ποτέ, για να πάρεις ιδέες και να τα instapaper (ρήμα!) για να τα διαβάσεις στο δικό σου iPad/iPhone/άντε και PC. Εγώ του πρότεινα δύο: Αυτό κι αυτό.

Αν θέλεις, μπορείς να instapaper (ρήμα!) στα Ελληνικά και κάποια από τα δικά μου.

διάβασε παρακάτω

ΠΑΝΩ