Instapaper This

Δυο Κυρίες: Κείμενα Για Την Αριάνα Χάφινγκτον Και Την Τίνα Μπράουν

22 November 2011 | Κανένα σχόλιο

Να δυο πρόσφατα πολύ πολύ μεγάλα κείμενα από το New York και από το WWD αντίστοιχα για την Αριάνα Χάφινγκτον Στασινοπούλου του Huffington Post και (πλέον) της AOL, και την Τίνα Μπράουν του Daily Beast και του Newsweek. Ωραία είναι, ειδικά το πρώτο.

For Huffington, who, on the one hand, serves as a glittery Earth Mother and, on the other, is the world’s best bullshit artist, with stagehands and pulleys at work in conversation (although, oddly, she remains intensely enjoyable to be around), AOL is in some respects a ­“magical land.” The company has allowed her access to ­corporate funding for the Huffington Post website, and she seems to believe her new perch will recast her from a protean self-­reinventionist—at various times a Greek immigrant, New York socialite, New Age proponent, political wife, California gubernatorial candidate, and on and on—into something more solid: the Rupert Murdoch of the digital age, helming the world’s most influential “Internet newspaper,” as the Huffington Post is called.


Last week, Brown — who, as anyone would attest, works incredibly hard — lost her assistant Lena Jensen, who went to work for a start-up. By the end of the week, she was caught up in a small bit of drama. One of her stars, former New Yorker writer Peter Boyer, thought his article on Congress was going to be the cover story. Right before close, he called her and wasn’t thrilled that his piece was on the inside (and the aforementioned Philbin got the cover instead). Brown, in turn, called managing editor Tom Weber and chewed him out for failing to get this communicated to Boyer. By Monday morning, Weber, fed up after dealing with episodes like this on a weekly basis, said he was leaving, according to several people familiar with the incident. By the time she was in a newsroom-wide meeting on Monday, staffers described her as looking and sounding completely wiped.

Ο Τζεφ Μπέζος, Το Kindle Fire Και Γιατί Τα Ίντερνετς Εξαρτώνται Απ' Το Amazon

14 November 2011 | Κανένα σχόλιο

Αύριο κυκλοφορεί το καινούριο Kindle Fire και έτσι το Wired είχε μια αλλόκοτα εκθειαστική και καταφανώς διαφημιστική παρουσίαση/συνέντευξη του Τζεφ του Μπέζος, που όμως όπως γίνεται συνήθως μ' αυτά τα πράγματα είχε μέσα και πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία για διάβασμα. Αξίζει.

People are slowly beginning to realize just how much of the Web is powered by Amazon’s cloud services. And industry observers see Amazon’s entry into the tablet sweepstakes as further evidence that Bezos may well be the premier technologist in America, a figure who casts as big a shadow as legends like Bill Gates and the late Steve Jobs.

Δες κι ένα video review του Fire από τον Τζόσουα Τοπόλσκη του The Verge:

Διάβασμα: Ο Μύθος Του "Επαχθούς Χρέους" Και Πώς "Μαζί Τα Φάγαμε"

14 November 2011 | 2 σχόλια

Να ένα ωραίο κείμενο από το Athens Review of Books, ό,τι πρέπει για μια χειμωνιάτικη Δευτέρα. Εξηγεί την πορεία διόγκωσης του δημόσιου χρέους από το μηχανισμό που έστησε το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, με στόχο την απευθείας χρηματοδότηση του λαού με όρους πελατειακούς. Είναι πράγματα γνωστά, αλλά εδώ ο συγγραφέας χρησιμοποιεί συγκεκριμένα νούμερα και πηγές (αν και όχι πλήρεις) για να δείξει πώς οι Έλληνες τρώνε δανεικά από τη δεκαετία του '80 φεσώνοντας τις επόμενες γενιές ανελέητα και χωρίς κανένα δισταγμό.

Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι το γνήσιο προϊόν της καταληστεύσεως του δημοσίου πλούτου από συντεχνίες, συνεταιρισμούς, συνδικαλιστικά σωματεία, δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες. Όλος αυτός ο εσμός της ελληνικής, σοβιετικού τύπου, κλεπτοκρατίας δίνει σήμερα τον υπέρ πάντων αγώνα για να καταρρεύσει η χώρα. Είναι η μόνη ελπίδα τους. Διότι, μία ελληνική κατάρρευση θα αφήσει άθικτους όλους τους μηχανισμούς της διαφθοράς και θα ενισχύσει τις εξουσίες των συντεχνιών.

Διάβασε ακόμα: Η Μυστική Ιστορία του Μνημονίου

Τρεις Ωραίες Ιστορίες Για Διάβασμα

03 November 2011 | 1 σχόλιο

Ετούτες τις δύσκολες στιγμές, είναι ωραίο να χαζεύεις από τα ζόρια διαβάζοντας ωραία και καλογραμμένα πράγματα από τα παγκόσμια ίντερνετς. Να τρία:

1. Η Ιστορία Του Groupon (από το Business Insider)

Η εταιρία που γέννησε ένα σωρό κλώνους (μπόλικες ντουζίνες και στη χώρα μας) είναι μια πολύ αλλόκοτη εταιρία, που δε μοιάζει με κανένα άλλο startup παρόμοιου μεγέθους. Και, απ' ό,τι φαίνεται, δεν είναι καν κερδοφόρα.

Groupon actually lost $413 million in 2010.

Diving into the S-1, it turned out that Groupon only considered itself profitable because it used a peculiar accounting metric of its own creation — adjusted consolidated segment operating income, or ACSOI. Basically, Groupon was taking the money it was spending on advertising to acquire new subscribers to its email and not counting that money as a quarterly, recurring expense — but as a one-time, capital expense, the way Google might account for the cost of building a new server farm. Groupon was saying that ACSOI helped it figure out the ratio between the amount of money it needed to spend on marketing to acquire a subscriber and how much that subscriber would be worth to the company over the long haul. But marketing expenses are not typically accounted for this way, and people looked at Groupon as though it were trying to pull a fast one.

διάβασε παρακάτω

Instapaper This: Η Ιστορία Της Νέας Διευθύντριας Των New York Times

19 October 2011 | Κανένα σχόλιο

Ο New Yorker έχει ένα πολύ μακρουλό άρθρο για τη Τζιλ Έιμπραμσον που είναι η πρώτη γυναίκα διευθύντρια της ιστορικής εφημερίδας, και είναι ανάγνωσμα ενδιαφέρον με πολλές ιστορίες από το πώς λειτουργούν οι εφημερίδες στην Αμερική και μια συνολική αποτίμηση της ζωής και της καριέρας της κυρίας η οποία μοιάζει εντυπωσιακή. Μόνο ένα ανησυχητικό πράγμα:

She planned to apply in the newsroom some of the “positive training” that she lavished on Scout. She and her husband, she writes in her book, used “encouragement, not punishment” to train Scout, rewarding her for good behavior with a piece of kibble. “In one’s relationship with dogs and with a newsroom, a generous amount of praise and encouragement goes much better than criticism,” she says. One wonders whether there might, however, be some editors who are tougher to please than Scout.

Wait, what?

Κυριακάτικο Διάβασμα: Η Μυστική Ιστορία Του Μνημονίου

16 October 2011 | 4 σχόλια

Αν και οι περισσότεροι κουβεντιάζουν για το κείμενο τριών υπουργών του ΠΑΣΟΚ (εδώ), ετούτη τη (φθινοπωρινή, στην Αθήνα) Κυριακή άλλο είναι το πιο ζουμερό ανάγνωσμα. Το σημαντικότερο συμπέρασμα από το εντυπωσιακό, μακροσκελές και αναλυτικό επικό άρθρο του Βήματος για το πολιτικό παρασκήνιο πίσω από τους σημαντικούς πολιτικούς σταθμούς της τελευταίας τριετίας νομίζω δεν είναι ούτε η αποκάλυψη του ρόλου του Νίκου Παπανδρέου στη διακυβέρνηση της χώρας (!), ούτε η εγωιστική υστεροβουλία του Ευάγγελου Βενιζέλου (εξαιτίας της οποίας ακόμα δεν έχουμε πάρει την έκτη δόση), ούτε η υπεράσπιση του κοινοβουλίου από τους μπράβους του ΠΑΜΕ τη μέρα που δολοφονήθηκαν οι τρεις άνθρωποι στη Marfin. Το σημαντικότερο είναι το εξής:

Ο Έλληνας αναγνώστης διψάει για αλήθεια και δημοσιογραφία.

Δεν ξέρω κατά πόσο οι ιστορίες που περιγράφονται είναι διασταυρωμένες (σίγουρα είναι αποσπασματικές, αρκετά μπερδεμένες, και δημιουργούν πολλά ερωτήματα, πράγμα εν μέρει αναμενόμενο δεδομένου του ότι περιγράφουν γεγονότα που θα μπορούσαν να γεμίσουν βιβλία), ούτε ποιο είναι το "υψηλόβαθμο στέλεχος της κυβέρνησης" που αποτελεί την κύρια πηγή (αν και έχω έναν-δυο υποψήφιους στο μυαλό), ή για ποιο λόγο δημοσιεύονται όλα αυτά τώρα, αλλά τονίζουν υποδειγματικά το ότι αυτά που γίνονται μακριά από τις λοβοτομημένες ειδήσεις των καναλιών και τις αναδημοσιεύσεις δηλώσεων των εφημερίδων είναι απείρως πιο ενδιαφέροντα και ουσιαστικά από αυτά που οι πολίτες μαθαίνουν καθημερινά. Υπάρχει ένα χάος ανάμεσα στους αδαείς πολίτες και την αλήθεια, και αυτό το χάος δημοσιογράφοι και εκδότες αποτυγχάνουν να το γεφυρώσουν εδώ και δεκαετίες -ενίοτε και εκούσια. Κάποτε αυτό το χάος πρέπει να αρχίσει να κλείνει, αλλιώς δεν υπάρχει κανένα μέλλον εδώ.

Παρακάτω, μερικά αποσπάσματα:
διάβασε παρακάτω

Κυκλοφορεί Καινούριος Τζέφρι Ευγενίδης Σήμερα

11 October 2011 | 1 σχόλιο

Του πήρε εννέα χρόνια να βγάλει βιβλίο μετά το Middlesex, και νάτο: Το Marriage Plot είναι το καινούριο βιβλίο του Τζέφρη Ευγενίδη, σήμερα κυκλοφόρησε, και μπορείς να το κατεβάσεις ευθύς αμέσως στο Kindle ή να το παραγγείλεις και να σου 'ρθει μετά από λίγο καιρό. Θα το διαβάσω τις επόμενες ημέρες και θα σου γράψω γνώμη, μα μέχρι τότε μπορείς να διαβάσεις κι αυτό εδώ το θαυμάσιο άρθρο από το New York Magazine. Το βιβλίο διαδραματίζεται, λέει, στα '80s, και ο κόσμος του κατοικείται από αυτούς τους 30-παρά φιλόδοξους και πολύ μορφωμένους νεαρούς που όταν μεγαλώσουν θα γίνουν συγγραφείς και διανοούμενοι, τον κόσμο του Τζέφρι Ευγενίδη εκείνη την εποχή, δηλαδή, όταν έκανε παρέα με το Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας και το Τζόναθαν Φράντσεν, τέτοιο κόσμο. Το κείμενο του New York περιγράφει πώς ήτανε τα πράγματα γι' αυτούς τότε.

“I was basically running the same line on him,” Franzen says. He thought Wallace was favoring the in-crowd at the expense of the broader audience, though some critics were saying the same of Franzen then. Their relationship was beginning to bear some resemblance to the competitive friendship at the center ofFreedom, with Richard Katz in a Wallace-like role: “And the eternally tormenting question for Walter … was whether Richard was the little brother or the big brother, the fuckup or the hero, the beloved damaged friend or the dangerous rival.”

50 Χρόνια Catch-22

11 October 2011 | Κανένα σχόλιο

Το βιβλίο που, αν κάποιος μου έβαζε πιστόλι στον κρόταφο και με ρώταγε "Ποιό είναι το καλύτερο βιβλίο που έχετε διαβάσει;" (για κάποιο λόγο μου μιλάει στον πληθυντικό, τί θες) θα απαντούσα με τον τίτλο του, κυκλοφόρησε τέτοιο καιρό 50 χρόνια πριν και, για να το γιορτάσουμε, πρώτα πήγαινε αγόρασέ το, και μετά, και μέχρι να βρεις χρόνο να το διαβάσεις (ωσονούπω, η ανεργία είναι πια τόσο κοντά, για όλους μας), δες τα εξής:

Ένα πάρα πολύ ωραίο και μεγάλο άρθρο από το Vanity Fair για τον Τζόζεφ Χέλερ και την ιστορία του βιβλίου (που στην αρχή λεγόταν Catch-18). Πολύ ωραίο παρασκήνιο και ματιά στην εκδοτική αγορά των 60s.

Μια ωραία ανάλυση από τους Irish Times, σύμφωνα με την οποία το υπόγειο, κυνικό και "οικονομικό" χιούμορ του βιβλίου είναι πλέον μέρος της κανονικής γλώσσας των media.

In retrospect, Joseph Heller appears to have schooled us in a style of humour that we now take for granted: absurdist, brash, hyperintelligent, rooted in despair. When Homer Simpson tells his children, “Trying is the first step towards failure,” he sounds an awful lot like Yossarian.

Και, τέλος, αυτό το ελαφρώς αλλόκοτο animation με δραματοποιημένες σκηνές.

Η Απίστευτη Ιστορία Του "Keep Calm And Carry On"

11 October 2011 | Κανένα σχόλιο

Η φράση αυτή, που έχεις οπωσδήποτε δει σε αφίσες και φλιτζάνια και avatars στα Ίντερνετς, ήταν γραμμένη σε μια αφίσα του 1939 και απευθυνόταν στον Αγγλικό λαό (μαζί με άλλες αντίστοιχες, όπως "Freedom is in peril -defend it with all your might") για να του χαλυβδώσουν το φρόνημα, ή κάτι τέτοιο. Λεπτομέρεια: Οι συγκεκριμένες αφίσες δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ, η συντριπτική τους πλειοψηφία πολτοποιήθηκε, και έπρεπε να περάσουν περισσότερα από 60 χρόνια για να βρει κάποιος μια από τις εναπομείνασες και να την κρεμάσει σε ένα βιβλιοπωλείο του Λονδίνου.

The first two posters produced in 1939 were: "Your Courage, YourCheerfulness, Your Resolution Will Bring Us Victory" and "Freedom is in Peril: Defend It With All Your Might." Two and a half million of the third were printed. They read, "Keep Calm and Carry On," and these last were held back in anticipation of the rain of bombs that was expected the moment war broke out. They were meant for a crisis that didn't in the event occur. For that and a few other reasons, the British public never saw them.

Η ιστορία που ακολούθησε είναι συναρπαστική, και περιλαμβάνει κι έναν douchebag που κατοχύρωσε το Ευρωπαϊκό trademark το 2007 και τώρα απαιτεί να μην πουλάει κανένας άλλος τέτοιες αφίσες. Διάβασε.

Χώρες Και Πολιτείες Πτωχεύουν, Ο Μάικλ Λιούις Όχι

05 October 2011 | Κανένα σχόλιο

Ασφαλώς έχεις μάθει πια το Μάικλ το Λιούις, αυτό τον intrepid δημοσιογράφο/πρώην επενδυτή της Salomon Brothers, που γυρνοβολά τον κόσμο και γράφει μακρουλά άρθρα στο Vanity Fair και πετυχημένα βιβλία που γίνονται και ταινίες του Χόλιγουντ. Ολοκληρώνοντας την τουρνέ του στα πτωχευμένα μέρη του πρώην πρώτου κόσμου (κι αφού πέρασε από Ισλανδία, Ιρλανδία και Ελλάδα, και πήγε να δει και τον αντίποδα στη Γερμανία), ο Λιούις επέστρεψε στη Αμερική και στην πολιτεία που αντιμετωπίζει την πτώχευση εξίσου, αλλά αλλιώτικα: Την Καλιφόρνια. Και σε εκείνα τα μέρη, που λες, οι Πολιτείες δεν έχουνε λεφτά για να πληρώσουν τις συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων, και έτσι απολύουν κόσμο, σε βαθμό που κάποιες πόλεις πρακτικά να μην έχουν αστυνομία ή πυροσβεστική. Είναι και αυτό ένα συναρπαστικό και διδακτικό ανάγνωσμα, και σε ένα σημείο του έχει το εξής απόσπασμα, που κουβεντιάζει την ενδιαφέρουσα ιδέα ότι οι άνθρωποι δεν είναι φτιαγμένοι για να διαχειρίζονται την αφθονία. Μπορείς να το φορέσεις αυτό το συμπέρασμα στην Ελληνική κρίση, ταιριάζει γάντι:

διάβασε παρακάτω