Instapaper This

Instapaper This: Πώς Σκοτώσαν Τον Μπιν Λάντεν. Η ΜΗΠΩΣ ΟΧΙ.

Στον New Yorker που κυκλοφόρησε την προηγούμενη εβδομάδα υπήρχε ένα μακροσκελέστατο άρθρο που περιγράφει την επιχείρηση δολοφονίας του Οσάμα Μπιν Λάντεν με απίστευτες λεπτομέρειες και κινηματογραφικό ύφος. Και μπορείς να το διαβάσεις ολόκληρο online. Πήγαινε, είναι πολύ ενδιαφέρον, μισή ωρίτσα θα σου πάρει. Περιμένω.

Minutes after hitting the ground, Mark and the other team members began streaming out the side doors of helo one. Mud sucked at their boots as they ran alongside a ten-foot-high wall that enclosed the animal pen. A three-man demolition unit hustled ahead to the pen’s closed metal gate, reached into bags containing explosives, and placed C-4 charges on the hinges. After a loud bang, the door fell open. The nine other SEALs rushed forward, ending up in an alleylike driveway with their backs to the house’s main entrance. They moved down the alley, silenced rifles pressed against their shoulders. Mark hung toward the rear as he established radio communications with the other team. At the end of the driveway, the Americans blew through yet another locked gate and stepped into a courtyard facing the guesthouse, where Abu Ahmed al-Kuwaiti, bin Laden’s courier, lived with his wife and four children.

Γυρισες; Μπράβο. Ωραίο ε; Κοίτα να δεις τώρα. Το να γράψει κάποιος μια τόσο αναλυτική και περιγραφική καταγραφή των γεγονότων δεν είναι απλό πράγμα. Πρέπει πάρα πολύς κόσμος να τσεκάρει και αν διπλοτσεκάρει αυτά που γράφονται, για να εξασφαλιστεί η ακρίβεια των γραφομένων. Έτσι γίνεται στις χώρες με σοβαρή δημοσιογραφία, τουλάχιστον. Και έτσι γίνεται η δουλειά στον New Yorker. Στο συγκεκριμένο κείμενο, ωστόσο, υπήρχαν υπερβολικά πολλές λεπτομέρειες, πράγμα που δημιούργησε εύλογες απορίες. Όταν, δε, μαθεύτηκε ότι κανένας από τους 23 Αμερικανούς στρατιώτες που συμμετείχαν στην επιχείρηση δεν είχε μιλήσει στο δημοσιογράφο, οι απορίες πολλαπλασιάστηκαν. Διάβασε εδώ ένα κείμενο-καταπέλτη για το άρθρο και τη μυστήρια συμπεριφορά του (γιου υψηλόβαθμου αξιωματικού) νεαρού συντάκτη.

He even describes how the translator Ahmed hollered in Pashto at the locals that a security operation was ongoing to allay their suspicions about the nature of the cacophony in the cantonment town. (This detail caught my eye as the majority of persons in Abbottabad, where the raid took place, speak Hindko rather than Pashto.) He account is replete with quotes and other minute details obtained from persons seemingly involved directly in the assault and presumably speaking to him in person.

The plot, όπως λεν', thickens.

Instapaper This: Ο Μυστικός, Μυστηριος Κόσμος Της Fan Fiction Λογοτεχνίας

Να ένα θαυμάσιο άρθρο που διερευνά όλην αυτή την υποκουλτούρα που προκύπτει όταν fans γράφουν βιβλία που εκτυλίσονται στον κόσμο θεμελίων της κανονικής ποπ κουλτούρας όπως ο Χάρι Πότερ, ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών και το Σταρ Τρεκ.

Fan fiction mines some dark veins, and you can follow them down as far as you want. Wherever you choose to stop, you’ll see that somebody else has gone further. Incest is not off-limits (nor is “twincest”). There’s a genre called Mpreg, which is about male characters getting pregnant, and it’s way more popular than you’d think.

Δες, Άκου, Διάβασε: Η Σέριλ Σάντμπεργκ Του Facebook

12 July 2011 | 1 σχόλιο

H COO του Facebook μιλάει στο TED για τη θέση των γυναικών στις ανδροκρατούμενες δουλειές. Αυτός είναι ο πυρήνας και του πρόσφατου profile της στον New Yorker, που έκανε πολύ ντόρο. Βουρ, διάβασμα.

Instapaper These: Η Ελληνική Κρίση Και Τί Θα Γίνει Παρακάτω

Ένα χορταστικό άρθρο από το London Review of Books, που αντιμετωπίζει τους "αγανακτισμένους" με λίγο υπερβολικό δέος, αλλά εξηγεί με εύκολα λόγια το Ευρωπαϊκό πρόβλημα που δημιουργεί η κατάσταση της Ελλάδας (για την οποία δε φταίει αποκλειστικά η Ελλάδα).

The euro was not designed to default, so when Greece does, other European countries who have had to ask for non-bailout bailouts – Ireland and Portugal – will have their ability to repay their debts questioned. If one or other of them undergoes a ‘rollover’, or ‘restructuring’, or ‘rescheduling’ of its debt – all polite words for default – the next country in line will be Spain, and that is where everything changes. The ECB/EU/IMF ‘troika’ can write a cheque and buy the Greek economy, or the Irish economy or the Portuguese economy. But Spain is the world’s twelfth-largest economy, and the ECB can’t just write a cheque and buy it. A Spanish default would destroy the credibility of the euro, and quite possibly the currency itself, at least in its current form.

This is why the current situation has developed, in which governments are reluctant to lend Greece money because they don’t think they’re going to get all of it back, but they’re determined to do so anyway because they need to buy time.

Επίσης, ένα πολύ ωραίο και συνοπτικό κείμενο από τον New Yorker για το μεγαλύτερό μας πρόβλημα, το φοροεισπρακτικό.

Greece, it seems, has struggled with the first rule of a healthy tax system: enforce the law. People are more likely to be honest if they feel there’s a reasonable chance that dishonesty will be detected and punished. But Greek tax officials were notoriously easy to bribe with a fakelaki (small envelope) of cash. There was little political pressure for tougher enforcement. On the contrary: a recent study showed that enforcement of the tax laws loosened in the months leading up to elections, because incumbents didn’t want to annoy voters and contributors. Even when the system did track down evaders, it was next to impossible to get them to pay up, because the tax courts typically took seven to ten years to resolve a case. As of last February, they had a backlog of three hundred thousand cases.

Πώς Φτιάχτηκε Το Google+: Όλη Η Ιστορία

Ένας συντάκτης του Wired παρακολουθεί εδώ και ένα χρόνο την κατασκευή του Google+, από τότε που ήταν μυστικό προϊόν που ελάχιστοι εντός Google γνώριζαν μέχρι το λανσάρισμα της προηγούμενης εβδομάδας και το χαμό που επακολούθησε. Σε τούτο εδώ το πολύ μεγάλο κείμενο περιγράφει λεπτομερώς πώς έγιναν όλα -και δίνει και μερικά στοιχεία για το πώς θα εξελιχθεί το όλο σχέδιο παρακάτω.

This mother of all streams would be the equivalent of an intravenous feed of information, with inclusion of all the vital content from our social graph and the world at large (Google calls this the “interest graph”). It would scroll forever, and everything would be relevant. If Google’s original goal was to expeditiously dispatch us elsewhere, with this near-clairvoyant stream, Google could turn us into search potatoes who never leave.

Διάβασε τις πρώτες εντυπώσεις μου από το Google+ εδώ.

Instapaper This: Τί Απέγινε Η Πτήση 447

Ετούτο εδώ το πολύ ωραίο και μεγάλο άρθρο των New York Times περιγράφει τις προσπάθειες ανεύρεσης του Airbus A330 της Air France που εξαφανίστηκε στον Ατλαντικό τον Ιούνιο του 2009. Είναι ένα θαυμάσιο ρεπορτάζ, πολύ διαβαστερό, αλλά εγώ έχω κι άλλο λόγο που στο αναφέρω: Αυτό το απίθανο απόσπασμα.

All flights over the ocean cross certain checkpoints, and the most critical one for Flight 447 was Tasil Point. Almost halfway between South America and Africa, it serves as a switching station for air traffic control. On one side of Tasil, pilots report to Brazil; on the other, they belong to Senegal. In theory, it’s a place where air traffic controllers on both sides are watching; but in practice, it’s often a dark spot on radar, too far away from either continent to see. It’s also a place where high-frequency radios often cannot be heard, and it falls on top of the meteorological equator, where the winds of the hemispheres collide. Some days they die, and the stillness can be transfixing — sailors call the region the doldrums. But other times, the winds whip together into a black anvil storm that blooms through the depths of the troposphere, with a luminous violet glow gathering around ship masts and airplane wings — sailors call this St. Elmo’s Fire.

 

κατηγορίες: Instapaper This
σχολίασε

Instapaper This: Ο New Yorker Και Το Online Dating

Αυτό το μακροσκελές και αναλυτικό και ενδιαφέρον άρθρο από το τελευταίο τεύχος του New Yorker μπορεί να έχει ως θέμα του τη βιομηχανία του online dating, αλλά στον πυρήνα του είναι μια μελέτη στις ανθρώπινες συμπεριφορές και σχέσεις.

The process of selecting and securing a partner, whether for conceiving and rearing children, or for enhancing one’s socioeconomic standing, or for attempting motel-room acrobatics, or merely for finding companionship in a cold and lonely universe, is as consequential as it can be inefficient or irresolute. Lives hang in the balance, and yet we have typically relied for our choices on happenstance—offhand referrals, late nights at the office, or the dream of meeting cute.

Καλά τα λέει.

Instapaper This: Πώς Οι Πλούσιοι Γίνονται Πλουσιότεροι

23 June 2011 | 1 σχόλιο

Να ένα μεγάλο και χορταστικό άρθρο από τη Washington Post για την εντυπωσιακή εκτόξευση των αμοιβών των executives εταιριών τα τελευταία χρόνια. Ό,τι πρέπει για να σου ανέβει το αίμα στο κεφάλι, μεσημεριάτικα.

In 1975, for example, the top 0.1 percent of earners garnered about 2.5 percent of the nation’s income, including capital gains, according to data collected by University of California economist Emmanuel Saez. By 2008, that share had quadrupled and stood at 10.4 percent.

The phenomenon is even more pronounced at even higher levels of income. The share of the income commanded by the top 0.01 percent rose from 0.85 percent to 5.03 percent over that period. For the 15,000 families in that group, average income now stands at $27 million.

According to the CIA’s World Factbook, which uses the so-called “Gini coefficient,” a common economic indicator of inequality, the United States ranks as far more unequal than the European Union and the United Kingdom. The United States is in the company of developing countries — just behind Cameroon and Ivory Coast and just ahead of Uganda and Jamaica.

Θυμήσου (στο #2): Το άρθρο του Νομπελίστα Τζόζεφ Στίγκλιτς για το ίδιο θέμα -και τις καταστροφικές του συνέπειες.

Υλικό Για Διάβασμα: Byliner.com Και Προτάσεις Από ΝΥΤ, Guardian

Αν είσαι σαν εμένανε, σου αρέσουνε τα ωραία, μεγάλα δημοσιογραφικά κείμενα (αν είσαι ακριβώς σαν εμένανε, προσπαθείς να τα γράφεις κιόλας) και τα ωραία non-fiction βιβλία. Έχω μοιραστεί μαζί σου διάφορα στο παρελθόν, και σου 'χω δείξει και μια καλή πηγή για να βρίσκεις μόνος σου, αλλά αυτά τα πράγματα είναι σαν τα σοκολατάκια -ποτέ δεν είναι αρκετά. Οπότε:

1) Γνώρισε το Byliner.com, ένα ολοκαίνουριο site αφιερωμένο στα non-fiction κείμενα. Συγκεντρώνει διάφορα τέτοια από τα Ίντερνετς, τα κατηγοριοποιεί θεματικά ή και με άλλους τρόπους, και σε κατευθύνει με περιλήψεις και πληροφορίες για να βρεις ενδιαφέροντα πράγματα να διαβάσεις. Εκδίδει και μερικά δικά του στο Kindle -διάβασα το "Three Cups of Deceit" του Τζον Κρακάουερ, μια απολαυστική αποδόμηση του "ήρωα" και "φιλάνθρωπου" Γκρεγκ Μόρτενσον, και ήταν καλό.

2) Δες 100 non fiction βιβλία που προτείνουν οι New York Times.

3) Δες άλλα 100 non fiction βιβλία που προτείνει ο Guardian.

Η Πιο Παλαβή Φυλακή Του Κόσμου

Στη φυλακή Σαν Αντόνιο της Βενεζουέλας οι φυλακισμένοι δεν επιτρέπεται να φύγουν. Αλλά κατά τα άλλα:

- Οι φύλακες δεν μπαίνουν μέσα
- Στο εσωτερικό οι 2000 φυλακισμένοι κάνουν ό,τι θέλουν
- Στη φυλακή κυκλοφορούν ευρέως ναρκωτικά και όπλα
- Υπάρχουν πάντα επισκέπτες, κυρίως γυναίκες, και η ατμόσφαιρα μοιάζει με διαρκές πάρτι
- Έχει πισίνα

Bikini-clad female visitors frolic under the Caribbean sun in an outdoor pool. Marijuana smoke flavors the air. Reggaetón booms from a club filled with grinding couples. Paintings of the Playboy logo adorn the pool hall. Inmates and their guests jostle to place bets at the prison’s raucous cockfighting arena.

Διάβασε το πολύ ωραίο άρθρο για μια φυλακή από την οποία κανείς δεν θέλει να αποδράσει.

ΠΑΝΩ