Instapaper This

Κάνοντας Δουλειές Σε Μια Πτωχευμένη Χώρα

08 June 2011 | 2 σχόλια

Έλληνα αναγνώστη, instapaper this: Ένα καταπληκτικό άρθρο που περιγράφει πώς γίνονται οι δουλειές σε μια χώρα που έχει πτωχεύσει (την Αργεντινή), όπου τα επιτόκια είναι στα ουράνια, ο πληθωρισμός καλπάζει, το κράτος δεν έχει φράγκο και η διαφθορά είναι παντού.

On the day his country exploded, Santiago Bilinkis stayed at home and watched the riots on television with his wife and infant son. It was painful. In Buenos Aires, one of the world's great cities, looters were attacking grocery stores. Bilinkis's bank account—along with every other account in the country—had been frozen by executive decree three weeks earlier. Argentina was out of money.

This was December 20, 2001, a Thursday. That afternoon, several people were killed by police in front of the executive office building, known as the Pink House, and President Fernando de la Rúa resigned and fled the capital in a helicopter. In the days that followed, Argentina would cycle through four more presidents and default on debts totaling $155 billion. Unemployment would soar to 25 percent, and local governments, unable to pay their workers, would simply invent and print their own currencies. It was the beginning of the worst financial crisis in Argentina's history—and by some estimations the worst peacetime financial crisis in the history of the world.

Άλλαξε το "Argentina" με το "Greece" και ορίστε: Ένα κείμενο για την Ελλάδα του 2018.

Για περισσότερο διάβασμα: Instapaper these.

Αισιόδοξο Κείμενο Της Ημέρας: Αυτοί Που Δεν Περιμένουν

01 June 2011 | 1 σχόλιο

Ο δημοσιογράφος Ρόμπερτ Κρούλγουιτς έδωσε μιαν ομιλία στο πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας πριν από λίγες ημέρες, απευθυνόμενος σε φοιτητές δημοσιογραφίας. Είναι ωραία ομιλία, μεγάλη και ενδιαφέρουσα, και περιγράφει το μυστικό της επιτυχίας του δημοσιογράφου, που αλλιώς εκφραζόταν στο δικό του τον καιρό, και αλλιώς μπορεί να εκφραστεί τώρα: Την πείνα.

Some people when they look for a job in journalism ask themselves, What do I like to do and Who can take me there? Who can get me to a war zone? To a ballpark? To Wall Street? To politicians, to movie stars? Who’s got the vehicle? And you send them your resume and you say, “I want a seat in your car.” … And you wait.

But there are some people, who don’t wait.

I don’t know exactly what going on inside them; but they have this… hunger. It’s almost like an ache.

Something inside you says I can’t wait to be asked I just have to jump in and do it.

Διάβασέ την όλη, αξίζει

κατηγορίες: Instapaper This, internet

Η Ατάκα Της Ημέρας, Από Τον Εκδότη Του Rolling Stone

Αν τα ενδιαφέροντά σου είναι σχετικά, σε προτρέπω να διαβάσεις ολόκληρη τη συνέντευξη του Γιαν Γουένερ, του εκδότη του Rolling Stone, ο οποίος τα λέει χύμα και τσεκουράτα για τα περί περιοδικών, iPad, ίντερνετς και άλλα ψηφιακών μπλιμπλικιών που του χαλάνε το μπίζνες πλαν. Πιστεύει ότι τα περιοδικά έχουν ακόμα δεκαετίες ζωής μπροστά τους -αλλά πιστεύει ότι οι πρώτες απόπειρες των εκδοτών με το iPad είναι σπασμωδικές και καταδικασμένες. Νομίζω ότι έχει δίκιο μόνο σε ένα από τα δύο, αλλά λέει πολλά σωστά και ενδιαφέροντα μεταξύ άλλων:

Magazines that depend on photography, and design, and long reads, and quality stuff, are going to do just fine despite the internet and cable news. Because in those areas there's a real advantage to getting a print product and having something you can hold and that of course is portable and has a luxurious feeling and is comfortable and immersive and you can spend time with it and it's organized for you.

In the age of the 24-hour news cycle and the availability of the internet you have to focus on those qualities in your magazine even more. Really you have to deliver quality more than ever. And unless you can deliver something that's quality and really compelling there's just too many fucking media choices around now. Unless you're really good you're in trouble.

Κάτι που δεν ήξερα, και βγάζει τόσο πολύ νοήμα εκ των υστέρων: Ο Γουένερ είναι ο εμπνευστής εκείνης της πολύ αστείας (κατά τη γνώμη μου) καμπάνιας υπέρ των περιοδικών που έτρεξε προ καιρού στα περιοδικά.

Κατάθλιψη Της Ημέρας: Ένα Ποίημα Του Τσαρλς Μπουκόφσκι Και Ο Ρότζερ Έμπερτ

Τα μόνα ποιήματα που μου αρέσουνε είναι αυτά που δεν έχουν ομοιοκαταληξία, που είναι σαν πεζός λόγος με πολλή οικονομία. Το παρακάτω είναι ένα τέτοιο του Μπουκόφσκι το οποίο είναι πολύ λυπητερό, περίπου 9/10 λυπητερό, αλλά οι συνθήκες κάτω από τις οποίες το βρήκα προσθέτουν άλλες δεκαπέντε μονάδες κατάθλιψης επιπλέον, εύκολα. Άκουσέ το και διάβασε παρακάτω.

διάβασε παρακάτω

Instapaper This: Τι Σημαίνει Να Είσαι Ψυχοπαθής

23 May 2011 | 4 σχόλια

Λοιπόν, τα νούμερα είναι τα εξής: 1% του γενικού πληθυσμού είναι ψυχοπαθείς. Το 25% του πληθυσμού των φυλακών (στις ΗΠΑ) είναι ψυχοπαθείς. Αλλά ψυχοπαθείς επίσης είναι: Το 4% των διευθυντών μεγάλων εταιριών. Ο δημοσιογράφος Τζον Ρόνσον μελέτησε το φαινόμενο, συζήτησε με ψυχίατρους και νευρολόγους που το μελετούν, μίλησε και με ψυχοπαθείς και έγραψε ένα βιβλίο για το θέμα που μοιάζει συναρπαστικό. Μπορείς να διαβάσεις ένα πολύ εκτενές απόσπασμα στον Guardian.

It wasn't only Hare who believed that a disproportionate number of psychopaths can be found in high places. Over the following months, I spoke to scores of psychologists who all said the same. Everyone in the field seemed to regard psychopaths in this same way: inhuman, relentlessly wicked forces, whirlwinds of malevolence, forever harming society but impossible to identify unless you're trained in the subtle art of spotting them, as I now was.

Παρακάτω: Βιντεάκι με το συγγραφέα που μιλάει για το βιβλίο, μια συνέντευξη στον Τζον Στιούαρτ και η λίστα με τα 20 χαρακτηριστικά της ψυχοπάθειας, τα οποία βαθμολογούνται στο σχετικό τεστ.

διάβασε παρακάτω

Το Απόσπασμα Της Ημέρας

Από το εκπληκτικό -και γιγάντιο- άρθρο του London Review of Books για την ανεπανάληπτη θητεία του Λουίς Ινάσιο Ντα Σίλβα, περισσότερο γνωστού ως Λούλα, στην Προεδρία της Βραζιλίας. Στο είχα ξαναπροτείνει εδώ. Διάβασέ το. Άιντε.

Instapaper These: Πέντε Θαυμάσιες Ιστορίες Ανθρώπων

18 May 2011 | 1 σχόλιο

Να πέντε ωραία μεγάλα κείμενα ανθρωποκεντρικά, για διάβασμα στο κρεβάτι, στην τουαλέτα, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς ή, αν είσαι περιπετειώδης, στην παραλία:

1. Κρίστοφερ Χίτσενς

Ο καταπληκτικός δοκιμιογράφος γράφει στο Vanity Fair για το πώς είναι να χάνεις τη φωνή σου από τον καρκίνο.

Like health itself, the loss of such a thing can’t be imagined until it occurs. (...) I have never been able to sing, but I could once recite poetry and quote prose and was sometimes even asked to do so. And timing is everything: the exquisite moment when one can break in and cap a story, or turn a line for a laugh, or ridicule an opponent. I lived for moments like that. Now, if I want to enter a conversation, I have to attract attention in some other way, and live with the awful fact that people are then listening “sympathetically.”

What do I hope for? If not a cure, then a remission. And what do I want back? In the most beautiful apposition of two of the simplest words in our language: the freedom of speech.

διάβασε παρακάτω

Το Απίθανο Ταϊβανέζικο Στούντιο Που Οπτικοποιεί Ξεκαρδιστικά Τις Ειδήσεις

Αυτά τα 3D βιντεάκια που περιγράφουν με τρόπο κραυγαλέο και εντελώς ανορθόδοξο ειδήσεις της επικαιρότητας (δες εδώ πέντε τέτοια) τα φτιάχνει μια εταιρία στην Ταϊβάν που λέγεται Next Media. Τo Wired της είχε κάνει πέρυσι εκτενές αφιέρωμα -μπορείς να το διαβάσεις ολόκληρο εδώ.

Simon describes a business model in which Next Media sells its content in much the same way that the Associated Press sells articles. “We will do three or four international stories every night and work out syndication deals,” he says. Lai figures that the company needs just 500 outlets to pay $50 apiece per day. But that has yet to happen.

Είναι πολύ ωραίο και μεγάλο και οπτικοακουστικό, δώς του χρόνο.

διάβασε παρακάτω

Instapaper This: Αυτό Ήταν Το Καλύτερο Μεγάλο, Περιοδικίστικο Άρθρο Του 2011 Στις ΗΠΑ

Στα βραβεία της Ένωσης Αμερικάνικων Περιοδικών που ανακοινώθηκαν χτες, το βραβείο καλύτερου feature το πήρε αυτό εδώ το άρθρο από το Los Angeles Magazine. Έχει να κάνει με το θάνατο, τα νεκροταφεία και την ταφή γενικότερα. Instapaper this, που λέμε εδώ.

So here you are, dead and alone. Chances are you didn’t want this, but your wishes were ignored. Whatever happens to the part of you that you recognize as somehow quintessentially you (call it soul, self, spirit, spark), the other part isn’t finished yet—the fleshly part, the limbs and guts that ached and pleased you in so many ways, the meaty bits that you vainly or grudgingly dragged around for all those years. That piece is still of interest to the bureaucrats. It is still a potential source of profit. In your absence its journey is just beginning.

Δες και όλα τα υπόλοιπα βραβεία εδώ.

διάβασε παρακάτω

Η Μυστική Ζωή Του Οσάμα Μπιν Λάντεν

09 May 2011 | 2 σχόλια

Ένα πολύ ωραίο άρθρο των New York Times (μα πότε επιτέλους θα κουτουλήσω το paywall;) για το πώς ζούσε ο Οσάμα Μπιν Λάντεν στην τριώροφη μονοκατοικία της Αμποταμπάντ τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Contrary to a widely held belief that Bin Laden was on dialysis to treat a kidney ailment, Pakistani investigators said last week that his youngest wife told them he was healthy. “He was neither weak nor frail,” one of the investigator quoted the wife as saying. She told them, they said, that Bin Laden had recovered from two kidney operations a decade or more ago in southern Afghanistan, in part by using homemade remedies, including watermelon.

Και ασφαλώς έχεις ήδη δει το βίντεο στο οποίο ο γερασμένος υπερ-τρομοκράτης κάνει ζάπινγκ ψάχνοντας τα κανάλια που τον δείχνουν. Όχι; Ορίστε: