Wired

Timelapse: Η Γη Από Το Διάστημα

08 September 2010 | 1 σχόλιο

Να ένα φανταστικό βίντεο που τράβηξε ο αστροναύτης Ντον Πετιτ από το Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.
Out of all his footage, Pettit says this video, encompassing a sunset, a moonrise and the northern lights, is one of his favorites. The camera took one image every 15 seconds, so this 38-second video captures about 9 and a half minutes of real time. Because the space station and its crew orbit Earth once every 90 minutes, they see 16 sunrises and sunsets every day.
διάβασε παρακάτω

Ψήφισε Τα Καλύτερα Εξώφυλλα Περιοδικών Της Χρονιάς

02 September 2010 | Κανένα σχόλιο

covers01

Είναι ακόμα Σεπτέμβριος, η χρονιά δεν έχει λήξει, αλλά όταν μιλάμε για περιοδικά ισχύουν τα ίδια που ισχύουν για τους προπονητές Ελληνικών ομάδων ποδοσφαίριου, κάθε μέρα που περνάει μπορεί να είναι η τελευταία, οπότε σου λέει η ASME ας βγάλουμε υποψηφιότητες για τα καλύτερα του 2010 πριν καλά καλά τελειώσει το καλοκαίρι, δεν ξέρει κανείς αν θα προλάβουμε την παρέλαση. Όπως κάθε χρόνο, ο διαγωνισμός τρέχει στο Amazon, και μπορείς να ψηφίζεις σε κάθε μία από τις 12 (!) κατηγορίες (που περιλαμβάνουν μέχρι και "best vampire cover", αν είναι δυνατόν) μέχρι το τέλος του μήνα. Τι δώρα δίνουνε; Τι άλλο: Kindle!

covers02

Σημ: Ο διαγωνισμός τρέχει από τώρα καθώς περιλαμβάνει τα καλύτερα εξώφυλλα Καλοκαίρι 2009 - Καλοκαίρι 2010. Μην ακούς τί λέω εγώ.

Ακόμα Και Οι Δημόσιοι Υπάλληλοι Μπορούν Να Έχουν Άγχος

25 August 2010 | 1 σχόλιο

Σε ένα άρθρο του Wired για το άγχος, το οποίο θεωρείται ασθένεια πλέον, εντόπισα το εξής θαυμάσιο: Αναφορά σε μια γιγάντια έρευνα στους Βρετανούς δημόσιους υπαλλήλους, και το άγχος τους. Τα αποτελέσματα έχουν πολύ ενδιαφέρον:

For the past 25 years, Michael Marmot, a professor of epidemiology and public health at University College London, has been running the Whitehall study, an exhaustive longitudinal survey launched in 1967 that has tracked some 28,000 British men and women working in central London. What makes the Whitehall study so compelling is its uniformity. Every subject is a British civil servant, a cog in the vast governmental bureaucracy. They all have access to the same health care system, don’t have to worry about getting laid off, and spend most of their workdays shuffling papers.

The British civil service comes with one other feature that makes it ideal for studying the health effects of stress: It’s hierarchical, with a precise classification scheme for ranking employees (in other words, it’s the human equivalent of a baboon troop). At the bottom are messengers, porters, and security guards. Just above them are the clerical officers, followed by staff scientists and other professionals. This last group implements the policies dictated by powerful administrators who run the governmental agencies. Marmot wanted to investigate how differences in status “in people who are neither very poor nor very rich” might lead to measurable differences in health.

The differences are dramatic. After tracking thousands of civil servants for decades, Marmot was able to demonstrate that between the ages of 40 and 64, workers at the bottom of the hierarchy had a mortality rate four times higher than that of people at the top. Even after accounting for genetic risks and behaviors like smoking and binge drinking, civil servants at the bottom of the pecking order still had nearly double the mortality rate of those at the top.

Και συνεχίζει:

διάβασε παρακάτω

Το Wired, Ο Θάνατος Του Web, Ο Δανδής Ντάντιτς Και Η Condé Nast

23 August 2010 | 4 σχόλια

Μπορεί να τσαλαβούταγες και να μην το πήρες χαμπάρι, αλλά πολύς ντόρος έγινε τις προηγούμενες ημέρες με το τελευταίο Wired, το οποίο περιέχει ένα άρθρο που υποστηρίζει ότι το web πέθανε, τελειώσε, πάπαλα, αυτό ήτανε, και το μέλλον είναι στα applications. Δεν πρόλαβα να το σχολιάσω εγκαίρως (γιατί τσαλαβούταγα) αλλά η ώρα του ήρθε.

340x_wiredlong2Το ότι πρόκειται περί ιδέας βλακώδους πέρα από κάθε φαντασία δεν είναι καν θέμα που αξίζει να συζητά κανείς (ακόμα και το ένα διάγραμμα που χρησιμοποιούν για να υποστηρίξουν την ιδέα με στοιχεία είναι λάθος), αλλά αν θέλεις ντε και καλά να το κουβεντιάσεις διάβασε τεκμηριωμένες απόψεις εδώ, εδώ και (στο site του Wired!) εδώ. Το θέμα είναι ότι το διπλό άρθρο -ειδικά το μισό που είναι γραμμένο από τον Μάικλ Γουλφ του Vanity Fair (!)- περιέχει μερικές εύστοχες παρατηρήσεις σχετικά με τα Ίντερνετς και τις τεχνολογίες που σερβίρουν content σήμερα αλλά είναι στημένο ως πρόκληση, με το εξωφρενικό εξώφυλλο, τα εξωφρενικά επιχειρήματα (προσπαθούν να παρουσιάσουν τη μνημειώδη γκαφα του 1997 με το push και το Pointcast -θυμάσαι;- ως επιτυχία!) και την υιοθέτηση του "συμπεράσματος" ως απόλυτη αλήθεια, που ένα πράγμα θυμίζει: Προβοκάτσια. Διαβάζοντάς το έχεις την αίσθηση ότι οι άνθρωποι προσαρμόζουν την πραγματικότητα στις δικές τους ιδέες, και δεν τους χωράει, και γι' αυτό την τσαλακώνουν όσο δεν πάει. Είναι σαν να διαβάζεις κείμενο του ΚΚΕ.

διάβασε παρακάτω

Ο Καλύτερος Τρόπος Να Διαβάζεις Μεγάλα, Περιοδικίστικα Κείμενα

28 July 2010 | 6 σχόλια

instapaperΜπορεί όπως κι εγώ να είσαι άνθρωπος πολυάσχολος, να μην έχεις πολύ χρόνο για χάζεμα ή χάσιμο. Μπορείς επίσης όπως κι εγώ να σου αρέσουν αυτά τα μεγάλα άρθρα, τα δημοσιογραφικά, που είναι ξερωγώ δέκα χιλιάδες λέξεις για έναν πάστορα από τον Αμερικάνικό Νότο, ή δεκαοχτώ χιλιάδες λέξεις για το παράνομο εμπόριο διαμαντιών στο Κονγκό. Τέτοιες ιστορίες, αληθινές και καλογραμμένες, που μπορείς να τις διαβάσεις σε μια καθισιά, αλλά δεν μπορείς να τις διαβάσεις στο γραφείο, κοιτάζοντας την οθόνη του γκομπιούτερ. Σου έχω ξαναγράψει για το longform.org, που συγκεντρώνει κάμποσες από δαύτες, από τα μεγαλύτερα περιοδικά του κόσμου, για να μην ψάχνεις. Σου 'χω γράψει και γι' αυτά τα βιβλία, που κυκλοφορούν κάθε χρόνο και περιέχουν τα καλύτερα τέτοια κείμενα της χρονιάς, τα βραβευμένα, τα τοπ οφ δε τοπ. Αλλά δεν σου έχω γράψει για τον καλύτερο τρόπο να τα διαβάζεις αυτά τα κείμενα, και αυτό ήταν παράλειψη. Γιατί καλά είναι τα περιοδικά, αλλά άντε να έχουν ένα τέτοιο μέσα στο κάθε τεύχος. Το πολύ δύο. Καλά και τα βιβλία, αλλά μια φορά το χρόνο βγαίνουν, δε φτουράνε. Και καλό και το κομπιούτερ, αλλά άντε βγάλε τα μάτια σου δυο ώρες για να διαβάσεις κάτι τέτοιο.

Ο καλύτερος τρόπος είναι άλλος: Instapaper στο iPad.

Διάβασα το εξής post του ιδρυτή του Wired Κέβιν Κέλι, ο οποίος έκανε ακριβώς την ίδια ανακάλυψη: Το Instapaper είναι ένα εργαλείο που σου επιτρέπει να bookmark (ρήμα!) τα κείμενα που θέλεις. Αφού βάλεις ένα bookmark που λέγεται "read later" στον browser σου, ψαχουλεύεις στα Ίντερνετς, βρίσκεις αυτά που σε ενδιαφέρουν (στο longform.org ή αλλού), και τα μαρκάρεις με το read later για να κάνεις αυτό που λέει: Να τα διαβάσεις αργότερα. Μετά πας στο iPad, το iPod Touch ή το iPhone και κατεβάζεις το application του Instapaper. Κάνεις log-in και νάτα τα posts που έχεις μαρκάρει, έτοιμα να τα διαβάσεις -και οffline άμα λάχει. Το πιο ωραίο είναι το εξής: Τα posts στα δείχνει "γυμνά" από διαφημίσεις και σχεδιαστικές τζιριτζάτζουλες των sites, με ωραία fonts, σαν να διαβάζεις e-book. Η εμπειρία στο iPad είναι καταπληκτική. Παρ' όλο που το μηχανηματάκι έχει διάφορα προβλήματα στην ανάγνωση (περιγράφονται αναλυτικά εδώ), γι' αυτή τη δουλειά είναι ό,τι πρέπει.

Το μόνο πρόβλημα (σε πολλά εισαγωγικά) που μένει είναι το να βρίσκεις υλικό για να το διαβάζεις έτσι. Ο Κέβιν Κέλι αποφάσισε να φτιάξει μια λίστα με τα καλύτερα δημοσιογραφικά κείμενα που γράφτηκαν ποτέ, για να πάρεις ιδέες και να τα instapaper (ρήμα!) για να τα διαβάσεις στο δικό σου iPad/iPhone/άντε και PC. Εγώ του πρότεινα δύο: Αυτό κι αυτό.

Αν θέλεις, μπορείς να instapaper (ρήμα!) στα Ελληνικά και κάποια από τα δικά μου.

διάβασε παρακάτω

Απίστευτη Ιστορία: Πώς Ο Τρίτος Συνιδρυτής Της Apple Έβγαλε $2300

25 June 2010 | 2 σχόλια

Ο άθρωπας καλά το σκέφτηκε. Σου λέει, είμαι κοτζάμ επιχειρηματίας. Αυτά είναι δύο παιδαρέλια. Και λίγο πυροβολημένα κιόλας, σα λίγο μονόχνωτος να μοιάζει ο ένας, σα να γυαλίζει το μάτι του αλλουνού, που μου μοιάζει και για χίπης. Έχω το 10% της εταιρίας που φτιάξαμε, αλλά άμα δεν πουλάνε τα γκουμπιούτερ που φτιάχνουνε κι αρχίσουν να μαζεύονται τίποτα χρέη, εμένα θα κυνηγήσουν οι τράπεζες. Οπότε καλύτερα να τους δώσω πίσω το 10%, να πάρω τα 2300 δολαριάκια μου και να πάω στην ευχή της Παναγίας.

Ήταν μια καλή σκέψη για το 1976. Αν δεν την είχε κάνει τότε ο Ρον Γουέιν, αν είχε κρατήσει αυτό το 10% και το είχε μέχρι σήμερα, θα ήταν ένας από τους 15 πλουσιότερους ανθρώπους στη Γη. Όπως ήρθαν τα πράγματα, η ζωή τον πήγε αλλού.

  • Wayne was given a 10 percent stake in Apple, to 45 percent shares each for Jobs and Woz, meaning that he would have refereed any dispute. But he was afraid the boys — they were half his age — were so business-unsavvy and so assetless that creditors would go after him when things inevitably went bad. So he got himself out of the deal less than two weeks later, for $2,300. If he still had that stake, Wayne would be one of the world’s 15 richest people. Instead, he sells “stamps, rare coins and gold out of his home to supplement his monthly government check.”
  • Wayne has never owned any Apple product. He only recently bought his first computer — a Dell.
  • He hasn’t heard from his former partners in years.
  • His main pastime seems to be playing penny slots in the wee hours of the morning.
  • He holds a dozen patents, but has never had enough capital to make money off any of them.
  • Apple wasn’t his only failed opportunity to make it big. “There were at least six times in my life when I really thought that I had the world by the tail,” Wayne says, “when I thought, ‘I have an invention here that’s going to make me a fortune.’ And six times it blew up.”

via wired

κατηγορίες: Wired, οικονομία
σχολίασε

Αυτό Δεν Είναι Το Μέλλον Των Περιοδικών: To Wired Στο iPad

15 June 2010 | 17 σχόλια

IMG_9053

Το λοιπόν: Αυτό είναι ένα review του Wired application για το iPad, που κοστιζει €3.99 και περιέχει το τεύχος Ιουνίου του περιοδικού. Το δοκίμασα στο iPad που μου έχει στείλει το Public και τεστάρω εδώ και μερικές εβδομάδες, και όταν λέω "το δοκίμασα" εννοώ ότι το διάβασα αντί για το χάρτινο τεύχος του περιοδικού, στο οποίο είμαι συνδρομητής, και το οποίο μου ήρθε λίγες μέρες αργότερα. Κατέληξα σε μερικά ενδιαφέροντα συμπεράσματα.

διάβασε παρακάτω

Πόσο Πουλάνε Τα Apps Των Περιοδικών;

31 May 2010 | 1 σχόλιο

wiredΗ περιέργεια είναι κινητήριος δύναμη σημαντική, οπότε θα περίμενε κανείς τα πρώτα βήματα των περιοδικών στο νέο πεδίο μάχης των φορητών συσκευών να είναι βροντερά και παταγώδη. Ε, όχι και τόσο. Το application του Wired για το iPad μέσα σε μια μέρα είχε 24.000 downloads, νούμερο εντυπωσιακό αν αναλογιστείς τα €3.99 του κόστους του ($4.99 στις ΗΠΑ). Οι κριτικές ωστόσο ήταν εντυπωσιακά αρνητικές -το κατέβασα στο iPad που δοκιμάζω αυτό τον καιρό, κοντεύω να το τελειώσω, και μόλις μου έρθει και το χάρτινο τεύχος με το ταχυδρομείο (ΕΛΤΑ, καταλαβαίνεις), θα κάνω το σχετικό τριπλό review.

Σε μη-τεχνολογικό content, από την άλλη, τα πράγματα είναι λιγότερο αισιόδοξα. Μπορεί το "365 downloads σε ένα μήνα" που κυκλοφόρησε για το GQ να είναι μούφα (το νούμερο αφορούσε πωλήσεις μόνο του τεύχους Δεκεμβρίου σε iPhones, iPods και iPads το δίμηνο Μάρτιο-Απρίλιο) αλλά το συνολικό νούμερο, 57.000 downloads συνολικά τους τελευταίους τέσσερις μήνες, δεν είναι και πολύ εντυπωσιακό. Το ίδιο διάστημα το περιοδικό έδωσε περίπου 3,5 εκατομμύρια τεύχη σε περίπτερα και συνδρομητές.

Σωτηρία του Τύπου; Όχι ακόμα.

Ξεκαρδιστικές Τεχνολογικές Διαφημίσεις Από Το Παρελθόν

27 May 2010 | 1 σχόλιο

Το Wired Reread είναι ένα πολύ αστείο monoblog που θυμίζει διαφημίσεις τεχνολογικών προϊόντων και υπηρεσιών από παλιά τεύχη του περιοδικού Wired. Από τον επεξεργαστή κειμένου Wordperfect με το θαυματουργό χαρακτηριστικό "undo" μέχρι το Apple MessagePad 2000 κι από φωτογραφικές μηχανές με δισκέτα μέχρι το Sony MiniDisk, έχουν όλα πολύ γέλιο.

Μια Διαφήμιση Για Περιοδικά. Σε Περιοδικό.

magazine

Ο,τι να 'ναι: Η καμπάνια της Αμερικάνικης Ένωσης Περιοδικών για την προβολή "των περιοδικών" (όλων των περιοδικών, έτσι, γενικά) περιλαμβάνει (πληρωμένα;) σαλόνια σε περιοδικά. Σαν να βάζεις Google Ads για να διαφημίσεις "το Ίντερνετ". Κουκουρούκου παουερεητζερ δηλαδής.

διάβασε παρακάτω

κατηγορίες: Wired, περιοδικά
σχολίασε
ΠΑΝΩ