Το περασμένο καλοκαίρι χάρισα μερικά από τα πράγματα που έχω μαζέψει και μου πιάνουν χώρο στο σπίτι, μαζεμένα σε ένα απίθανο «Πακέτο Δυναμίτης». Ο καιρός πέρασε, κι άλλα πράγματα μαζεύτηκαν, κι ήρθε ο καιρός για το sequel. Το «Πακέτο Δυναμίτης ΙΙ: Η Επιστροφή» αποτελείται από 15 ετερόκλητα αντικείμενα αμφιλεγόμενης χρησιμότητας τα οποία δεν χρειάζομαι. Όπως πάντα, αρκεί να αφήσεις ένα οποιοδήποτε σχόλιο για να μπεις στην κλήρωση και να τα κερδίσεις όλα. Έχεις περιθώριο μέχρι τα μεσάνυχτα της 26ης Φεβρουαρίου για να λάβεις μέρος. Δες παρακάτω αναλυτικές λεπτομέρειες για τα περιεχόμενα.

UPDATE: O διαγωνισμός τελείωσε, οι νικητές βρέθηκαν.

Διαβάστε περισσότερα…

Από το Inherent Vice, ένα νουάρ μυθιστόρημα του διάσημου συγγραφέα που διαδραματίζεται στο Λος Άντζελες στα τέλη των ’60s. Διάβασε κριτική εδώ.

Σε ένα πρόσφαρτο ξεσκαράρισμα/αρχειοθέτηση διαπίστωσα το εξής: Από το 2003, όταν περίπου άρχισα να γράφω για βιβλία σε περιοδικά, άρχισα να κρατάω και ένα αρχείο όλων των βιβλίων που διάβαζα. Έβαλα κάτω τη λίστα και τη μελέτησα, και μου βγήκαν 200. Διακόσια βιβλία σε έξι χρόνια δεν είναι λίγα, αλλά δεν είναι και πάρα πολλά -είναι ένα μικρό ποσοστό των βιβλίων που έχω, άλλωστε. Τα 200 περιλαμβάνουν φυσικά οτιδήποτε: Νέες κυκλοφορίες, παλιά κλασικά (ή μη) που δεν είχα διαβάσει, βιβλία στα ελληνικά και στα αγγλικά, comic books (αλλά όχι coffee table books -αυτά δε μετράνε), βιβλία που διάβασα για τη δουλειά, τα πάντα. Η λίστα δεν περιλαμβάνει τα πολλές εκατοντάδες που πέρασα βιαστικά και διαγώνια για να δω περί τίνος πρόκειται, μόνο αυτά που διάβασα ολόκληρα. Διαπίστωσα πως η επιλογή των καλύτερων από αυτά δεν ήταν και πολύ δύσκολη υπόθεση. Να τα βιβλία που θα πρότεινα ανεπιφύλακτα, τα καλύτερα των καλύτερων από αυτά που διάβασα τα τελευταία έξι χρόνια:

ελληνικά

1. Άρης Αλεξάνδρου – Το Κιβώτιο
2. Νίκος Καζαντζάκης – Ο Καπετάν Μιχάλης
3. Δημήτρης Φωτιάδης – Καραϊσκάκης

μεταφρασμένα

1. Γκράχαμ Γκριν – Ο Άνθρωπός μας στην Αβάνα
2. Έρνεστ Χέμινγουεϊ – Αποχαιρετισμός στα Όπλα
3. Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ – Λολίτα
4. Τσακ Πολάνικ – Fight Club
5. Κάρλος Φουέντες –Η Πορτοκαλιά, ή οι κύκλοι του χρόνου (διηγήματα)

ξενόγλωσσα

1. Cormack McCarthy: The Road
2. Don Delillo –Underworld
3. Kurt Vonnegut: Sirens of Titan
4. Michael Chabon –The Amazing Adventures of Kavalier and Klay
5. Susanne Clarke –Jonathan Strange & Mr. Norell
6. Thomas Pynchon –V
7. Norman Mailer: The Naked And The Dead
8. Philip Roth: American Pastoral
9. Gary Shteyngard: Absurdistan
10. Tom Wolfe –The Bonfire of the Vanities

Ναι, από τα διακόσια βιβλία προτείνω ανεπιφύλακτα σε οποιονδήποτε μόνο τρία ελληνικά. Τι;

Υ.Γ.: Φυσικά τα τελευταία χρόνια εκτός από τα διακόσια που διάβασα υπάρχει και το ένα που έγραψα. Το συστήνω ανεπιφύλακτα, πράγματι, αλλά σ’ αυτή την περίπτωση η γνώμη μου δεν είναι και πολύ χρήσιμη.

Ένα από τα προβλήματα στην Ελληνική δημοσιογραφία, όχι το μεγαλύτερο, αλλά σημαντικό, είναι ότι δεν υπάρχει κανένας που θα σε μάθει να γράφεις. Δεν υπάρχουν μαθήματα, δεν υπάρχουν σχολές. Δεν ξέρω τι μαθαίνουν τα πιτσιρίκια στις σχολές δημοσιογραφίας (επειδή έχω γνωρίσει πολλά κι έχω κάνει interview σε κάμποσα τείνω να πιστέψω πως δε μαθαίνουν τίποτα) αλλά σίγουρα δεν μαθαίνουν να γράφουν. Όλοι οι δημοσιογράφοι που διαβάζεις και σου αρέσουν μάθανε να γράφουν καλά από μόνοι τους. Αν τώρα εσύ θέλεις όταν μεγαλώσεις να γίνεις δημοσιογράφος και να γράφεις σε περιοδικά (ατύχησες, γιατί στο μέλλον δεν θα υπάρχουν περιοδικά, αλλά έστω ότι είσαι αγύριστο κεφάλι, θες να μάθεις να γράφεις έτσι για να γράφεις στο Ίντερνετ, ή κάτι τέτοιο), τί μπορείς να κάνεις για να βοηθηθείς; Αγόρασε αυτά τα βιβλία.

Ο μόνος τρόπος για να μάθεις πώς γράφεται το σωστό άρθρο περιοδικού είναι με ώσμωση: Διαβάζοντας πολλά καλά άρθρα περιοδικών, κι ό,τι καταλάβεις κατάλαβες. Τα καλύτερα άρθρα περιοδικών γράφονται στις ΗΠΑ, και τα καλύτερα των καλύτερων βραβεύονται κάθε χρόνο από την αρμόδια ένωση, και κυκλοφορούν σε ένα βιβλίο που βγαίνει κάθε χρόνο. (Για λόγους που αντιλαμβάνεσαι, ζηλεύω θανάσιμα και την Ένωσή τους και τα βραβεία τους).

Αυτό το βιβλίο είναι μια καλή αρχή. Έχουν κυκλοφορήσει δέκα τόμοι για τα τελευταία δέκα χρόνια, και είναι όλοι καταπληκτικά αναγνώσματα, όχι μόνο για όσους θέλουν να γράψουν, αλλά και γι’ αυτούς που αγαπούν τα μεγάλα δημοσιογραφικά κείμενα με ωραία γλώσσα, στρωτή δομή και συναρπαστικό περιεχόμενο. Διάβασε τη λίστα με τα καλύτερα του περσινού τόμου και τι είχα γράψει για τον προπέρσινο.

Να και ένα βίντεο που έφτιαξε η συγκεκριμένη ένωση για τη δεκαετία που πέρασε όπως παρουσιάστηκε από τα εξώφυλλα περιοδικών. Σκέψου: σε 10 χρόνια πιθανότατα δεν θα υπάρξει τέτοιο βιντεάκι.

Πρόσφατα διάβασα ένα εκτρωματικό βιβλίο για της ανάγκες της δουλειάς, το «Brangelina» του «δημοσιογράφου» Ίαν Χάλπεριν, το οποίο υποτίθεται ότι αποκάλυπτε άγνωστες πτυχές της ζωής του διάσημου ζεύγους Τζολί – Πιτ (αλλά στην πραγματικότητα ήταν μια βαρετή μίνι βιογραφία της Τζολί με αδιευκρίνιστες πηγές). Το μόνο ενδιαφέρον σημείο από κουτσομπολίστικη άποψη ήταν ένα κομμάτι εντελώς άσχετο με το υπόλοιπο βιβλίο: Κάνοντας «έρευνα» για άλλο βιβλίο, συμμετείχε σε ένα παιχνίδι πόκερ κάποιων σημαντικών εργαζομενων στο Χόλιγουντ «υποδυόμενος τον γκέι». Οι συνδαιτημόνες του, μέλη της γκέι κοινότητας του Χόλιγουντ, του εξήγησαν γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των ηθοποιών που βλέπουμε σε τηλεόραση και σινεμά είναι γκέι. Αν και ο τύπος αυτός δεν είναι και η πιο αξιόπιστη πηγή, και αν και δεν μπορείς να πάρεις τοις μετρητοίς τίποτα από όσα γράφει, ωστόσο μερικά από τα επειχηρήματα που αναφέρονται έχουν ενδιαφέρον. Διάβασε παρακάτω αποσπάσματα από το απόσπασμα -περιέχουν ενδιαφέρουσες αναφορές στη Σαϊεντολογία (που υπόσχεται να θεραπεύσει την ομοφυλοφιλία -του Τραβόλτα ας πούμε), ιστορίες παλιών γκέι ηθοποιών όπως του Τζέιμς Ντιν και του Κάρι Γκραντ, ονόματα μερικών -λίγων- σταρ του σινεμά που δεν είναι γκέι και, βέβαια, το πώς βγαίνει το «75%».

Διαβάστε περισσότερα…

O διάσημος και πρόωρα μακαρίτης συγγραφέας είχε μια πολύ σαφή άποψη για τις ταινίες με τα φανταχτερά εφέ. Σ’ αυτό το review του Terminator 2 του Τζειμς Κάμερον από το 1998 την εξηγεί απολαυστικά.

It’s not that «T2″ is totally plotless or embarrassing — and it does, admittedly, stand head and shoulders above most of the F/X Porn blockbusters that have followed it. It’s rather that «T2″ as a dramatic narrative is slick and cliche and calculating and in sum an appalling betrayal of 1984’s «The Terminator.»

Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Κεν Ολέτα έγραψε ένα βιβλίο για το Google. Ένα κεφάλαιο κόπηκε από την τελική εκδοχή του βιβλίου, και το ανέβασε στο site του. Είναι 25 αποφθέγματα που πιστεύει ότι ισχύουν για το μιντιακό τοπίο σήμερα -και εξηγεί το γιατί. Διάβασε:

Ken Auletta : Media Maxims

Στην αρχή του κεφαλαίου ο Ολέτα αναφέρεται σε μια ομιλία του Στιβ Τζομπς στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ το 2005 (απ΄όπου βγάζει και το πρώτο αξίωμα). Νάτη:

via unlikely words

Σ’ αυτό εδώ το κείμενο των Times ο κύριος Μπομπ Μάκινταϊρ επιχειρηματολογεί ότι το Ίντερνετ εξοικειώνει τους αναγνώστες στη λήψη μικρών και αποσπασματικών πληροφοριών, με αποτέλεσμα αυτοί μετά να μην μπορούν να καταναλώσουν κείμενα μεγάλου μεγέθους.

Storytelling is the bedrock of civilisation. From the moment we become aware of others, we demand to be told stories that allow us to make sense of the world, to inhabit the mind of someone else. In old age we tell stories to make small museums of memory. It matters not whether the stories are true or imaginary.

The narrative, whether oral or written, is a staple of every culture the world over. But stories demand time and concentration; the narrative does not simply transmit information, but invites the reader or listener to witness the unfolding of events.

Stories introduce us to situations, people and dilemmas beyond our experience, in a way that is contemplative and gradual: it is the oldest and best form of virtual reality.

The internet, while it communicates so much information so very effectively, does not really “do” narrative. The blog is a soap box, not a story. Facebook is a place for tell-tales perhaps, but not for telling tales. The long-form narrative still does sit easily on the screen, although the e-reader is slowly edging into the mainstream. Very few stories of more than 1,000 words achieve viral status on the internet.

Είναι ένα επιχείρημα, ωστόσο, που δεν είναι καθόλου στέρεο. Πρώτον, από πουθενά δεν αποδεικνύεται το ότι αν συνηθίσεις να παίρνεις πληροφορίες σε μικρά μεγέθη χάνεις τη δυνατότητα να τις πάρεις και σε άλλες μορφές. Όταν δεν υπήρχε το Ίντερνετ, ας πούμε, και ο κόσμος είχε την «υπομονή» να διαβάζει τα μεγάλα κείμενα που λέει ο κύριος, δεν έπαιρνε καθόλου «μικρές» Ιντερνετικές πληροφορίες. Τώρα που τις παίρνει, και αποκτά περισσότερες γνώσεις, καλύτερη κριτική ικανότητα, εμπειρία, και εξοικείωση στη χρήση του γραπτού λόγου, γιατί να μην μπορεί να διαβάσει και τα «μεγάλα κείμενα»; Ίσα ίσα, θα έπρεπε να είναι πιο εύκολο. Αυτό που πιθανότατα συμβαίνει, αν συμβαίνει, είναι πως τα «μεγάλα κείμενα» δεν είναι πια τρόπος άντλησης πληροφορίας. Είναι πιο δύσχρηστα. Αυτά που μαθαίνεις από τη μυθοπλασία ή τα μεγάλα περιοδικίστικα άρθρα μπορείς να τα μάθεις πολύ πιο εύκολα και γρήγορα. Οπότε αυτά πλέον είναι λιγότερο χρήσιμα, κι ο αναγνώστης θα τα διαβάσει πιο επιλεκτικά, όταν ας πούμε θέλει να απολαύσει καλύτερη γλώσσα. Κι αυτό μπορεί να είναι κακό για τους συγγραφείς ή για τον κύριο που τα γράφει, αλλά δεν είναι καθόλου κακό για το αναγνωστικό κοινό. Όλα όσα αλλάζουν για το καλό τους αλλάζουν.

O γνωστός σημειολόγος με το φουντωτό μαλλί γράφει μια αρκετά εχθρική κριτική για το «Free» του Κρις Άντερσον.

And there’s plenty of other information out there that has chosen to run in the opposite direction from Free. The Times gives away its content on its Web site. But the Wall Street Journal has found that more than a million subscribers are quite happy to pay for the privilege of reading online. Broadcast television—the original practitioner of Free—is struggling. But premium cable, with its stiff monthly charges for specialty content, is doing just fine. Apple may soon make more money selling iPhone downloads (ideas) than it does from the iPhone itself (stuff). The company could one day give away the iPhone to boost downloads; it could give away the downloads to boost iPhone sales; or it could continue to do what it does now, and charge for both. Who knows? The only iron law here is the one too obvious to write a book about, which is that the digital age has so transformed the ways in which things are made and sold that there are no iron laws.

Ο Άντερσον είναι ο διευθυντής του Wired κι ένας μουτζαχεντίν του τσάμπα: Όπου σταθεί κι όπου βρεθεί εξυμνεί την αξία της δωρεάν πληροφορίας στο δίκτυο, και έγραψε κι ένα βιβλίο γι’ αυτό με τ’ όνομα Free. Κι επειδή ο σωστός μουτζαχεντίν δεν τα γράφει μόνο αλλά τα κάνει κιόλας, νάτο το Free, τσάμπα, να το δεις αποπάνω, να το διαβάσεις ολόκληρο, χάρη στο Scribd.

Και μια και λέμε για τσάμπα: Λίγες μέρες μένουν για την κλήρωση του πακέτου-δυναμίτης. Ακόμα να λάβεις μέρος;

Μια πολύ ενδιαφέρουσα θεωρία:

Once upon a time,

Luke | Kirk | Neo | Harry

was living a miserable life. Feeling disconnected from his friends and family, he dreams about how his life could be different. One day, he is greeted by

Obi Wan | Captain Pike | Trinity | Hagrid

and told that his life is not what it seems, and that due to some circumstances surrounding his

birth | birth | birth | infancy

he was meant for something greater. Deciding to leave with

him | him | her | him,

Luke | Kirk | Neo | Harry

is taken to

Mos Eisley | Starfleet Academy | the real world | Hogwarts

where he meets lots of new, fascinating people.

Διάβασε το υπόλοιπο εδώ. Όλες αυτές οι ταινίες είναι στην ουσία παραλλαγές του «μονομύθου«, που επινόησε ο Τζόζεφ Κάμπελ το 1949 (πήρε τη λέξη απ’ το Finnegan’s Wake), δηλαδή της ιστορίας του «ταξιδιού του ήρωα»:

A hero ventures forth from the world of common day into a region of supernatural wonder: fabulous forces are there encountered and a decisive victory is won: the hero comes back from this mysterious adventure with the power to bestow boons on his fellow man.

Οι ιστορίες του Βούδα, του Ιησού και του Μωυσή είναι, επίσης, μονομύθοι.

via kottke

Εδώ και καιρό χαρίζω μέσα από ετούτο εδώ το site και τα monoblogs διάφορα περιοδικά και βιβλία που μαζεύονται σε στοίβες στο σπίτι μου, και κάπως πρέπει να τα ξεφορτωθώ. Αυτή τη φορά, εν μέσω παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, προχωρώ στο επόμενο στάδιο και για πρώτη φορά χαρίζω ένα γιγάντιο πακέτο, ένα πακέτο-δυναμίτης που περιλαμβάνει όχι ένα, όχι δύο, αλλά 16 θαυμάσια πράγματα, διαλεχτά ένα προς ένα, ένα πακέτο-δυναμίτης πρωτοφανές και τεράστιο. Το πακέτο-δυναμίτης περιέχει δύο βιβλία, δύο περιοδικά, δύο πίνακες, τέσσερις ταινίες, ένα CD μουσικής, ένα iPod shuffle, ένα videogame, ένα θερμός κι ένα μπαλάκι για το άγχος. Είναι ό,τι πρέπει για να τα βγάλεις πέρα αυτό το καλοκαίρι και να κάνεις τη ζωή σου λίγο πιο ενδιαφέρουσα -κι έχει κι άλλο: Αυτή τη φορά έχουμε και runners-up δώρα, γιατί ο μεγάλος νικητής μπορεί να πάρει το πακέτο-δυναμίτης, αλλά άλλοι πέντε θα κερδίσουν από δύο τεύχη του καλύτερου περιοδικού του κόσμου, του New Yorker. Ο διαγωνισμός τελειώνει το Σάββατο, 11 Ιουλίου, στις 8 το βράδυ -οπότε βιάσου! Δες παρακάτω τα δώρα ένα-ένα και λάβε μέρος.

Διαβάστε περισσότερα…

Βοήθα να φτιάξουμε μια λίστα. Εδώ.

Μπορείς τώρα να δεις ολόκληρα τεύχη του New York, του Popular Science και άλλων, και τα κείμενά τους είνα searchable, όχι pdf ή άλλες αηδίες. Ενδιαφέρον μοιάζει, όπως ολόκληρο το GBS, αλλά ταυτόχρονα και ανολοκλήρωτο, καθώς λείπουν σημαντικοί τίτλοι. Διάβασε περισσότερα εδώ.

Με τα χρόνια έχω μαζέψει έναν τεράστιο όγκο περιοδικών από αυτά τα ξένα που προτιμώ, καθώς και βιβλίων από αυτά που μου στέλνουν. Πολλά από αυτά είναι διπλά. Επειδή έχει έρθει ο καιρός της εκκαθάρισης, σκέφτηκα ότι ο καλύτερος τρόπος να ξεφορτωθώ τα διπλά είναι να τα μοιράσω σε ανθρώπους που θα τα  εκτιμούσαν όπως εγώ, και το καλύτερο φίλτρο για να διαγνώσω ποιοι είναι αυτοί, είναι ετούτο εδώ το blog. Γιατί, όπως έχεις καταλάβει, οι 200 άνθρωποι που έρχονται  εδώ κάθε μέρα είναι αυτοί που διαβάζουν τα κείμενά μου στα περιοδικά, κι αυτοί που έχουν κοινά ενδιαφέροντα με τα δικά μου, και ενδιαφέρονται για τα links που τους δίνω. Άρα και οι ιδανικοί αναγνώστες των περιοδικών που μου αρέσουν.

Το σπιτόσκυλο έχει ήδη δώσει περιοδικά, το ίδιο και το bookworm, που τώρα δίνει και βιβλία. Εδώ ξεκινώ τη μοιρασιά με δυο τεύχη καλών περιοδικών: Το New York Times Magazine της 5ης Νοεμβρίου, που έχει αφιέρωμα στους "πράσινους" entrepreneurs (με τον Αλ Γκορ μεταξύ άλλων στο εξώφυλλο, φυσικά), και το περσινό cartoon issue του New Yorker. Όλα τα New Yorker είναι συλλεκτικά, το συγκεκριμένο έχει και πολλή πλάκα.

Πώς κερδίζεις; Με το γνωστό τρόπο: Άσε  ένα οποίοδήποτε σχόλιο αποκάτω μέχρι τα μεσάνυχτα της Παρασκευής, 28 Νοεμβρίου, για να μπεις στην κλήρωση που θα ακολουθήσει το επόμενο ΣΚ.

Καλή επιτυχία!