Η πρώτη εβδομάδα του «Φεβρουαρίου» τελείωσε, και έχω να πω τα εξής:
Σε επτά ημέρες 5.000 άνθρωποι διάβασαν 20.000 σελίδες.
Το feedback από όλα τα μέσα (το twitter, το facebook τα emails) είναι καταπληκτικό. Δεν είναι μόνο ο αριθμός των σχολίων και η θετική συνισταμένη -είναι και η ποιότητά τους. Αποδεικνύονται στ’ αλήθεια χρήσιμα, πολύ πολύ πιο χρήσιμα από ό,τι φανταζόμουν.
Πιο πολύ απ’ όλα, ωστόσο, απολαμβάνω αυτά:
Που είναι η 2 μέρα του Φεβρουαρίου? @tgeorgakopoulos όχι τίποτα άλλο, γλυκαθήκαμε χθες το μεσημέρι
2) Πάτα το κουμπάκι με το βελάκι δίπλα στη γραμμή του URL.
3) Από τη λίστα διάλεξε «Add to Home Screen».
4) Βάλε όποιο όνομα θέλεις (πχ για να τους μπερδέψεις: «Μάρτιος») ή άφησέ το όπως είναι.
5) Πάτα «add» πάνω δεξιά.
Τέλος!
Τώρα θα έχεις ένα κουμπάκι στην οθόνη της συσκευής σου που θα σε οδηγεί κατευθείαν στο site του βιβλίου. Το ίδιο κόλπο, βεβαίως, ισχύει για οποιοδήποτε website στο ίντερνετ.
Τις τελευταίες μέρες για κάποιο λόγο το timeline μου ξεχείλισε με links για το θέμα των eBooks και του διαβάσματος σε οθόνες γενικότερα, πολλά από δαύτα, και μερικά πολύ ενδιαφέροντα. Ποιος ξέρει γιατί, έτσι γίνονται αυτά τα πράγματα μερικές φορές, έρχονται κατά κύματα.
Η ιστορία άρχισε με το γκρινιάρικο, γιαγιαδίστικο φιλιππικό του Τζόναθαν Φράνζεν κατά των eBooks. Κάνει και μερικές ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις (κυρίως σχετικά με τη φυσική υπόσταση και μονιμότητα των βιβλίων ως αντικείμενα), αλλά αυτές χάνονται μέσα στη λουδίτικη μίρλα της υπόλοιπης τοποθέτησης.
“Someone worked really hard to make the language just right, just the way they wanted it. They were so sure of it that they printed it in ink, on paper. A screen always feels like we could delete that, change that, move it around. So for a literature-crazed person like me, it’s just not permanent enough.”
Ναι. Και παρακάτω λέει ότι οι άνθρωποι δεν πρέπει να ζουν πάνω από τα 80, γιατί «ο κόσμος αλλάζει υπερβολικά γρήγορα». Τί να του πεις;
UPDATE: Πολύ περισσότερες λεπτομέρειες για το «Φεβρουάριο» εδώ.
Ανακοίνωσις:
Την επόμενη εβδομάδα, και συγκεκριμένα την Τετάρτη, 1η Φεβρουαρίου, θα αρχίσω να γράφω ένα μυθιστόρημα.
Και θα το κάνω δημόσια.
Κάθε μέρα θα γράφω ένα κεφάλαιο το οποίο αμέσως μετά θα το ανεβάζω online (σε χώρο που είναι υπό κατασκευή, υπομονή). Το πείραμα θα τελειώσει στις 29 Φεβρουαρίου. Την 1η Μαρτίου, το site θα εξαφανιστεί από τα παγκόσμια ίντερνετς.
Το μυθιστόρημα λέγεται «Φεβρουάριος». Ο πρωταγωνιστής του γράφει ένα βιβλίο ξεκινώντας από την 1η Φεβρουαρίου και για ένα μήνα, ένα κεφάλαιο την ημέρα.
Είναι λιγότερο meta από όσο ακούγεται.
Είσαι προσκεκλημένος να παρακολουθήσεις αυτό το περίεργο πείραμα, καθώς και να συμμετάσχεις με σχόλια και γνώμες εδώ και στα σόσιαλμύδια (και με άλλους τρόπους που θα δούμε στην πορεία) κατά τη διάρκεια αυτού του μήνα.
Περισσότερες πληροφορίες για το «Φεβρουάριο» και πώς μπορείς να τον παρακολουθήσεις θα έχω τις επόμενες ημέρεςεδώ. Εν τω μεταξύ θυμήσου ένα παρόμοιο -αν και πολύ μικρότερης κλίμακας- παλιότερο πείραμα.
Πριν από λίγες ώρες η Apple ανακοίνωσε διάφορα ενδιαφέροντα πράγματα που αφορούν κυρίως στην αγορά σχολικών βιβλίων στις ΗΠΑ, αλλά και στην ευρύτερη αγορά των eBooks. Το σημαντικότερο κατά τη γνώμη μου ήταν η κυκλοφορία του iBook Author, ενός δωρεάν εργαλείου για Mac που μοιάζει λίγο με το Keynote και σου επιτρέπει να φτιάχνεις εύκολα και γρήγορα eBooks με interactive και multimedia περιεχόμενο. Σκοπεύω να παίξω με το πρόγραμμα τις επόμενες ημέρες, αλλά να μερικές πρώτες σκέψεις από όσα έχω δει ως τώρα.
Και τώρα, καθώς ετοιμάζομαι να ξαναδοκιμάσω το Infinite Jest, να μερικά βίντεο από δύο συνεντεύξεις του Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας. Πρώτα μερικές σκέψεις για τη λογοτεχνία γενικά.
Σου στρέφω την προσοχή σ’ αυτό εδώ το άρθρο του Telegraph, στο οποίο ο φιλέλλην Βρετανός δημοσιογράφος Τζον Χάμφρις γράφει για την Ελληνική κρίση και τα ζόρια που τραβάμε εδώ από τη σκοπιά ενός ανθρώπου που έχει εξοχικό στην Ελλάδα κι έρχεται διακοπές εδώ και είκοσι χρόνια, και ο γιος του οποίου παίζει τσέλο στην Καμεράτα, είναι παντρεμένος με Ελληνίδα και ζει μόνιμα στην Αθήνα. Δεν είναι άσχημο κείμενο, ούτε έχει πολλές ανακρίβειες, αλλά έχει ένα ελάττωμα: Την υπερβολή, η οποία υπάρχει μόνο και μόνο για να υπηρετήσει ένα χιούμορ όχι και πολύ επιτυχημένο.
To compare dishonest politicians in our own country with those of Greece is to compare a naughty little boy pinching a chocolate when the shopkeeper’s back is turned with a Mafia boss who’ll think nothing of garrotting you with piano wire for failing to show respect.
Αυτή είναι μια αδυναμία που διέγνωσα λίγους μήνες πριν διαβάζοντας ένα βιβλίο που ο Χάμφρις έγραψε το 2009. Λέγεται «Blue Skies and Black Olives» και εξιστορεί την περιπέτεια της αγοράς του οικοπέδου και της κατασκευής του εξοχικού του κάπου κοντά στην Επίδαυρο. Μπορείς βεβαίως να καταλάβεις ότι μια τέτοια εμπειρία μπορεί να είναι τραυματική για έναν Ευρωπαίο.
Κάνοντας μια ανασκόπηση/ξεκαθάρισμα στα βιβλία που μου έστειλαν οι εκδοτικοί οίκοι το 2011, μάζεψα 15 που μοιάζουν πιο ενδιαφέροντα και πιο κοντά στα δικά μου γούστα και πιθανότατα πιο κοντά και στα δικά σου. Είναι αυτά που βλέπεις αποπάνω, και πιο αναλυτικά και με τυχαία σειρά, τα εξής:
Να κάτι που έκανε ο μακαρίτης και το οποίο βρίσκω θαυμάσιο: Έφτιαχνε λίστες με λέξεις που του άρεσαν (με τους ορισμούς του), με δικά του κριτήρια, σαν συλλογή. Μάζευε λέξεις. Σκέψου το.
Ο Νομπελίστας φυσικός Λίον Λέντερμαν to 1993 εξέδωσε ένα βιβλίο κάπως εκλαϊκευμένο για τη μελέτη των υποατομικών σωματιδίων και την ιστορία της, και το ονόμασε «The God Particle«, το σωματίδιο του Θεού δηλαδή, κι από τότε τα μήντια μας τα ‘χουν κάνει τσουρέκια με «το σωματίδιο του Θεού» όποτε υπάρχει οποιαδήποτε σοβαρή μα ακατανόητη εξέλιξη πάνω σ’ αυτό το συναρπαστικό κλάδο έρευνας, συνήθως κάπου στα έγκατα της Ελβετίας.
Σε λίγες ώρες οι επιστήμονες του CERN θα ανακοινώσουν κάτι πολύ πολύ ενδιαφέρον και σημαντικό και εντελώς ακατανόητο για τους περισσότερους, οπότε τα κανάλια και οι εφημερίδες θα γράψουνε και θα πούνε για «το σωματίδιο του Θεού», αυτή η βλακωδία πάλι, λες και τα άλλα σωματίδια είναι αλλουνού, ο θεός εφτά μέρες ένα σωματίδιο πάλευε.
Οπότε είναι μια καλή ευκαιρία να πούμε την εξής μίνι ιστορία 27 λέξεων:
Ο Λίον Λέντερμαν δεν ήθελε να ονομάσει το βιβλίο του «The God Particle». Ήθελε να το ονομάσει «The Goddamn Particle», αλλά ο εκδότης του δεν τον άφησε.
Τί ωραία που θα ήταν, αν τον είχε αφήσει.
Την ιστορία τη διηγήθηκε εδώ ένας παππούλης 82 χρονών. Τον λένε Πίτερ Χιγκς. Σήμερα είναι μια πολύ σημαντική μέρα γι’ αυτόν.
To Fahrenheit 451 κυκλοφόρησε για πρώτη φορά ως e-book μόλις τις προάλλες, επειδή ο Ρέι ο Μπράντμπερι δεν επέτρεπε να συμβεί αυτό το όνειδος. Τώρα το επέτρεψε, οπότε είναι μια ευκαιρία να δούμε τί γνώμη έχει ο διάσημος συγγραφέας για τα e-readers και όλα αυτά τα μπλιμπλίκια:
Κατάλαβες; Δε μυρίζει το Kindle, άρα δεν μπορεί να είναι βιβλίο. Αυτό.
Να ένα ωραίο άρθρο των Financial Times με συγγραφείς που δείχνουν τις βιβλιοθήκες τους και μιλάνε για τα βιβλία τους. Ανάμεσά τους ο Γκάρι Στάινγκαρτ, του οποίου το παλαιότερο βιβλίο είναι «Οι Περιπέτειες του Νιλς Χόλγκερσον» (στα ρώσικα) και ο οποίος στο Top-10 των αγαπημένων του βιβλίων έχει την πρώτη σεζόν των Sopranos σε DVD.
monoblogs
