Ξεκινώντας από το ταξίδι του Αντώνη Σαμαρά στη Μόσχα και την -ίσως φανταστική- συνάντησή του με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, περνώντας από την αλληλουχία ψεμάτων που μας οδήγησε από το ευρώ στα μνημόνια, και φτάνοντας μέχρι τα ψέματα στα βιβλία ιστορίας των σχολείων, σκέφτομαι, αναρωτιέμαι, παραληρώ: Γιατί οι Έλληνες περιφρονούν τόσο την αλήθεια; Γιατί την έχουμε τόσο χαμηλά στο σύστημα αξιών μας; Διάβασε.

Εδώ και αρκετό καιρό διαβάζω βιβλία που μελετούν ένα συγκεκριμένο θέμα: Την κατάρρευση των πολιτισμών. Πώς καταρρέουν τα έθνη, γιατί παύουν να υπάρχουν; Είναι ένα συναρπαστικό θέμα και για εμάς πολύ επίκαιρο. Μήπως ετούτη η χώρα που έχουμε φτιάξει δεν πρέπει να υφίσταται; Μήπως της αξίζει να χαθεί; Και τι σημαίνει ακριβώς «κατάρρευση»; Τα συμπεράσματα των διαβασμάτων, εδώ.

Γράφω ετούτο εδώ από την αίθουσα «Τερψιχόρη» του ξενοδοχείου Χίλτον, όπου συμβαίνει η ημερίδα «Greece – Options Going Forward» του London Business School και του συλλόγου των εδώ alumni. Εχτές ήμουν σε μιαν άλλη εκδήλωση, διοργανωμένη από το ΙΟΒΕ και το ΕΛΙΑΜΕΠ (και την Kantor και την Κίνηση Πολιτών). Και στις δύο εκδηλώσεις προσκεκλημένοι από τον πολιτικό, τον τραπεζικό και τον επιχειρηματικό κόσμο μίλησαν για το θέμα της Ελληνικής κρίσης, για το τί θα γίνει παρακάτω και για το τί πρέπει να αλλάξει για να έρθει η Ελληνική οικονομία στα ίσα.

Σ’ αυτές τις ομιλίες λέγονται πράγματα πολύ ουσιαστικά και ενδιαφέροντα. Εχτές, ας πούμε, είδα στην ομιλία του Αβραάμ Τσουκαλίδη το ΦΕΚ ενός νόμου του 1960 που ισχύει ακόμα και εφαρμόζεται: Ένας νόμος για προσέλκυση ξένων επιχειρήσεων στο χώρο της ναυτιλίας. (Μήνυμα: Να, έτσι γίνεται). Πριν από λίγο ο director of policy studies (δεν αποπειρούμαι να το μεταφράσω γιατί δεν ξέρω τι είναι) της EBRD Τζερομιν Τσέτελμαγιερ εξήγησε πόσο δύσκολη είναι η διαπραγμάτευση του «κουρέματος» του χρέους που κάνει η Ελλάδα και γιατί αν το κούρεμα επιτευχθεί (που μάλλον θα επιτευχθεί), θα έχει λίγο διαφορετική μορφή από αυτό που θέλουμε.

Είναι χρήσιμα όλα αυτά, και τώρα (καθώς ο Δρ. Μιχάλης Ιακωβίδης του LBS δίνει το λόγο στο δεύτερο πάνελ της ημέρας -παρακολουθώ παράλληλα, τί θες) θα σου εξηγήσω ποια ακριβώς είναι η χρησιμότητά τους.

Διαβάστε περισσότερα…

Ετούτο εδώ το κειμενάκι ενός φωτογράφου περί φωτογραφίας και πνευματικών δικαιωμάτων πυροδότησε κουβέντες στο Ίντερνετς. Ο Τζον Μούλερ καταγγέλει το θέμα της κλοπής φωτογραφιών και τονίζει ότι οι φωτογραφίες του, το προϊόν της δουλειάς του, κοστίζουν χρήματα και έτσι όποιος θέλει να τις χρησιμοποιήσει οφείλει να τις πληρώσει.

So if you’re a magazine, website, corporation, sports team, or advertiser who wishes to use this photo, please don’t come and ask to use it for free, or in exchange for credit or “exposure”. You found my photo so obviously I have “exposure”. You have an advertising budget, and this is what it’s for. You obviously don’t expect your writers to work for free, or your secretary, or your boss. No one is going to publish it for free. Just because the picture is digital doesn’t mean it was free to make.

Διαβάστε περισσότερα…

Να πέντε κείμενα από τα παγκόσμια Ίντερνετς τα οποία μπορείς να διαβάσεις σήμερα το βράδυ, κουλουριασμένος δίπλα στη φωτιά, το καλοριφέρ ή τον φλεγόμενο κάδο με τα σκουπίδια.

1. Μια καταπληκτική, πλήρης και ψύχραιμη ανάλυση για το Μνημόνιο του 2010 από το Athens Review of Books. Ο συγγραφέας αναλύει τις αδυναμίες του σχεδίου και, κυρίως, την παταγώδη αποτυχία της Ελληνικής κυβέρνησης να υλοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις που προέβλεπε. Είναι μεγάλο αλλά είναι εξαιρετικά γραμμένο και είναι απαραίτητο να το διαβάσεις, είναι χρέος σου ως πολίτης, πώς το λένε.

Βλέποντας το αρχικό Μνημόνιο από τη δική μας σκοπιά μπορούμε να πούμε ότι οι σχεδιαστές του μας ζήτησαν να δαγκώσουμε μεγαλύτερο κομμάτι από αυτό που μπορούσαμε να καταπιούμε. Αγνόησαν το ποιοι ήταν εκείνοι που καλούνταν να εφαρμόσουν όσα ζητούσαν.[21] Το σύνολο του ελληνικού αδιεξόδου αποκαλύφθηκε με το Μνημόνιο. Οι αδυναμίες του πολιτικού συστήματος είναι γνωστές. Η αντίδραση των ομάδων συμφερόντων που θίγονται ήταν προβλέψιμη, αλλά η αδιάλλακτη άρνησή τους να δεχθούν παραχωρήσεις εξακολουθεί να εντυπωσιάζει. Για μια ακόμη φορά φάνηκε ότι (με λίγες εξαιρέσεις) τα τηλεοπτικά μας μέσα ρέπουν προς τη δημαγωγία και τον πανικό. Η αποκάλυψη των τελευταίων δυο ετών όμως είναι η έκταση της παράλυσης της δημόσιας διοίκησης. Η διοίκηση που έχουμε δεν μπορεί να αντιμετωπίσει κρίσεις. Δεν έχει την πειθαρχία, την αίσθηση της αποστολής, τα κίνητρα ή την expertise που χρειάζονται.

Διαβάστε περισσότερα…

Να δυο κείμενα πολύ ενδιαφέροντα και μακρουλά για να βάλεις στο Instapaper και να διαβάσεις:

1. Ο Κλέι Σίρκι γράφει για τα διάφορα είδη paywalls και το τί σημαίνουν για τη μετάβαση των εφημερίδων από τη χάρτινη στην ψηφιακή τους μορφή. Είναι ενδιαφέρον κείμενο, και προς το τέλος έχει ένα ενδιαφέρον απόσπασμα που εν πολλοίς ισχύει και για τα δικά μας δεδομένα:

There has never been a mass market for good journalism in this country. What there used to be was a mass market for print ads, coupled with a mass market for a physical bundle of entertainment, opinion, and information; these were tied to an institutional agreement to subsidize a modicum of real journalism. In that mass market, the opinions of the politically engaged readers didn’t matter much, outnumbered as they were by people checking their horoscopes.

Με τη διαφορά, βεβαίως, ότι τα πράγματα που ήθελε ο κόσμος από τις εφημερίδες στην Ελλάδα δεν επιχορηγούσαν την παραγωγή καλής δημοσιογραφίας.

2. Ένας Ούγγρος επιχειρηματίας γράφει για ποιο λόγο δεν μπορεί να προσλάβει υπαλλήλους στην εταιρία του, χρησιμοποιώντας αναλυτικά νούμερα που δείχνουν ότι οι στρεβλώσεις της οικονομίας (προστατευτισμοί κλάδων και τεράστιες εισφορές στο κράτος) κάνουν τη νόμιμη λειτουργία μιας μικρής επιχείρησης στη χώρα εντελώς αδύνατη.

I will only give a job if:

1. I can fire you, if I want to.
2. If VAT goes down to at least 20%, better yet 15%.
3. If the state takes away «only» 30% of your money.
4. If higher income is not exponentially punished.
5. If the state punishes corruption instead of decent companies.

Until these things don’t change, hell I don’t give a job. Until the state promotes corruption in every possible aspect, I don’t start a business, and I don’t give a job.

Θα μπορούσε να γραφτεί από Έλληνα. (Η Ουγγαρία, παρεμπιπτόντως, είναι κι αυτή υπό πτώχευση.)

3. Τέλος εδώ, ο Σαλμάν Ρουσντί γράφει για το φίλο του Κρίστοφερ Χίτσενς.

Laughter and Hitchens were inseparable companions, and comedy was one of the most powerful weapons in his arsenal. When we were both on Real Time with Bill Maher along with Mos Def, and the rapper began to offer up a series of cockeyed animadversions about Osama bin Laden and Al-Qaeda, Christopher became almost ferally polite, addressing Mos, as he tore into his ideas, by the faux-respectful moniker “Mr Definitely,” a name so belittlingly funny that it rendered even more risible the risible notions which Mr D was trying to advance.

Σου στρέφω την προσοχή σ’ αυτό εδώ το άρθρο του Telegraph, στο οποίο ο φιλέλλην Βρετανός δημοσιογράφος Τζον Χάμφρις γράφει για την Ελληνική κρίση και τα ζόρια που τραβάμε εδώ από τη σκοπιά ενός ανθρώπου που έχει εξοχικό στην Ελλάδα κι έρχεται διακοπές εδώ και είκοσι χρόνια, και ο γιος του οποίου παίζει τσέλο στην Καμεράτα, είναι παντρεμένος με Ελληνίδα και ζει μόνιμα στην Αθήνα. Δεν είναι άσχημο κείμενο, ούτε έχει πολλές ανακρίβειες, αλλά έχει ένα ελάττωμα: Την υπερβολή, η οποία υπάρχει μόνο και μόνο για να υπηρετήσει ένα χιούμορ όχι και πολύ επιτυχημένο.

To compare dishonest politicians in our own country with those of Greece is to compare a naughty little boy pinching a chocolate when the shopkeeper’s back is turned with a Mafia boss who’ll think nothing of garrotting you with piano wire for failing to show respect.

Αυτή είναι μια αδυναμία που διέγνωσα λίγους μήνες πριν διαβάζοντας ένα βιβλίο που ο Χάμφρις έγραψε το 2009. Λέγεται «Blue Skies and Black Olives» και εξιστορεί την περιπέτεια της αγοράς του οικοπέδου και της κατασκευής του εξοχικού του κάπου κοντά στην Επίδαυρο. Μπορείς βεβαίως να καταλάβεις ότι μια τέτοια εμπειρία μπορεί να είναι τραυματική για έναν Ευρωπαίο.

Διαβάστε περισσότερα…

Και τώρα, δυο κείμενα. Το ένα για έναν εκπρόσωπο του 99%, ημών δηλαδή, και το άλλο για μερικούς εκλεκτούς εκπροσώπους του 1%, των κερδισμένων από την άδικη ανισοκατανομή του πλούτου.

99%

Τις προάλλες συνελήφθη ένας μανιακός πυρομανής που ήθελε να κάψει το Λος Άντζελες. Τον συνέλαβε ένας 30χρονος δικηγόρος, Ιρανός μετανάστης, ο οποίος στον ελεύθερο χρόνο του δουλεύει εθελοντικά στην τοπική αστυνομία. Την ημέρα που έκανε τη σύλληψη, είχε καθίσει τρεις ώρες παραπάνω στη δουλειά, για να βοηθήσει τους συναδέλφους του.

«He believes in the community service aspects of the reserve deputy,» department spokesperson Steve Whitmore said in a press conference. «This is part of the job for him and he doesn’t want to talk about himself because he believes he’s part and parcel of a larger effort.»

Διαβάστε περισσότερα…

Ένα από τα πράγματα που δεν αναπαράγονται πάρα πολύ στην κουβέντα για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου είναι πως όλη αυτή η σκοτεινή και αδιανόητη ιστορία πιθανότατα δεν θα ήταν δυνατό να έχει συμβεί αν ένας άνθρωπος, το δεξί χέρι του πρωθυπουργού συγκεκριμένα, δεν ήταν απόλυτα πεπεισμένος ότι μια μαγική ζώνη του θεράπευσε τον καρκίνο.

Διαβάστε περισσότερα…

Το περιοδικό Υποβρύχιο ανέβασε στο YouTube πέντε εξαιρετικά καλοφτιαγμένα βιντεάκια με συνεντεύξεις ομιλητών του πρόσφατου TEDxAthens. Νάτα:

Χασάν Ελάχι

Διαβάστε περισσότερα…

Δες πολύ υλικό με συνεντευξούλες και πλάνα από την εκδήλωση. Περισσότερα στο Pathfinder.gr.

Διαβάστε περισσότερα…

UPDATE: Πολλές εξηγήσεις και νέα δεδομένα εδώ. 

Σήμερα δόθηκαν στη δημοσιότητα οι δηλώσεις «Πόθεν Έσχες» των 300 μελών του κοινοβουλίου, και για πρώτη φορά αναρήθηκαν και στο Ίντερνετ για να τις διαβάζουν οι πολίτες, καθώς η Αρχή Προστασίας Δεδομένων έδωσε τη σχετική άδεια (πέρυσι είχε αρνηθεί -άδικα, σύμφωνα με αυτό). Ως εδώ καλά. Οι πολίτες έχουν ένα μέρος να μπορούν να μπουν και να δουν ανά πάσα στιγμή την περιουσιακή κατάσταση των εκπροσπώπων τούς, όπως πρέπει. Αλλά εδώ υπάρχουν μερικά πολύ σημαντικά και πολύ σοβαρά «αλλά», που κάνουν ετούτη τη δημοσίευση εξαιρετικά ύποπτη, ενδεικτική της αλλόκοτης, οπισθοδρομικής και ανεγκέφαλης προσέγγισης από τους υπευθύνους αυτής της ιστορίας. Συγκεκριμένα:

Διαβάστε περισσότερα…

Ο Παύλος Γερουλάνος (αν το διαβάζω σωστά εδώ) είναι τρισέγγονος του δημάρχου της Αθήνας Εμμανουήλ Μπενάκη και δισέγγονος του Αντώνη Μπενάκη, ευεργέτη και ιδρυτή του ομώνυμου Μουσείου. Το πλησιέστερο σε «αριστοκρατική» οικογένεια που έχουμε στην Ελλάδα είναι η δικιά του, οπότε θα υπέθετε κανείς ότι θα έχει 670 ευρώ περισσευούμενα  για να πάρει το iPhone 4S, άμα το θέλει. Το ότι το κινητό αγοράστηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού (δηλαδή από εμάς) είναι ένα σκάνδαλο που έχει συναρπάσει τα σόσιαλ μύδια και τα Ίντερνετς από εχτές.

Διαβάστε περισσότερα…

Λοιπόν, η μέρα τούτη έβγαλε ένα σπουδαίο κείμενο και αποτέλεσε αφορμή να θυμηθούμε ένα άλλο σπουδαίο.

1. Με αφορμή το θάνατο του Κρίστοφερ Χίτσενς, την οικονομική κρίση και τους Ολυμπιακούς του 2012 (!) ο Στίβεν Φράι γράφει στο μπλογκ του μια ένα καταπληκτικό άρθρο υπέρ της επιστροφής των μαρμάρων του Παρθενώνα στην Αθήνα.

What greater gesture could be made to Greece in its time of appalling financial distress?  An act of friendship, atonement and an expression of faith in the future of the cradle of democracy would be so, well just so damned classy. The City of London whose “interests” Cameron wishes to protect, but which independent observers say is now if anything less secure in its hegemony than ever before, has buildings in which people sit all day betting “against” Greece,  or “taking positions” as they would rather put it. In other words they get home from the office happy in the thought that their transactions have hurled another thunderbolt into the land of Homer and Plato, Themistocles and Pindar. May they rot.

2. Σήμερα πέθανε ο Κιμ Γιονγκ-Ιλ (κλαις; ) οπότε ευκαιρία για ένα μακαριτο-mashup: Να ένα άρθρο-κόλαφος του Κρίστοφερ Χίτσενς για τη Βόρεια Κορέα, που παίρνει σβάρνα και αυτό τον πολύ περίεργο λαό.

Unlike previous racist dictatorships, the North Korean one has actually succeeded in producing a sort of new species. Starving and stunted dwarves, living in the dark, kept in perpetual ignorance and fear, brainwashed into the hatred of others, regimented and coerced and inculcated with a death cult: This horror show is in our future, and is so ghastly that our own darling leaders dare not face it and can only peep through their fingers at what is coming.

Το βίντεο ετούτο στο οποίο ο συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης διαμαρτύρεται για την ύπαρξη trolls στο Ίντερνετ υπογραμμίζει μια διαπίστωση πολύ σημαντική: Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν καταλάβει ακριβώς τί είναι το Ίντερνετ ως μέσο, πώς λειτουργεί, και τί δείχνει για τον πραγματικό κόσμο γύρω μας. Δες το βίντεο πρώτα και μετά συνεχίζω.

Διαβάστε περισσότερα…