Σε ένα άρθρο του Wired για το άγχος, το οποίο θεωρείται ασθένεια πλέον, εντόπισα το εξής θαυμάσιο: Αναφορά σε μια γιγάντια έρευνα στους Βρετανούς δημόσιους υπαλλήλους, και το άγχος τους. Τα αποτελέσματα έχουν πολύ ενδιαφέρον:
For the past 25 years, Michael Marmot, a professor of epidemiology and public health at University College London, has been running the Whitehall study, an exhaustive longitudinal survey launched in 1967 that has tracked some 28,000 British men and women working in central London. What makes the Whitehall study so compelling is its uniformity. Every subject is a British civil servant, a cog in the vast governmental bureaucracy. They all have access to the same health care system, don’t have to worry about getting laid off, and spend most of their workdays shuffling papers.
The British civil service comes with one other feature that makes it ideal for studying the health effects of stress: It’s hierarchical, with a precise classification scheme for ranking employees (in other words, it’s the human equivalent of a baboon troop). At the bottom are messengers, porters, and security guards. Just above them are the clerical officers, followed by staff scientists and other professionals. This last group implements the policies dictated by powerful administrators who run the governmental agencies. Marmot wanted to investigate how differences in status “in people who are neither very poor nor very rich” might lead to measurable differences in health.
The differences are dramatic. After tracking thousands of civil servants for decades, Marmot was able to demonstrate that between the ages of 40 and 64, workers at the bottom of the hierarchy had a mortality rate four times higher than that of people at the top. Even after accounting for genetic risks and behaviors like smoking and binge drinking, civil servants at the bottom of the pecking order still had nearly double the mortality rate of those at the top.
Μπορεί να τσαλαβούταγες και να μην το πήρες χαμπάρι, αλλά πολύς ντόρος έγινε τις προηγούμενες ημέρες με το τελευταίο Wired, το οποίο περιέχει ένα άρθρο που υποστηρίζει ότι το web πέθανε, τελειώσε, πάπαλα, αυτό ήτανε, και το μέλλον είναι στα applications. Δεν πρόλαβα να το σχολιάσω εγκαίρως (γιατί τσαλαβούταγα) αλλά η ώρα του ήρθε.
Το ότι πρόκειται περί ιδέας βλακώδους πέρα από κάθε φαντασία δεν είναι καν θέμα που αξίζει να συζητά κανείς (ακόμα και το ένα διάγραμμα που χρησιμοποιούν για να υποστηρίξουν την ιδέα με στοιχεία είναι λάθος), αλλά αν θέλεις ντε και καλά να το κουβεντιάσεις διάβασε τεκμηριωμένες απόψεις εδώ, εδώ και (στο site του Wired!) εδώ. Το θέμα είναι ότι το διπλό άρθρο -ειδικά το μισό που είναι γραμμένο από τον Μάικλ Γουλφ του Vanity Fair (!)- περιέχει μερικές εύστοχες παρατηρήσεις σχετικά με τα Ίντερνετς και τις τεχνολογίες που σερβίρουν content σήμερα αλλά είναι στημένο ως πρόκληση, με το εξωφρενικό εξώφυλλο, τα εξωφρενικά επιχειρήματα (προσπαθούν να παρουσιάσουν τη μνημειώδη γκαφα του 1997 με το push και το Pointcast -θυμάσαι;- ως επιτυχία!) και την υιοθέτηση του «συμπεράσματος» ως απόλυτη αλήθεια, που ένα πράγμα θυμίζει: Προβοκάτσια. Διαβάζοντάς το έχεις την αίσθηση ότι οι άνθρωποι προσαρμόζουν την πραγματικότητα στις δικές τους ιδέες, και δεν τους χωράει, και γι’ αυτό την τσαλακώνουν όσο δεν πάει. Είναι σαν να διαβάζεις κείμενο του ΚΚΕ.
Πριν από 65 χρόνια 150 από τους επιστήμονες που δούλεψαν στο Manhattan Project ανέλαβαν να απαντήσουν σε ένα ερωτηματολόγιο που περιείχε ερωτήσεις για την πιθανή χρήση του προϊόντος των κόπων τους. Μπορείς να μπεις εδώ και να απαντήσεις μία-μία τις ερωτήσεις. Στο τέλος θα δεις πόσοι από τους επιστήμονες απάντησαν με τον ίδιο τρόπο.
Μια υπάλληλος Ρουμάνικης φυλακής είχε την εξής ιδέα: Να δώσει έξι ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές στις φυλακισμένες, να τους δείξει και πώς χρησιμοποιούνται σωστά (πχ: ποτέ και για κανένα λόγο ζουμ), και επέλεξε μερικές από τις καλύτερες φωτογραφίες που τραβήχτηκαν σε διάστημα δύο μηνών. Μπορείς να τις δεις εδώ. Είναι υλικό πολύ δυνατό, τις κοιτάζω και μπουρδουκλώνομαι συναισθηματικά, δεν ξέρω τι να πρωτοσκεφτώ.
Είναι σοκαριστικό το πόσες έχουν ουλές από χαρακιές στα χέρια.
Διάβασε αυτό το συναρπαστικό άρθρο για την προσπάθεια της βιολόγου Τζόουν Ράφγκαρντεν να αλλάξει την παγιωμένη αντίληψη περί σεξουαλικής επιλογής και μάχης των φύλων στα θηλαστικά, επιστρατεύοντας στοιχεία από την ομοφυλοφιλική συμπεριφορά 450 ζωϊκών ειδών.
Giraffes have all-male orgies. So do bottlenose dolphins, killer whales, gray whales, and West Indian manatees. Japanese macaques, on the other hand, are ardent lesbians; the females enthusiastically mount each other. Bonobos, one of our closest primate relatives, are similar, except that their lesbian sexual encounters occur every two hours. Male bonobos engage in “penis fencing,” which leads, surprisingly enough, to ejaculation. They also give each other genital massages.
Αυτό που υποστηρίζει η Ράφγκαρντεν είναι πως η διάκριση ανάμεσα σε «γκέι» και «στρέιτ» ζώα είναι πλασματική, και πως η σεξουαλική συμπεριφορά δεν υπαγορεύεται μόνο από την ανάγκη για την αναπαραγωγή, αλλά και από τις πιο πολύπλοκες ανάγκες που προκύπτουν σε είδη που συγκροτούν κοινωνίες με κανόνες και ισορροπίες. Λεπτομέρεια: Η ίδια έζησε 52 χρόνια ως άντρας, και μετά έκανε επέμβαση αλλαγής φύλου, πράγμα που όπως καταλαβαίνεις είχε συνέπειες στην αξιοπιστία της.
1. Ο κόσμος ποτέ δεν ενδιαφερόταν να πληρώσει για να μάθει τις ειδήσεις
2. Τα paywalls καταστρέφουν το περιεχόμενό σου
3. Κανείς δεν χρειάζεται ψηφιακές κόπιες χάρτινων εκδόσεων
4. Το να κλέβεις ψηφιακό υλικό είναι ευκολότερο απ’ το να το αγοράζεις
5. Η πειρατία δεν σημαίνει απαραίτητα απώλειες στις πωλήσεις
It’s utterly mystifying as to why anyone would pay 20 bucks to read than on an iPad when they can simply open the browser and read the newspaper’s website for free.
In one of several panels on social media and search, Patricia Neuray of Business.com cited the Forrester research finding that 70% of the content read online by under-40-year-olds was written by someone they know.
Όταν το πρωτοπαιξα, θυμάμαι, έκλεψα ένα αυτοκίνητο, πάτησα μια πόρνη που περπατούσε στο πεζοδρόμιο, κατέβηκα από το αυτοκίνητο, της έκλεψα τα λεφτά, και μετά άρχισα να σκοτώνω περαστικούς με το μπαστούνι του μπέιζμπολ. Ένα τετράχρονο παιδάκι συμπεριφέρθηκε λίγο διαφορετικά.
At this point my son was familiar with the game’s mechanics and hopped into the ambulance. As he put the crime fighting behind him, he wondered aloud if it was possible to take people to the hospital. I instruct him to press R3, and then he was off to save a few lives. He was having a blast racing from point to point, picking up people in need, and then speeding off to Las Venturas Hospital. During one of his life saving adventures, he passed a fire house with a big, red, shiny fire truck parked out front. He didn’t want to let his passengers down, so he took them to the hospital and then asked if I could guide him back to the fire truck.
Οι New York Times τις προάλλες είχαν ένα μεγάλο αφιέρωμα στη Μοναδικότητα, το χρονικό σημείο στο κοντινό μέλλον κατά το οποίο η τεχνολογία θα αρχίσει να εξελίσσεται ανεξάρτητα από εμάς και η ανθρωπότητα θα κάνει ένα άλμα σε δυνατότητες και θα μετατραπεί σε κάτι εντελώς διαφορετικό. Αναφέρει τον Πίτερ Διαμαντή, ναι, αυτόν, που έχει ιδρύσει το Singularity University, και βέβαια τον πατριάρχη της ιδέας, τον εφευρέτη, διανοητή και επιχειρηματία Ρέι Κουρτσβάιλ. Ο οποίος λέει:
“With 30 linear steps, you get to 30,” he often says in speeches. “With 30 steps exponentially, you get to one billion. The price-performance of computers has improved one billion times since I was a student. In 25 years, a computer as powerful as today’s smartphones will be the size of a blood cell.»
Είναι ωραία ιδέα η Μοναδικότητα, πολύ καθησυχαστική, κάνει τα προβλήματά σου να μοιάζουν μηδαμινά κι ασήμαντα, αρκεί να αντέξεις 20-30 χρόνια, σου λέει, και η ανθρωπότητα θα περάσει στην επόμενη πίστα, κι όλα θα είναι αλλιώτικα.
Good old traditional audio-only phone conversations allowed you to presume that the person on the other end was paying complete attention to you while also permitting you not to have to pay anything even close to complete attention to her. (…) Video telephony rendered the fantasy insupportable. Callers now found they had to compose the same sort of earnest, slightly overintense listener’s expression they had to compose for in-person exchanges. Those caller who out of unconscious habit succumbed to fuguelike doodling or pants-crease-adjustment now came off looking extra rude, absentminded, or childishly self-absorbed. Callers who even more unconsciously blemish-scanned or nostril explored looked up to find horrified expressions on the video-faces at the other end. All of which resulted in videophonic stress. (…) And the videophonic stress was even worse if you were at all vain. I.e. if you worried at all about how you looked. As in to other people. Which all kidding aside who doesn’t.
Συμφωνώ με όλα.
Αλλά δες τη συγκινητική διαφήμιση του Σαμ Μέντες, ωωωω γούτσου γούτσου:
Διάβασα επιτέλους (online, στο iPad, καθώς τα ΕΛΤΑ ρίχνουν φελλούς σε βαρέλια) το πολυσυζητημένο κείμενο του Τζιμ Φάλοους στον Atlantic για το πώς το Google βοηθάει τις εφημερίδες να τα βγάλουν πέρα. Είναι ένα ενδιαφέρον ανάγνωσμα, όχι τόσο δημοσιογραφικό (ο Φάλοους προβάλλει την προσωπική του γνώμη ως αξιωματική αλήθεια υπερβολικά συχνά) αλλά επειδή δείχνει γλαφυρά τον εντελώς διαφορετικό τρόπο με τον οποίο σκέπτονται οι Googlers από τους εφημεριδάδες. Κάνε ένα βήμα πίσω και δες αντικειμενικά τί περιλαμβάνει το business model μιας εφημερίδας:
“If you were starting from scratch, you could never possibly justify this business model,” Hal Varian said, in a variation on a familiar tech-world riff about the print-journalism business. “Grow trees—then grind them up, and truck big rolls of paper down from Canada? Then run them through enormously expensive machinery, hand-deliver them overnight to thousands of doorsteps, and leave more on newsstands, where the surplus is out of date immediately and must be thrown away? Who would say that made sense?” The οld-tech wastefulness of the process is obvious, but Varian added a less familiar point. Burdened as they are with these “legacy” print costs, newspapers typically spend about 15 percent of their revenue on what, to the Internet world, are their only valuable assets: the people who report, analyze, and edit the news. Varian cited a study by the industry analyst Harold Vogel showing that the figure might reach 35 percent if you included all administrative, promotional, and other “brand”-related expenses. But most of the money a typical newspaper spends is for the old-tech physical work of hauling paper around. Buying raw newsprint and using it costs more than the typical newspaper’s entire editorial staff. (The pattern is different at the two elite national papers, The New York Times and The Wall Street Journal. They each spend more on edit staff than on newsprint, which is part of the reason their brands are among the most likely to survive the current hard times.)
Να κάτι ενδιαφέρον: Οι New York Times έφτιαξαν ένα εργαλείο που λέγεται Times Wire. Εμφανίζει όλα τα posts από όλες τις κατηγορίες περιεχομένου του site ανάποδα (πρώτα τα πιο πρόσφατα) και ανανεώνεται σε real-time. Είναι σαν ένα μικρο-Twitter με περιεχόμενο μόνο από τους New York Times -και είναι αναπάντεχα χρήσιμο και ενδιαφέρον. Ωστόσω για λόγους ευνόητους (αναλύονται εδώ) δεν μπορεί να αντικαταστήσει το Twitter για τη μετάδοση ειδήσεων.
Μιλάμε για εξώφυλλο πρωτοσέλιδο εφημερίδας, να υπογραμμίσω εδώ. Δεν χρειάζεται να σου θυμίσω ενδεικτικά εξώφυλλα πρωτοσέλιδα μετά την ανακοίνωση των εδώ μέτρων, φαντάζομαι. Διάβασε ελεγεία για το συγκεκριμένο εδώ.
monoblogs
. Σ’ αυτό ο Γουάλας περιγράφει έναν κόσμο στον οποίο οι βιντεοκλήσεις είχαν γίνει πολύ δημοφιλείς για λίγο καιρό -αλλά μετά ο κόσμος τις είχε εγκαταλείψει. Και τεκμηριώνει το γιατί.
