Μέσα σε επτά λεπτά εξηγεί πόσο σκατά τα κάναμε, πώς μας χαντάκωσε η Goldman Sachs, πόσο δύσκολο είναι να σωθούμε, και πόσο αστεία μπορούν να γίνουν όλα αυτά αν είσαι ιδιοφυής και πνευματώδης. Αν θέλεις να δεις μόνο ένα βίντεο για την Ελληνική Κρίση, 2010, ας είναι αυτό.
Πόσο, πόσο θέλω να το δουν κάποιοι Ελληναράδες, από αυτούς τους πολύ πολύ Έλληνες, να το παρακολουθήσουν με τα τσάτρα-πάτρα αγγλικά τους, και να το βγάλουν στα γνωστά μπλογκς για το γνωστό σχολιασμό.
Τραβήχτηκαν την ώρα που οι Δίδυμοι Πύργοι φλέγονταν από τα ελικόπτερα της αστυνομίας, τα μόνα πράγματα που πετούσαν εκείνη την ώρα πάνω από Αμερικάνικο έδαφος. Πληροφορίες εδώ.
Αν αναρωτιέσαι πώς και δεν κατέρρευσε ολοκληρωτικά το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα με την οικονομική κρίση που ζούμε τώρα, αφού είναι τόσο μεγάλη και τεράστια όσο γράφουν, ε, υπάρχει εξήγηση. Θυμάσαι τα δισεκατομμύρια που βγαίνουν από κάθε είδους παράνομη δραστηριότητα στη Γη, από ναρκωτικά και εμπόριο ανθρώπων μέχρι εκβιασμούς και λαθρεμπόριο; Πριν, τα καλά τα χρόνια, αυτό παράνομο κι αφορολόγητο κεφάλαιο καθόταν κρυμμένο σε στρώματα και χρηματοκιβώτια, και τσούκου τσούκου και μέσα από δεκάδες τρύπες και δικλείδες διοχετευόταν στην πραγματική οικονομία (στην Ελλάδα οι τρύπες ήταν πάντα μεγαλύτερες, έτσι είμαστε εμείς, λάρτζ τύποι). Ε, τώρα με την κρίση οι τρύπες ξεχείλωσαν τελείως. Σύμφωνα με αυτό, πολλές τράπεζες που βρίσκονταν στο χείλος της καταστροφής άνοιξαν την αγκαλιά τους στα βρώμικα χρήματα, τα δέχτηκαν no questions asked, τα ξέπλυναν με χαρά για να επιβιώσουν. Πόσα; Πολλά. Πάρα πολλά. 352 δισεκατομμύρια δολάρια πολλά.
Antonio Maria Costa, head of the UN Office on Drugs and Crime, said he has seen evidence that the proceeds of organised crime were «the only liquid investment capital» available to some banks on the brink of collapse last year. He said that a majority of the $352bn (£216bn) of drugs profits was absorbed into the economic system as a result.
Επτά μαθήματα που μπορεί να πάρει η Αμερικανική Αυτοκρατορία από τη Βυζαντινή.
Strive to end wars successfully by recruiting allies to change the balance of power. Diplomacy is even more important during war than peace. Reject, as the Byzantines did, the foolish aphorism that when the guns speak, diplomats fall silent. The most useful allies are those nearest to the enemy, for they know how best to fight his forces.
Το 1971, 133 Έλληνες διανοούμενοι (ανάμεσά τους ο Ελύτης, ο Ταχτσής, και άλλοι) υπέγραψαν ένα θαυμάσιο άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Βήμα -λογοκριμένο- και στο έγκυρο New York Review of Books ολόκληρο. Το άρθρο εξηγούσε την κατάσταση στην Ελλάδα, περιέγραφε τη συμπεριφορά της χούντας, και περιέγραφε πώς οραματίζονται τη χώρα οι υπογράφοντες. Δεν ζητούσαν τίποτα από κανένα.
In democracy, no one group has the right to monopolize patriotism, or to arrogate to itself the exclusive right to represent the Nation, stating that it authentically expresses its will: the will of a nation does not exist separately from the will of the people. It is voiced by the majority and with freely elected representatives.
Τώρα που έγινε επιτέλους πρωθυπουργός, είναι ίσως ευκαιρία να διαβάσεις (πάλι;) την περιγραφή της περιοδείας του Γιώργου Παπανδρέου στη Θράκη το 2004, λίγο πριν από τις εκλογές του Μαρτίου, τις πρώτες του (τις έχασε). Τον ακολούθησα μαζί με τους υπόλοιπους δημοσιογράφους, τους πολιτικούς συντάκτες των εφημερίδων και των περιοδικών, δίνοντας την προσοχή μου κυρίως σ’ αυτά που δεν τους ενδιέφεραν.
Τελειώνοντας την ομιλία του, περπάτησε μέσα στο παλλόμενο πλήθος, περνώντας μπροστά από ταμπέλες με αρχικά (ΑΕΚ Ορεστιάδας, Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ, ΚΕΠ), και μπήκε στο ασφυκτικά γεμάτο καφέ Forum, όπου συζήτησε για λίγο με νεαρούς μπροστά στις κάμερες. Βγαίνοντας λίγα λεπτά αργότερα, και κατευθυνόμενος προς το πούλμαν του, συνάντησε την πιο ένθερμη οπαδό του. Ουρλιάζοντας σαν να είχε δει τον Χούλιο Ιγκλέσιας, η γυναίκα με τα μπλε μαλλιά παραμέρισε τους σαστισμένους άντρες της προσωπικής του ασφαλείας και ρίχτηκε στην αγκαλιά του, και τον φίλησε.
Βασισμένο σε ιδέα του Βάκη Παπανάγνου (aka ΒΑΠ), που παρατήρησε πόσο ταιριάζει το DOA του Jay-Z πάνω στο γενικότερο laid-back στυλ του διαφημιστικού του ΠΑΣΟΚ. Νομίζω ότι ο Έμινεμ πάει καλύτερα, ωστόσο.
Ο Εconomist υποστηρίζει ότι οι Αραβικές δικτατορίες έχουν αποτύχει οικτρά σε κάθε τομέα με αποτέλεσμα η δυσαρέσκεια των λαών να οδηγεί σε μια αναπόφευκτη σύγκρουση με τελικό στόχο της δημοκρατία.
The score of modern Arab states, on the other hand, have been impressive mainly for their consistent record of failure.
They have, for a start, failed to make their people free: six Arab countries have an outright ban on political parties and the rest restrict them slyly. They have failed to make their people rich: despite their oil, the UN reports that about two out of five people in the Arab world live on $2 or less a day. They have failed to keep their people safe: the report argues that overpowerful internal security forces often turn the Arab state into a menace to its own people. And they are about to fail their young people. The UNDP reckons the Arab world must create 50m new jobs by 2020 to accommodate a growing, youthful workforce—virtually impossible on present trends.
Η δραματική ανικανότητα των διεφθαρμένων κυβερνήσεων μαζί με τη βελτίωση της εκπαίδευσης των πολιτών μπορεί, πράγματι, να οδηγήσει σε αλλαγές. Το πόσο σύντομα θα γίνουν (και πόσο ομαλά) θα το δούμε.
Διάβαζα τις προάλλες ένα συναρπαστικό άρθρο του New Yorker (μόνο για συνδρομητές) για τους fact checkers, αυτούς τους θαυμάσιους επαγγελματίες που δουλεύουν σε πολλά Αμερικανικά περιοδικά και έχουν ως δουλειά τους να επαληθεύουν ότι αυτά που έχει γράψει ο συντάκτης είναι ακριβή -πράγμα που σημαίνει εβδομάδες εντατικής έρευνας, συνεργασίας με το συγγραφέα και ψαξίματος στη βιβλιογραφία. Όχι, εμείς δεν έχουμε τέτοια.
“Each word in the piece that has even a shred of fact clinging to it is scrutinized, and, if passed, given the checker’s imprimatur, which consists of a tiny pencil tick.”
Τέλος πάντων, ήταν συναρπαστικό ανάγνωσμα, αλλά αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν μια ιστορία από τον Πόλεμο που αναφερόταν στο κείμενο. Το 1944 λοιπόν, για να απαντήσουν σε προηγούμενους βομβαρδισμούς από Αμερικάνικα Β-52, οι Ιάπωνες φόρτωσαν γιγάντια μπαλόνια διαμέτρου 10 μέτρων με βόμβες, τα γέμισαν με υδρογόνο, και τα ελευθέρωσαν στο Jet Stream, το ρεύμα ανέμου που πνέει προς την κατεύθυνση των ΗΠΑ πάνω από τον βόρειο Ειρηνικό, σε ύψος πάνω από 9 χιλιόμετρα. Από το Νοέμβρη του ‘44 και για έξι μήνες αμόλησαν περισσότερα από 9000 από τα μπαλόνια (φούζεν μπακουνταν, τα έλεγαν), και σχεδόν χίλια από αυτά έφτασαν πράγματι στις Αμερικανικές ακτές (το τελευταίο βρέθηκε στην Αλάσκα το 1955!). Πού είναι το ακόμα πιο ενδιαφέρον, όμως: Επειδή οι βόμβες που κουβαλούσαν δεν ήταν πολύ μεγάλες, οι ζημιές ήταν πολύ περιορισμένες, και ο μεγαλύτερος κίνδυνος ήταν μπας και ανάψουν καμιά φωτιά σε δάση και καλλιέργειες. Για να μην προκληθεί πανικός στον πληθυσμό η κυβέρνηση των ΗΠΑ συνεννοήθηκε με τα ΜΜΕ και η επίθεση αυτή αποσιωπήθηκε εντελώς για πολλά χρόνια. Αυτό δεν είχε μόνο ως αποτέλεσμα την αποφυγή του πανικού -λόγω της σιγής των ΜΜΕ, οι Ιάπωνες έμαθαν μόνο για μία προσεδάφιση μπαλονιού στο Γουαιόμινγκ, όπου οι βόμβες μάλιστα δεν ανατινάχτηκαν. Έτσι, μετά από μόλις έξι μήνες διέταξαν την παύση των επιθέσεων, πιστεύοντας πως τα μπαλόνια ως όπλο δεν ήταν και τόσο καλή ιδέα, τελικά.
Αν και οι Ελληνικές εφημερίδες μοιάζουν να αψηφούν εντελώς την κρίση, καθώς η κρατική διαφήμιση δεν καταλαβαίνει από κρίσεις, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και υγιείς. Είναι σαν τον Μπέρνι στο «Weekend at Bernie’s»: Πτώματα που ο ΟΠΑΠ, τα υπουργεία και οι φορείς τα κουβαλάνε από εδώ κι από εκεί ανάλογα με τα κέφια. Αυτό φαίνεται από την ποιότητα της δημοσιογραφίας, που με κάποιες ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις στην Ελλάδα είναι για γέλια. Ή για κλάματα, ανάλογα με το πόσο ευαίσθητος είσαι. Αυτή την Κυριακή το Ελληνικό Twitter βράζει από αυτούς που σε παραλίες ή καφετέριες ή καναπέδες ξεφύλλισαν το σοβαρό και έγκυρο Κυριακάτικο Βήμα (την Α’ Έκδοση) και διάβασαν αυτό, ή άνοιξαν το Κυριακάτικο Έθνος και διάβασαν αυτό. Αν βαριέσαι να πατήσεις τα links: Είναι σχόλια για τη χτεσινή συνάντηση του Κώστα Καραμανλή με τον Ταγίπ Ερντογάν. Η οποία δεν έγινε ποτέ.
Αυτό δεν είναι απλά κακή δημοσιογραφία. Δεν είναι μια απλή τσαπατσουλιά, ή ένα αθώο λάθος. Είναι κολοσσιαίο σφάλμα. Είναι πατάτα που θεωρητικά θα έπρεπε κάποιου τη δουλειά να κοστίσει. Και είναι πάγια τακτική στον Ελληνικό τύπο, καθώς εδώ σε εμάς η πιστή και αντικειμενική μετάδοση της αλήθειας δεν ήταν ποτέ η προτεραιότητα. Έχω ξαναγράψει για αυτά, για τη λογοκλοπή (και εδώ) και τα λάθη. Αλλά αυτό πρέπει να είναι το κορυφαίο που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Και είμαι σίγουρος ότι στο παρελθόν έχουν γίνει κι ακόμα σοβαρότερα -απλά τότε δεν είχαμε Twitter για να τα μαθαίνουμε πριν περάσει μια ώρα.
Ξεκαρδιστικό update: Ο Twitterer @svathis έστειλε email στον συντάκτη του άρθρου του Έθνους (ναι, ήταν κι ενυπόγραφο, τρομάρα του), το οποίο ήταν το εξής. Και έλαβε αυτή την άλλα ντ’ άλλα της Παρασκευής το γάλα απάντηση. Και μετά κι αυτή τη συμπλήρωση. Τι να πρωτοσχολιάσεις -την εξυπνακίστικη ειρωνεία; Την πλήρη άγνοια/άρνηση του τι τι έχει συμβεί; Τη στίξη;
Λίγη πληροφορία: Τα memos που περιέγραφαν τις τεχνικές βασανισμού που μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν οι Αμερικανοί αξιωματούχοι για την απόσπαση πληροφοριών από κρατούμενους ύποπτους για τρομοκρατία δημοσιεύτηκαν πρόσφατα. Ο Τζόναθαν Μαν, ένας τύπος που γράφει ένα τραγούδι κάθε μέρα και το ανεβάζει στο YouTube, έγραψε ένα τραγούδι χρησιμοποιώντας για στίχους λόγια κατευθείαν από τα memos.
monoblogs
