Αναγνώστης παρατήρησε και μου επισήμανε πως το πόθεν έσχες των βουλευτών, για τον τρόπο δημοσίευσης του οποίου είχα σοβαρές ενστάσεις, δεν είναι πια αναρτημένο στο site της Βουλής. Άλλος αναγνώστης μου επισήμανε κάτι που την πρώτη φορά μου είχε διαφύγει: Ότι υπήρχε χρονικός περιορισμός στη δημοσίευση των στοιχείων: Η Βουλή είχε ζητήσει και η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα είχε εγκρίνει τα στοιχεία να δημοσιευτούν μόνο για ένα μήνα.
Εδώ και αρκετό καιρό διαβάζω βιβλία που μελετούν ένα συγκεκριμένο θέμα: Την κατάρρευση των πολιτισμών. Πώς καταρρέουν τα έθνη, γιατί παύουν να υπάρχουν; Είναι ένα συναρπαστικό θέμα και για εμάς πολύ επίκαιρο. Μήπως ετούτη η χώρα που έχουμε φτιάξει δεν πρέπει να υφίσταται; Μήπως της αξίζει να χαθεί; Και τι σημαίνει ακριβώς «κατάρρευση»; Τα συμπεράσματα των διαβασμάτων, εδώ.
Γράφω ετούτο εδώ από την αίθουσα «Τερψιχόρη» του ξενοδοχείου Χίλτον, όπου συμβαίνει η ημερίδα «Greece – Options Going Forward» του London Business School και του συλλόγου των εδώ alumni. Εχτές ήμουν σε μιαν άλλη εκδήλωση, διοργανωμένη από το ΙΟΒΕ και το ΕΛΙΑΜΕΠ (και την Kantor και την Κίνηση Πολιτών). Και στις δύο εκδηλώσεις προσκεκλημένοι από τον πολιτικό, τον τραπεζικό και τον επιχειρηματικό κόσμο μίλησαν για το θέμα της Ελληνικής κρίσης, για το τί θα γίνει παρακάτω και για το τί πρέπει να αλλάξει για να έρθει η Ελληνική οικονομία στα ίσα.
Σ’ αυτές τις ομιλίες λέγονται πράγματα πολύ ουσιαστικά και ενδιαφέροντα. Εχτές, ας πούμε, είδα στην ομιλία του Αβραάμ Τσουκαλίδη το ΦΕΚ ενός νόμου του 1960 που ισχύει ακόμα και εφαρμόζεται: Ένας νόμος για προσέλκυση ξένων επιχειρήσεων στο χώρο της ναυτιλίας. (Μήνυμα: Να, έτσι γίνεται). Πριν από λίγο ο director of policy studies (δεν αποπειρούμαι να το μεταφράσω γιατί δεν ξέρω τι είναι) της EBRD Τζερομιν Τσέτελμαγιερ εξήγησε πόσο δύσκολη είναι η διαπραγμάτευση του «κουρέματος» του χρέους που κάνει η Ελλάδα και γιατί αν το κούρεμα επιτευχθεί (που μάλλον θα επιτευχθεί), θα έχει λίγο διαφορετική μορφή από αυτό που θέλουμε.
Είναι χρήσιμα όλα αυτά, και τώρα (καθώς ο Δρ. Μιχάλης Ιακωβίδης του LBS δίνει το λόγο στο δεύτερο πάνελ της ημέρας -παρακολουθώ παράλληλα, τί θες) θα σου εξηγήσω ποια ακριβώς είναι η χρησιμότητά τους.
Ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου βγήκε «Mensch des Jahres» από το Αυστριακό περιοδικό Profil. Θα μου πεις, δε σημαίνει τίποτα, και το Time το ’39 έβγαλε άνθρωπο της χρονιάς το Στάλιν (δεν υπονοώ κάτι).
Η θρυλική διαφήμιση της Apple (με τη φωνή του Στιβ Τζομπς) τιμά το έργο του Ελληνικού πολιτικού προσωπικού των τελευταίων 40 χρόνων -με την αντικατάσταση μοναχά τριών μικρών λέξεων.
Ένα από τα πράγματα που δεν αναπαράγονται πάρα πολύ στην κουβέντα για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου είναι πως όλη αυτή η σκοτεινή και αδιανόητη ιστορία πιθανότατα δεν θα ήταν δυνατό να έχει συμβεί αν ένας άνθρωπος, το δεξί χέρι του πρωθυπουργού συγκεκριμένα, δεν ήταν απόλυτα πεπεισμένος ότι μια μαγική ζώνη του θεράπευσε τον καρκίνο.
Η καταγραφή του «Πόθεν Έσχες» είναι σαφής: Ο Αντώνης Σαμαράς και η σύζυγός του έχουν καταθέσεις ύψους περίπου 30.000 ευρώ σε Ελληνικές τράπεζες, και πάνω από 285.000 ευρώ στην KBC Bank SA, η οποία είναι τράπεζα του Βελγίου χωρίς καταθετικά προϊόντα ή άλλη retail παρουσία στην Ελλάδα (δες). Άρα: Από το οικονομικό έτος 2010 κιόλας ο Πρόεδρος της Αξιωματικής αντιπολίτευσης είχε βγάλει τις καταθέσεις του από τη χώρα. (η σβησμένη πρόταση ενδέχεται να μην είναι ακριβής, δες παρακάτω).
Σήμερα δόθηκαν στη δημοσιότητα οι δηλώσεις «Πόθεν Έσχες» των 300 μελών του κοινοβουλίου, και για πρώτη φορά αναρήθηκαν και στο Ίντερνετ για να τις διαβάζουν οι πολίτες, καθώς η Αρχή Προστασίας Δεδομένων έδωσε τη σχετική άδεια (πέρυσι είχε αρνηθεί -άδικα, σύμφωνα με αυτό). Ως εδώ καλά. Οι πολίτες έχουν ένα μέρος να μπορούν να μπουν και να δουν ανά πάσα στιγμή την περιουσιακή κατάσταση των εκπροσπώπων τούς, όπως πρέπει. Αλλά εδώ υπάρχουν μερικά πολύ σημαντικά και πολύ σοβαρά «αλλά», που κάνουν ετούτη τη δημοσίευση εξαιρετικά ύποπτη, ενδεικτική της αλλόκοτης, οπισθοδρομικής και ανεγκέφαλης προσέγγισης από τους υπευθύνους αυτής της ιστορίας. Συγκεκριμένα:
Ο Παύλος Γερουλάνος (αν το διαβάζω σωστά εδώ) είναι τρισέγγονος του δημάρχου της Αθήνας Εμμανουήλ Μπενάκη και δισέγγονος του Αντώνη Μπενάκη, ευεργέτη και ιδρυτή του ομώνυμου Μουσείου. Το πλησιέστερο σε «αριστοκρατική» οικογένεια που έχουμε στην Ελλάδα είναι η δικιά του, οπότε θα υπέθετε κανείς ότι θα έχει 670 ευρώ περισσευούμενα για να πάρει το iPhone 4S, άμα το θέλει. Το ότι το κινητό αγοράστηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού (δηλαδή από εμάς) είναι ένα σκάνδαλο που έχει συναρπάσει τα σόσιαλ μύδια και τα Ίντερνετς από εχτές.
What greater gesture could be made to Greece in its time of appalling financial distress? An act of friendship, atonement and an expression of faith in the future of the cradle of democracy would be so, well just so damned classy. The City of London whose “interests” Cameron wishes to protect, but which independent observers say is now if anything less secure in its hegemony than ever before, has buildings in which people sit all day betting “against” Greece, or “taking positions” as they would rather put it. In other words they get home from the office happy in the thought that their transactions have hurled another thunderbolt into the land of Homer and Plato, Themistocles and Pindar. May they rot.
Unlike previous racist dictatorships, the North Korean one has actually succeeded in producing a sort of new species. Starving and stunted dwarves, living in the dark, kept in perpetual ignorance and fear, brainwashed into the hatred of others, regimented and coerced and inculcated with a death cult: This horror show is in our future, and is so ghastly that our own darling leaders dare not face it and can only peep through their fingers at what is coming.
Στο φετινό TEDxAthens είχα την ευκαιρία να κάτσω στη λιακάδα και να κουβεντιάσω για πολλή ώρα με τον Τζο Τρίπι, έναν από τους σημαντικότερους campaign managers της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας. Διάβασε τί είπαμε εδώ.
Αυτή τη στιγμή που τα γράφω αυτά στη Μόσχα κόσμος πολύς διαδηλώνει κατά του Βλαντιμίρ Πούτιν και του ιδιότυπου καθεστώτος του οποίου ηγείται. Την ίδια ώρα δύο μεγάλες Ευρωπαϊκές δημοκρατίες κυβερνώνται από κυβερνήσεις εκτάκτου ανάγκης που δεν έχουν εκλεγεί από το λαό, ενώ οι ηγέτες των 27 κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης προσπαθούν να λύσουν το πρωτοφανές αδιέξοδο που αντιμετωπίζουν οι οικονομίες τους με λύσεις που ανατρέπουν μεγάλο μέρος της δημοκρατικής υπόστασης των χωρών τους. Όλα αυτά είναι πολύ περίεργα και ανησυχητικά και, διαβάζοντάς τα και μαθαίνοντάς τα παθαίνεις μια ταραχή κι έναν μικρό υπόκωφο πανικό, γιατί συνειδητοποιείς ότι μια πολύ σημαντική αξία και μια πολύ μεγάλη κατάκτηση της ανθρωπότητας περνάει μέρες δύσκολες σήμερα στον πλανήτη και κινδυνεύει σοβαρά: Η δημοκρατία μοιάζει να πεθαίνει.
To New York Review of Books δημοσίευσε ένα φανταστικό άρθρο που περιγράφει με λεπτομέρειες τα συμβάντα της μοιραίας 14ης Μαΐου του 2011, όταν το τότε αφεντικό του ΔΝΤ υποτίθεται ότι βίασε μια υπηρέτρια και συνελήφθη στο αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης. Ο συγγραφέας γράφει αναλυτικά -και σχεδόν κλινικά- τα συμβάντα της ημέρας, χρησιμοποιώντας πληροφορίες από το αρχείο των κινητών τηλεφώνων που χρησιμοποίησε ο Ντομινίκ Στρος Καν και από τις κάμερες ασφαλείας του ξενοδοχείου Sofitel και ενός εστιατορίου.
He had finished packing his suitcase just before noon, according to his own account, and then took a shower in the bathroom, which is connected to the bed in the suite by an interior corridor. According to the hotel’s electronic key records, which were provided to DSK’s lawyers, Nafissatou Diallo, a maid, had entered the presidential suite (room 2806) between 12:06 and 12:07 PM (such records are only accurate to the nearest minute).Ordinarily, cleaning personnel do not enter a room to clean when a guest is still in it. According to DSK’s account, his bags were visible in the foyer when he emerged naked from the bathroom into the interior corridor. At this point, according to his account, he encountered the maid in the corridor by the bathroom. (The maid, for her part, says she encountered him coming out of the bedroom.) Phone records show that by 12:13 PM he was speaking to his daughter Camille on his BlackBerry. The call lasted for forty seconds.
Είναι μια απίστευτη ιστορία, με αναπάντητα ερωτηματικά (ποιος ήταν ο ένοικος του δωματίου 2820; τί απέγινε το χαμένο Blackberry;) και μυστήριες συμπτώσεις (ο υπεύθυνος ασφαλείας του ξενοδοχείου την ίδια ώρα έβλεπε βρισκόταν στο γήπεδο, στην ίδια σουίτα με τον Πρόεδρο Σαρκοζί). Αριστούργημα, διάβασέ το αμέσως.
monoblogs
