Ο φοβερός και τρομερός Ντέιβιντ Καρ των New York Times εδημοσίεψε ένα άρθρο εκθειαστικό για το αμερικάνικο Esquire εχτές, περιγράφοντας το καλό αντρικό περιοδικό ως την εξαίρεση στον κανόνα της γενικής κατάρρευσης του περιοδικού τύπου. Το κριτήριο είναι το εξής: Το Esquire το 2011 αύξησε τις σελίδες των διαφημίσεών του κατά 13,5% τη στιγμή που ανταγωνιστές όπως το GQ και το Details παρουσίασαν (πάλι) πτώση. Διάβασε το άρθρο και μετά θα σου εξηγήσω τα προβλήματα που υπάρχουν σ’ αυτή τη συλλογιστική.

Διαβάστε περισσότερα…

1. Ο Τζον Στιούαρτ

Το προφίλ του Esquire για το γνωστό κωμικό είναι μακροσκελές και ασυνήθιστο -και όχι πολύ ωραίο. Ο Τζον Στιούαρτ είναι ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους που δουλεύουν στην τηλεόραση, κι αυτό που κάνει είναι εξαιρετικά σημαντικό και μοναδικό και σπάνιο, και έτσι από ένα άρθρο 5000 λέξεων του Esquire περίμενα να μάθω πράγματα γι’ αυτόν, αλλά το μόνο που περιέχει το άρθρο είναι αποσπασματικές περιγραφές σκηνών από τη σταδιοδρομία του (και της διαδικασίας του να πάει κάποιος να παρακολουθήσει μια εκπομπή) με σχολιασμό και ανάλυση από το συντάκτη (ο έμπειρος Τομ Τζούνοντ), ο οποίος αφ΄ενός λέει πολλές μπούρδες (τραβάει επιχειρήματα από τα μαλλιά, φάσκει κι αντιφάσκει) και αφ’ ετέρου, μη έχοντας υλικό να γράψει ουσιαστικά πράγματα, πασπαλίζει το κείμενό του με υπερβολικές φιοριτούρες.  Ωστόσο, αν δεν ξέρεις πολλά για τον Στιούαρτ και δεν έχεις πρόβλημα με κείμενο επιπέδου κάτω του New Yorker, αξίζει να του ρίξεις μια ματιά.

He’s been able to concentrate his comedy into a kind of shorthand — a pause, or a raised eyebrow, is often all that is necessary now — but a stranger not cued to laugh could be forgiven for not laughing, indeed for thinking that what was going on in front of him was not comedy at all but rather high-toned journalism with a sense of humor.

2. Μεγαλώνοντας με ενέσεις αυξητικής ορμόνης

Να ένα καλογραμμένο κείμενο για τη ζωή μιας κοπελίτσας που μεγάλωσε κάνοντας επώδυνες ενέσεις, καθώς το σώμα της δεν μπορούσε να φτιάξει από μόνο του την HGH.

The nurse gave me four choices of injection location: arm, abdomen, thigh, butt. I started with the arm, but it’s difficult to give yourself a shot there. Also, it hurts. The nurse said to try the butt, since it’s fattier. Besides the strangeness of my mother giving me a shot in my butt, this didn’t hurt any less. Abdomen was out; my torso was nothing substantial. So thigh it was, and it was wonderful. If you ever have to give yourself shots, I cannot recommend the thigh enough.

3. Η ζωή ενός φαρμακοποιού της Αμερικάνικης επαρχίας (το καλύτερο)

Στο Esquire ο Τομ Τζουνοντ είχε για θέμα του έναν διάσημο Αμερικάνο που γνωρίζουν όλοι -κι έγραψε ένα πολύ μέτριο κείμενο. Εδώ ο Πίτερ Χέσλερ, ο οποίος μόλις κέρδισε το McArthur Genius Grant, έχει για θέμα του έναν ανώνυμο ιδιοκτήτη φαρμακείου σε μια μικρή πόλη του Κολοράντο. Το κείμενό του, λιτό και περιγραφικό, με στιβαρό ρεπορτάζ και οικονομία στη γραφή, είναι δέκα φορές πιο ενδιαφέρον και αξιόλογο.

Instead of establishing a national formulary with standard drug prices, the way many countries do, the U.S. government allows private insurance plans to negotiate with drug providers. Big chains and mail-order pharmacies receive much better rates than independent stores, because of volume. Within the first two years of the program, more than five hundred rural pharmacies went out of business. Don gives the example of a local customer who needs Humira for rheumatoid arthritis. The insurance company reimburses $1,721.83 for a month’s supply, but Don pays $1,765.23 for the drug. “I lose $43.40 every time I fill it, once a month,” he says. Don’s customer doesn’t like using mail-order pharmacies; he worries about missing a delivery, and he wants to be able to ask a pharmacist questions face to face. “I like the guy,” Don says. “So I keep doing it.”

Τα μόνα ποιήματα που μου αρέσουνε είναι αυτά που δεν έχουν ομοιοκαταληξία, που είναι σαν πεζός λόγος με πολλή οικονομία. Το παρακάτω είναι ένα τέτοιο του Μπουκόφσκι το οποίο είναι πολύ λυπητερό, περίπου 9/10 λυπητερό, αλλά οι συνθήκες κάτω από τις οποίες το βρήκα προσθέτουν άλλες δεκαπέντε μονάδες κατάθλιψης επιπλέον, εύκολα. Άκουσέ το και διάβασε παρακάτω.

Διαβάστε περισσότερα…

Το Esquire που κυκλοφορεί τώρα στα περίπτερα με το Ζαχαρία Γαλιφιανάκη στο εξώφυλλο, το τεύχος 103 δηλαδή, είναι το τελευταίο: Μετά από εννέα χρόνια και πολλές περιπέτειες το καλό μηνιαίο ανδρικό περιοδικό παύει να κυκλοφορεί. Δεν ήταν το πρώτο περιοδικό για το οποίο είχα γράψει (την τιμή είχε ο προκάτοχός του, το αλήστου μνήμης «Big»), και εδώ και πολύ καιρό συνεισέφερα ελάχιστα στην ύλη του καθώς ασχολούμαι πλέον με άλλα πράγματα, μα για αρκετά και σημαντικά χρόνια το να γράφω για το Esquire ήταν η κύρια δουλειά μου.

Διαβάστε περισσότερα…

Στο Esquire, μεταξύ άλλων ο @darktyler γράφει για το Twitter.

Από την τελευταία σελίδα:
Πιθανότητες να φτάσει το Esquire τα 200 τεύχη: Όσες ήταν οι πιθανότητες να φτάσει τα 100, το μακρινό 2002.

Trivia: Έχω γράψει το κατιτίς σε κάθε ένα από τα 100 τεύχη αυτού του περιοδικού. Περνάν τα χρόνια.

Μπορείς να το θεωρήσεις το πρώτο χαρμόσυνο νέο της χρονιάς: Στις 10 Ιανουαρίου του 2011 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Introbooks το καινούριο μου βιβλίο που λέγεται «Αληθινές Ιστορίες». Περιέχει 14 κείμενα που έγραψα την τελευταία δεκαετία στο περιοδικό Esquire, από αυτά τα μεγάλα, των χιλιάδων λέξεων. Είναι ιστορίες Ελλήνων που μπορεί να μην είναι γνωστοί και διάσημοι, αλλά που όλοι έζησαν μοναδικές εμπειρίες και συναρπαστικές ζωές, από τον δημοσιογράφο που ενδέχεται να κρύβεται πίσω από το σκάνδαλο Watergate μέχρι τον Κεφαλονίτη στρατιώτη του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου που βρέθηκε στο εξώφυλλο του Time, κι από έναν θανατοποινίτη σε μια φυλακή της Φλόριντα μέχρι έναν ανακριτή του Αμερικανικού στρατού στο Ιράκ.

Ήμουν πολύ τυχερός που έμαθα τις ιστορίες αυτών των ανθρώπων (και, στις περισσότερες περιπτώσεις, που γνώρισα και τους ίδιους): Το αποτέλεσμα ήταν μερικά από τα καλύτερα κείμενα που έχω γράψει και, δεδομένου ότι είσαι εδώ εξεπιτούτου και έχεις ήδη διαβάσει μέχρι εδώ, άρα δεν είσαι περαστικός, υπάρχει μια αρκετά σοβαρή πιθανότητα να τα απολαύσεις σε βαθμό ικανοποιητικό.

Οπότε σκέψου το ενδεχόμενο τη Δευτέρα, μια μέρα κατά τα άλλα δυσοίωνη, να περάσεις μια βόλτα από ένα βιβλιοπωλείο, χτιστό ή online, και να το δοκιμάσεις.

Μάθε επίσης ότι: Το εξώφυλλο του βιβλίου το σχεδίασε ο Σπύρος Πολυκανδριώτης, την εισαγωγή του βιβλίου την έχει γράψει ο Πέτρος Κωστόπουλος, τα blurbs ο Πέτρος Τατσόπουλος κι ο Αλέξης Σταμάτης. Αλλά το υπόλοιπο το ‘χω γράψει εγώ.

Διάβασε παρακάτω αναλυτικά ποιοι είναι οι 14 Έλληνες, καθώς και το «σημείωμα του συγγραφέα» όπως εμφανίζεται στο τέλος του βιβλίου. Εξηγεί το γιατί και το διότι.

Διαβάστε περισσότερα…

Λοιπόν, εδώ κάποιος λιγότερο ψύχραιμος θα ξεκινούσε ετούτο εδώ το κείμενο με ένα «I TOLD YOU SO» τεράστιο και κεφαλαίο. Όχι εγώ. Δεν έχω κρύψει την επιφυλακτικότητά μου για την ιδέα «περιοδικά στο iPad» -και την ψιλο-απέχθειά μου για όλα τα πρώτα δείγματα της κατηγορίας- αλλά κρατώ στάση ταπεινότητας και αναμονής μπροστά στα νέα στοιχεία που υποστηρίζουν πως οι πωλήσεις των iPad περιοδικών στις ΗΠΑ κατακρημνίζονται μήνα με το μήνα. Αν και είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι αυτό το μοντέλο, με τις «κλειστές» εφαρμογές και τις in-app αγορές «τευχών» είναι καταδικασμένο να αποτύχει τα επόμενα χρόνια, εξακολουθώ να πιστεύω ότι βραχυπρόθεσμα μπορεί να φτουρήσει -έστω σε κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις. Υπάρχει ένας παράγοντας, βλέπεις, αρκετά κρίσιμος: Οι συνδρομές. Οι Αμερικάνοι έχουν συνηθίσει να παίρνουν τα περιοδικά τους πάρα πολύ φτηνά με συνδρομές, κι αυτό το εμπορικό μοντέλο μέχρι τώρα δεν έχει μετακομίσει στο iPad (λόγω της πολιτικής της Apple). Αν κάποια στιγμή αυτό συμβεί, και μπορείς για παράδειγμα να γράφεσαι συνδρομητής στο Wired για 15 ευρώ το χρόνο, αρκετός κόσμος μπορεί και να το κάνει, και για κάποιο χρονικό διάστημα μπορεί κάτι να βγει έτσι.

Βέβαια, αυτός ο κόσμος θα είναι οι παλιοί, όπως εγώ, που έχουν συνηθίσει να διαβάζουν περιοδικά. Οι άλλοι, οι πιο καινούριοι, και όλοι οι καινούριοι που θα έρχονται στο μέλλον, δεν πρόκειται να μπουν καν στη διαδικασία: Θα συνεχίσουν να διαβάζουν κείμενα στο Instapaper και στο Flipboard και στον Safari, μην μπορώντας να κατανοήσουν τη χρησιμότητα των κλειδωμένων «πακέτων» κειμένων, φωτογραφιών και βίντεο μεγέθους εκατοντάδων MB που πρέπει να τα αγοράσεις και που περιέχουν αντίστοιχο -και σε μερικές περιπτώσεις ακριβώς το ίδιο- περιεχόμενο μ’ αυτό που υπάρχει τσάμπα στο Ίντερνετ.

Το μέλλον, απ’ ό,τι φαίνεται, είναι αλλού.

Διαβάστε περισσότερα…

Πήρα μια συνέντευξη από τον Τζάστιν Χάλπερν, τον τύπο που έγραφε το @shitmydadsays, και μετά έγραψε το «Sh*t My Dad Says» και τώρα γράφει το «$#*! My Dad Says».  Το βιβλίο κυκλοφόρησε τώρα στα Ελληνικά (εγώ το μετέφρασα) και τη συνέντευξη μπορείς να τη διαβάσεις στο Esquire που κυκλοφορεί ή εδώ. Από κάτω σου ‘χω το ορίτζιναλ κείμενο, το εγγλέζικο, που έχει πιο πολλή πλάκα.

In the book your dad comes across consistently awesome. Neither you nor your brothers seem to be anything like him. How come?

Ha, wow, well, I sometimes think I’m awesome.  On occasion.  Eh, no, you’re right, I’m not that awesome.  I think to be honest we don’t really have the balls he does, to say whatever we want, whenever we want.  I don’t think that’s a learned behavior.

Διαβάστε περισσότερα…

Μια έρευνα που έκανε το Esquire σε 20άρηδες και 50άρηδες Αμερικανούς είχε αρκετά ενδιαφέροντα αποτελέσματα (μπορείς να τα δεις εδώ), με πιο ενδιαφέρον όλων το εξής (μπλε οι εικοσάρηδες, κόκκινοι οι 50άρηδες:

Τηλεόραση, οι μέρες σου είναι μετρημένες.

Ένα ένα όλα τα μεγάλα περιοδικά του πλανήτη βγάζουν iPad applications, όχι επειδή αυτό έχει εμπορικό νόημα ή είναι το αντίδοτο στην κρίση, αλλά γιατί κάτι πρέπει να κάνεις, να περνάει η ώρα, να φανεί ότι προσπαθείς. Κι εγώ σκάω τα 4ευρα, πειθήνιος, δοκιμάζοντας interfaces, προσπαθώντας να βρω κάτι που να μου αλλάξει γνώμη. Μετά τον New Yorker που κατέβασα την προηγούμενη εβδομάδα, ήρθε και το καινούριο Esquire. Ετούτο είναι από άλλη εταιρία, με λίγο διαφορετικό UI. Μόλις το ανοίγεις, βλέπεις την οθόνη να πλημμυρίζει απ’ τη μουράκλα του Χαβιέ Μπαρδέμ. «Γουέλκαμ», σου λέει.

Διαβάστε περισσότερα…