Ο τύπος ήταν μεν ιδιοφυής αλλά πρέπει να είναι και τρομακτικά εγωπαθής -διάβασε μόνο πόσες φορές λέει τη λέξη «εγώ» στις ιστορίες πίσω από τα δώδεκα αγαπημένα του εξώφυλλα από το Esquire των ’60s. Αλλά να μου πεις, του δίναν του ανθρώπου το ελεύθερο να αποφασίσει ο ίδιος τί θα μπει στο εξώφυλλο του περιοδικού και πως. Του δίνανε τα περιεχόμενα και του λέγαν «διάλεξε» -πράγμα που είναι και η υπόθεση των πιο υγρών φαντασιώσεων των απανταχού αρτ νταϊρέκτορ. Είναι και Έλληνας. Πώς να μην την ψωνίσει.
Διάβασε, μεταξύ άλλων, στην τελευταία σελίδα το Μετανατεστ (τεστ που θα κάνουν οι μετανάστες για να αποκτήσουν Ελληνική υπηκοότητα): So You Think You Can Greek;
Ένα από τα προβλήματα στην Ελληνική δημοσιογραφία, όχι το μεγαλύτερο, αλλά σημαντικό, είναι ότι δεν υπάρχει κανένας που θα σε μάθει να γράφεις. Δεν υπάρχουν μαθήματα, δεν υπάρχουν σχολές. Δεν ξέρω τι μαθαίνουν τα πιτσιρίκια στις σχολές δημοσιογραφίας (επειδή έχω γνωρίσει πολλά κι έχω κάνει interview σε κάμποσα τείνω να πιστέψω πως δε μαθαίνουν τίποτα) αλλά σίγουρα δεν μαθαίνουν να γράφουν. Όλοι οι δημοσιογράφοι που διαβάζεις και σου αρέσουν μάθανε να γράφουν καλά από μόνοι τους. Αν τώρα εσύ θέλεις όταν μεγαλώσεις να γίνεις δημοσιογράφος και να γράφεις σε περιοδικά (ατύχησες, γιατί στο μέλλον δεν θα υπάρχουν περιοδικά, αλλά έστω ότι είσαι αγύριστο κεφάλι, θες να μάθεις να γράφεις έτσι για να γράφεις στο Ίντερνετ, ή κάτι τέτοιο), τί μπορείς να κάνεις για να βοηθηθείς; Αγόρασε αυτά τα βιβλία.
Ο μόνος τρόπος για να μάθεις πώς γράφεται το σωστό άρθρο περιοδικού είναι με ώσμωση: Διαβάζοντας πολλά καλά άρθρα περιοδικών, κι ό,τι καταλάβεις κατάλαβες. Τα καλύτερα άρθρα περιοδικών γράφονται στις ΗΠΑ, και τα καλύτερα των καλύτερων βραβεύονται κάθε χρόνο από την αρμόδια ένωση, και κυκλοφορούν σε ένα βιβλίο που βγαίνει κάθε χρόνο. (Για λόγους που αντιλαμβάνεσαι, ζηλεύω θανάσιμα και την Ένωσή τους και τα βραβεία τους).
Αυτό το βιβλίο είναι μια καλή αρχή. Έχουν κυκλοφορήσει δέκα τόμοι για τα τελευταία δέκα χρόνια, και είναι όλοι καταπληκτικά αναγνώσματα, όχι μόνο για όσους θέλουν να γράψουν, αλλά και γι’ αυτούς που αγαπούν τα μεγάλα δημοσιογραφικά κείμενα με ωραία γλώσσα, στρωτή δομή και συναρπαστικό περιεχόμενο. Διάβασε τη λίστα με τα καλύτερα του περσινού τόμου και τι είχα γράψει για τον προπέρσινο.
Να και ένα βίντεο που έφτιαξε η συγκεκριμένη ένωση για τη δεκαετία που πέρασε όπως παρουσιάστηκε από τα εξώφυλλα περιοδικών. Σκέψου: σε 10 χρόνια πιθανότατα δεν θα υπάρξει τέτοιο βιντεάκι.
Στο νέο επεισόδιο του saga, ο Σπύρος Πολυκανδριώτης απειλεί και φιλοσοφεί, η Εβίτα Κυριαζή σημειολογεί για το μουστάκι, ο Βάκης Παπανάγνου εξιστορεί μια ιστορία επιβίωσης και λαχτάρας, και ο Μάνος Μίχαλος θυμάται την εποχή που έτρωγε σουβλάκια με τη Τζούλια. Μα είναι η Νάσια Γεραπετρίτη που κλέβει την παράσταση, με ένα σκοτεινό μυστικό απ’ το Καρλόβασι.
Είναι καλοσχεδιασμένο, περιέχει ολόκληρο το τεύχος και κοστίζει 2.39$. Και τον επόμενο μήνα πρέπει να κατεβάσεις το καινούριο τεύχος. Χμ.
UPDATE: Με το ίδιο concept και την ίδια τιμή: Το app του GQ!
Εν τω μεταξύ πληθαίνουν και τα εγχώρια apps Ελληνικών media, όπως των Νέων και του Sport24 (δωρεάν και τα δύο των Νέων, €2.39 το Sport24 -γκρίνια για το ποσό εδώ). Και έπονται κι άλλα.
Ετούτο εδώ το πανέμορφο concept το έφτιαξαν οι designers της Berg για την Bonnier (Popular Science, Parenting κα), και δείχνει άλλη μια ιδέα για τα «ψηφιακά περιοδικά» που θα κυκλοφορούν σε tablets που δεν υπάρχουν ακόμη. Σου έδειξα τις προάλλες κι αυτή τη μορφή από το Sports Illustrated. Δες το βίντεο προσεκτικά και μετά μπες εντός για να σου εξηγήσω γιατί πρόκειται για μια ιδέα ανεδαφική, που δεν έχει τύχη και είναι «κολλημένη» στο παρελθόν.
Το Paste έχει μια λίστα με τα 20 καλύτερα περιοδικά των ’00s, όπως τα φαντάστηκε, και είναι αρκετά αλλοπρόσαλλη. Αν αγνοήσεις κάτι τίτλους για μουσική κάντρι και κάποια πολύ μικρά περιοδικά, διαπιστώνεις ότι δεν ήταν καμιά ιδιαίτερα δημιουργική δεκαετία για τον κλάδο. Και τα περιοδικά που παίρνω με συνδρομές είναι όλα στο Top-7, αλλά το Esquire στο #2; Το Wired #1; Το αμερικάνικο Esquire είναι ένα φάντασμα του παλιού εαυτού του, τα περισσότερα τεύχη του δεν είναι αδιάφορα, είναι κακά. Το δε Wired το καταβροχθίζω ακόμα, αλλά πάσχει από κάτι πολύ σοβαρό: Ασχολείται με το μέλλον, και έχει πέσει τόσες φορές έξω μέχρι τώρα, που διαβάζεται τουριστικά, όχι χρηστικά. Άσε που ήταν από τα μεγαλύτερα παπαγαλάκια της φούσκας των αρχών της δεκαετίας. Μπορεί να ήταν το «νέο» ή το «συναρπαστικό στα ’90s -αλλά σίγουρα δεν ήταν το καλύτερο ή το σημαντικότερο περιοδικό αυτής που λήγει. Το New Yorker, ελλείψει ανταγωνισμού, θα έπρεπε να βρίσκεται σ’ αυτή τη θέση. Και το ερώτημα είναι: Θα υπάρχουν περιοδικά στη δύση του 2019;
Augmented reality (AR για τους φίλους) λέγεται αυτό το κόλπο που σου παρουσιάζει την πραγματική τοποθεσία στην οποία βρίσκεσαι εμπλουτισμένη με real time στοιχεία τραβηγμένα από το δίκτυο, τα οποία σχετίζονται μ’ αυτά που βλέπεις γύρω σου. Υπάρχουν διάφορες εφαρμογές αυτού του πράγματος, από τα κράνη των πιλότων των F-35 που δείχνουν εχθρούς, νούμερα και στοιχεία ανάλογα με το πού κοιτά ο πιλότος, μέχρι το Google Sky Map που μου δείχνει ποιά αστέρια βλέπω στον ουρανό στο κινητό μου, ή το Layar, επίσης στο κινητό μου, που τοποθετεί «φίλτρα» πληροφορίας στην κατεύθυνση που στρέφω την κάμερα, δείχνοντάς μου τί υπάρχει προς τα εκεί. Το Esquire στο τελευταίο τεύχος του έχει, λέει, augmented reality, δηλαδή κάτι σύμβολα στο εξώφυλλο και σε διάφορα σημεία του τεύχους τα οποία μπορείς να δείχνεις σε μια webcam (αφού πρώτα εγκαταστήσεις το κατάλληλο software) και να βλέπεις στην οθόνη του υπολογιστή βίντεο. Εξηγεί ο κύριος Γκρέιντζερ:
Είναι ένα εφετζίδικο κόλπο, δεν μπορείς να πεις, αλλά έχει κάποια μειονεκτήματα, και το κυριότερο είναι ότι δεν πρόκειται για augmented reality. Γιατί δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα και το πού βρίσκεσαι. Είτε το βλέπεις σπίτι σου, είτε στη Νέα Υόρκη, είτε στη Μπανγκόκ, αν δείξεις το τεύχος στην κάμερα τα ίδια θα σου δείξει. Εντάξει, κάποια πράγματα στα δείχνει διαφορετικά αν είναι μετά τις 12 τα μεσάνυχτα, ή αν κουνήσεις το τεύχος έτσι ή αλλιώς, αλλά δεν νομίζω ότι μετράει.
Άλλο σημαντικό μειονέκτημα: Δεν λειτουργεί με κινητά τηλέφωνα, μόνο με webcams υπολογιστών. Το διάβασα δυο-τρεις φορές αυτό για να το συνειδητοποιήσω, και είναι αλήθεια. Το να κάνεις AR κόλπα χωρίς να συμπεριλαμβάνεις τα κινητά τηλέφωνα τη σήμερον ημέρα είναι εντελώς άκαιρο και άκυρο. Και δεν είναι κάτι δύσκολο ή πρωτοποριακό, ήδη γίνει: Στο τρέχον τεύχος του Wired, μπορείς να φωτογραφίσεις σελίδες διαφημίσεων του περιοδικού με ένα application για Android και iPhone και να μάθεις περισσότερα για τα προϊόντα που διαφημίζονται. Επίσης όχι-ακριβώς-AR, αλλά και πολύ πιο χρήσιμο.
To Esquire είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια κάνει κάποιες δοκιμές να γραφτεί στις ειδήσεις και να δείξει ότι ψάχνεται σε μια όλο και χειρότερη αγορά, παίζοντας με ιδέες διαφόρων ειδών, που κάποτε έχουν πραγματικό ενδιαφέρον (π.χ. το εξώφυλλο της Μέγκαν Φοξ που «κινηματογραφήθηκε» με μια RED) αλλά συνήθως είναι αποτυχημένες και ανούσιες (το βίντεο-banner στο εξώφυλλο, η «εξομολόγηση» του νεκρού Χιθ Λέτζερ). Δεν έχω δει ακόμα το τεύχος Δεκεμβρίου για να έχω εικόνα από πρώτο χέρι, αλλά απ’ ό,τι φαίνεται κι αυτή η απόπειρα μια μπούρδα είναι.
Θυμήσου και το πρόσφατο Μέγκαν Φοξ-ώφυλλο, που κινηματοφωτογραφήθηκε με τον ίδιο τρόπο, μια RED δηλαδή. Πολύ τους αρέσει το συστηματάκι εκεί στη Hearst. Σύντομα θα δεις τις φωτογραφίες της Κέιτ και στο Ελληνικό Esquire, βεβαίως.
Τώρα που έγινε επιτέλους πρωθυπουργός, είναι ίσως ευκαιρία να διαβάσεις (πάλι;) την περιγραφή της περιοδείας του Γιώργου Παπανδρέου στη Θράκη το 2004, λίγο πριν από τις εκλογές του Μαρτίου, τις πρώτες του (τις έχασε). Τον ακολούθησα μαζί με τους υπόλοιπους δημοσιογράφους, τους πολιτικούς συντάκτες των εφημερίδων και των περιοδικών, δίνοντας την προσοχή μου κυρίως σ’ αυτά που δεν τους ενδιέφεραν.
Τελειώνοντας την ομιλία του, περπάτησε μέσα στο παλλόμενο πλήθος, περνώντας μπροστά από ταμπέλες με αρχικά (ΑΕΚ Ορεστιάδας, Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ, ΚΕΠ), και μπήκε στο ασφυκτικά γεμάτο καφέ Forum, όπου συζήτησε για λίγο με νεαρούς μπροστά στις κάμερες. Βγαίνοντας λίγα λεπτά αργότερα, και κατευθυνόμενος προς το πούλμαν του, συνάντησε την πιο ένθερμη οπαδό του. Ουρλιάζοντας σαν να είχε δει τον Χούλιο Ιγκλέσιας, η γυναίκα με τα μπλε μαλλιά παραμέρισε τους σαστισμένους άντρες της προσωπικής του ασφαλείας και ρίχτηκε στην αγκαλιά του, και τον φίλησε.
monoblogs
.
