Είναι ακόμα Σεπτέμβριος, η χρονιά δεν έχει λήξει, αλλά όταν μιλάμε για περιοδικά ισχύουν τα ίδια που ισχύουν για τους προπονητές Ελληνικών ομάδων ποδοσφαίριου, κάθε μέρα που περνάει μπορεί να είναι η τελευταία, οπότε σου λέει η ASME ας βγάλουμε υποψηφιότητες για τα καλύτερα του 2010 πριν καλά καλά τελειώσει το καλοκαίρι, δεν ξέρει κανείς αν θα προλάβουμε την παρέλαση. Όπως κάθε χρόνο, ο διαγωνισμός τρέχει στο Amazon, και μπορείς να ψηφίζεις σε κάθε μία από τις 12 (!) κατηγορίες (που περιλαμβάνουν μέχρι και «best vampire cover», αν είναι δυνατόν) μέχρι το τέλος του μήνα. Τι δώρα δίνουνε; Τι άλλο: Kindle!

Σημ: Ο διαγωνισμός τρέχει από τώρα καθώς περιλαμβάνει τα καλύτερα εξώφυλλα Καλοκαίρι 2009 – Καλοκαίρι 2010. Μην ακούς τί λέω εγώ.

Δες εδώ κάμποσα δείγματα απ’ το ευφυές mash-up. Και τα tweets του Γουεστ από μόνα τους, βέβαια, είναι μνημεία σουρρεαλισμού.

Μπορεί όπως κι εγώ να είσαι άνθρωπος πολυάσχολος, να μην έχεις πολύ χρόνο για χάζεμα ή χάσιμο. Μπορείς επίσης όπως κι εγώ να σου αρέσουν αυτά τα μεγάλα άρθρα, τα δημοσιογραφικά, που είναι ξερωγώ δέκα χιλιάδες λέξεις για έναν πάστορα από τον Αμερικάνικό Νότο, ή δεκαοχτώ χιλιάδες λέξεις για το παράνομο εμπόριο διαμαντιών στο Κονγκό. Τέτοιες ιστορίες, αληθινές και καλογραμμένες, που μπορείς να τις διαβάσεις σε μια καθισιά, αλλά δεν μπορείς να τις διαβάσεις στο γραφείο, κοιτάζοντας την οθόνη του γκομπιούτερ. Σου έχω ξαναγράψει για το longform.org, που συγκεντρώνει κάμποσες από δαύτες, από τα μεγαλύτερα περιοδικά του κόσμου, για να μην ψάχνεις. Σου ‘χω γράψει και γι’ αυτά τα βιβλία, που κυκλοφορούν κάθε χρόνο και περιέχουν τα καλύτερα τέτοια κείμενα της χρονιάς, τα βραβευμένα, τα τοπ οφ δε τοπ. Αλλά δεν σου έχω γράψει για τον καλύτερο τρόπο να τα διαβάζεις αυτά τα κείμενα, και αυτό ήταν παράλειψη. Γιατί καλά είναι τα περιοδικά, αλλά άντε να έχουν ένα τέτοιο μέσα στο κάθε τεύχος. Το πολύ δύο. Καλά και τα βιβλία, αλλά μια φορά το χρόνο βγαίνουν, δε φτουράνε. Και καλό και το κομπιούτερ, αλλά άντε βγάλε τα μάτια σου δυο ώρες για να διαβάσεις κάτι τέτοιο.

Ο καλύτερος τρόπος είναι άλλος: Instapaper στο iPad.

Διάβασα το εξής post του ιδρυτή του Wired Κέβιν Κέλι, ο οποίος έκανε ακριβώς την ίδια ανακάλυψη: Το Instapaper είναι ένα εργαλείο που σου επιτρέπει να bookmark (ρήμα!) τα κείμενα που θέλεις. Αφού βάλεις ένα bookmark που λέγεται «read later» στον browser σου, ψαχουλεύεις στα Ίντερνετς, βρίσκεις αυτά που σε ενδιαφέρουν (στο longform.org ή αλλού), και τα μαρκάρεις με το read later για να κάνεις αυτό που λέει: Να τα διαβάσεις αργότερα. Μετά πας στο iPad, το iPod Touch ή το iPhone και κατεβάζεις το application του Instapaper. Κάνεις log-in και νάτα τα posts που έχεις μαρκάρει, έτοιμα να τα διαβάσεις -και οffline άμα λάχει. Το πιο ωραίο είναι το εξής: Τα posts στα δείχνει «γυμνά» από διαφημίσεις και σχεδιαστικές τζιριτζάτζουλες των sites, με ωραία fonts, σαν να διαβάζεις e-book. Η εμπειρία στο iPad είναι καταπληκτική. Παρ’ όλο που το μηχανηματάκι έχει διάφορα προβλήματα στην ανάγνωση (περιγράφονται αναλυτικά εδώ), γι’ αυτή τη δουλειά είναι ό,τι πρέπει.

Το μόνο πρόβλημα (σε πολλά εισαγωγικά) που μένει είναι το να βρίσκεις υλικό για να το διαβάζεις έτσι. Ο Κέβιν Κέλι αποφάσισε να φτιάξει μια λίστα με τα καλύτερα δημοσιογραφικά κείμενα που γράφτηκαν ποτέ, για να πάρεις ιδέες και να τα instapaper (ρήμα!) για να τα διαβάσεις στο δικό σου iPad/iPhone/άντε και PC. Εγώ του πρότεινα δύο: Αυτό κι αυτό.

Αν θέλεις, μπορείς να instapaper (ρήμα!) στα Ελληνικά και κάποια από τα δικά μου.

Διαβάστε περισσότερα…

Στο τελευταίο τεύχος του καλού περιοδικού, πολιτισμικό σοκ: Ο Άντονι Λέιν μεταδίδει από τον πρόσφατο διαγωνισμό της Eurovision. Το άρθρο είναι πίσω από το paywall (γκαντάμγιου, paywall) αλλά μπορείς να διαβάσεις το εξής απόσπασμα για τη γλώσσα που μιλιέται στο διαγωνισμό, τα Eurovision English:

…An exquisite tongue, spoken nowhere else, which raises the poetry of heartfelt but absolute nonsense to a level of which Lewis Carroll could only have dreamed. The Swedes are predictably fluent in this (“Your breasts are like swallows a-nesting,” they sang in 1973), and the Finns, too, should be hailed as early masters, with their faintly troubling back-to-back efforts from the mid-seventies, “Old Man Fiddle” and “Pump-pump,” but the habit continued to flourish even during those periods when the home-language ruling was in place, as cunning lyricists broke the embargo by smuggling random expostulations into their titles and choruses. Hence such gems as Austria’s “Boom Boom Boomerang,” from 1977 (not to be confused with Denmark’s “Boom Boom,” of the following year), Portugal’s “Bem-bom,” from 1982, and Sweden’s “Diggi-loo Diggi-ley,” which won in 1984. The next year’s contenders, spurred by such bravado, responded with “Magic, Oh Magic” (Italy) and “Piano Piano” (Switzerland). Not that the host nation relinquished the crown without a fight, as anyone who watched Kikki Danielsson can attest. Her song was called “Bra Vibrationer.” It was, regrettably, in Swedish.

Δες και το σχετικό βίντεο:

Αμέιζινγκ! Διάβασε περισσότερα απόσπασματα (και ελληνικού ενδιαφέροντος) εδώ.

Ο Μάλκολμ ο Γκλάντγουελ γράφει στον New Yorker μια απίθανη ιστορία από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι σύμμαχοι προσπαθούσαν να παραπλανήσουν τον Χίτλερ ώστε να νομίσει ότι η πολυαναμενόμενη απόβαση στην Ευρώπη θα γινόταν στην Ελλάδα και τη Σαρδηνία, όχι στις Δυτικές ακτές της Γαλλίας.

via kottke

Σε λίγες μέρες κυκλοφορεί το διαβόητο iPad και οι εκδότες τρίβουν τα χέρια τους καθώς πιστεύουν ότι θα τους δώσει μια νέα πλατφόρμα για να αναβιώσουν την προβληματική τους αγορά. Σου έχω δείξει μερικά πρότυπα (εδώ, εδώ κι εδώ), αλλά πλέον σχεδόν όλες οι εταιρίες έχουν φτιάξει πρότυπα-βιντεάκια που δείχνουν πώς θα είναι τα περιοδικά στο αλλόκοτο φορητό μαραφέτι της Apple. Να δέκα μαζεμένα:

9) Marie Claire

Πώς είναι το περιοδικό; Έτσι. Αλλά στην οθόνη. Βαρετό και προβλέψιμο, με πρακτικά προβλήματα (όταν έχεις ανοιχτό το «σαλόνι» δεν διαβάζεται το κείμενο -είναι πολύ μικρό) αλλά εφαρμόσιμο.

Διαβάστε περισσότερα…

Ένα από τα προβλήματα στην Ελληνική δημοσιογραφία, όχι το μεγαλύτερο, αλλά σημαντικό, είναι ότι δεν υπάρχει κανένας που θα σε μάθει να γράφεις. Δεν υπάρχουν μαθήματα, δεν υπάρχουν σχολές. Δεν ξέρω τι μαθαίνουν τα πιτσιρίκια στις σχολές δημοσιογραφίας (επειδή έχω γνωρίσει πολλά κι έχω κάνει interview σε κάμποσα τείνω να πιστέψω πως δε μαθαίνουν τίποτα) αλλά σίγουρα δεν μαθαίνουν να γράφουν. Όλοι οι δημοσιογράφοι που διαβάζεις και σου αρέσουν μάθανε να γράφουν καλά από μόνοι τους. Αν τώρα εσύ θέλεις όταν μεγαλώσεις να γίνεις δημοσιογράφος και να γράφεις σε περιοδικά (ατύχησες, γιατί στο μέλλον δεν θα υπάρχουν περιοδικά, αλλά έστω ότι είσαι αγύριστο κεφάλι, θες να μάθεις να γράφεις έτσι για να γράφεις στο Ίντερνετ, ή κάτι τέτοιο), τί μπορείς να κάνεις για να βοηθηθείς; Αγόρασε αυτά τα βιβλία.

Ο μόνος τρόπος για να μάθεις πώς γράφεται το σωστό άρθρο περιοδικού είναι με ώσμωση: Διαβάζοντας πολλά καλά άρθρα περιοδικών, κι ό,τι καταλάβεις κατάλαβες. Τα καλύτερα άρθρα περιοδικών γράφονται στις ΗΠΑ, και τα καλύτερα των καλύτερων βραβεύονται κάθε χρόνο από την αρμόδια ένωση, και κυκλοφορούν σε ένα βιβλίο που βγαίνει κάθε χρόνο. (Για λόγους που αντιλαμβάνεσαι, ζηλεύω θανάσιμα και την Ένωσή τους και τα βραβεία τους).

Αυτό το βιβλίο είναι μια καλή αρχή. Έχουν κυκλοφορήσει δέκα τόμοι για τα τελευταία δέκα χρόνια, και είναι όλοι καταπληκτικά αναγνώσματα, όχι μόνο για όσους θέλουν να γράψουν, αλλά και γι’ αυτούς που αγαπούν τα μεγάλα δημοσιογραφικά κείμενα με ωραία γλώσσα, στρωτή δομή και συναρπαστικό περιεχόμενο. Διάβασε τη λίστα με τα καλύτερα του περσινού τόμου και τι είχα γράψει για τον προπέρσινο.

Να και ένα βίντεο που έφτιαξε η συγκεκριμένη ένωση για τη δεκαετία που πέρασε όπως παρουσιάστηκε από τα εξώφυλλα περιοδικών. Σκέψου: σε 10 χρόνια πιθανότατα δεν θα υπάρξει τέτοιο βιντεάκι.

Ετούτο εδώ το πανέμορφο concept το έφτιαξαν οι designers της Berg για την Bonnier (Popular Science, Parenting κα), και δείχνει άλλη μια ιδέα για τα «ψηφιακά περιοδικά» που θα κυκλοφορούν σε tablets που δεν υπάρχουν ακόμη. Σου έδειξα τις προάλλες κι αυτή τη μορφή από το Sports Illustrated. Δες το βίντεο προσεκτικά και μετά μπες εντός για να σου εξηγήσω γιατί πρόκειται για μια ιδέα ανεδαφική, που δεν έχει τύχη και είναι «κολλημένη» στο παρελθόν.

Διαβάστε περισσότερα…

Ο Πλάτων Αντωνίου (Platon για τους φίλους) είναι ένας θαυμάσιος και πολύ πετυχημένος φωτογράφος, διάσημος για τα πορτρέτα του. Για λογαριασμό του New Yorker στήθηκε στα Ηνωμένα Έθνη τον περασμένο Σεπτέμβρη και φωτογράφισε όσους περισσότερους ηγέτες μπορούσε, από αυτούς που είχαν έρθει για τη Γενική Σύνοδο. Τα πορτρέτα που έβγαλε είναι όπως πάντα πολύ εκφραστικά και αισθητικά τέλεια, αν και κάποια μοιάζουν λίγο υπερβολικά photoshopιασμένα (είναι δύσκολο να κρίνεις απ’ την οθόνη). Βεβαίως, το πρώτο πράγμα που προσέχεις σ’ αυτά τα πράγματα είναι «πού είναι ο δικός μας» (πουθενά). Το δεύτερο που προσέχεις εδώ: Πόσο φρικιάστικά επίπεδο είναι το κεφάλι του Ερντογάν;

Το Paste έχει μια λίστα με τα 20 καλύτερα περιοδικά των ’00s, όπως τα φαντάστηκε, και είναι αρκετά αλλοπρόσαλλη. Αν αγνοήσεις κάτι τίτλους για μουσική κάντρι και κάποια πολύ μικρά περιοδικά, διαπιστώνεις ότι δεν ήταν καμιά ιδιαίτερα δημιουργική δεκαετία για τον κλάδο. Και τα περιοδικά που παίρνω με συνδρομές είναι όλα στο Top-7, αλλά το Esquire στο #2; Το Wired #1; Το αμερικάνικο Esquire είναι ένα φάντασμα του παλιού εαυτού του, τα περισσότερα τεύχη του δεν είναι αδιάφορα, είναι κακά. Το δε Wired το καταβροχθίζω ακόμα, αλλά πάσχει από κάτι πολύ σοβαρό: Ασχολείται με το μέλλον, και έχει πέσει τόσες φορές έξω μέχρι τώρα, που διαβάζεται τουριστικά, όχι χρηστικά. Άσε που ήταν από τα μεγαλύτερα παπαγαλάκια της φούσκας των αρχών της δεκαετίας. Μπορεί να ήταν το «νέο» ή το «συναρπαστικό στα ’90s -αλλά σίγουρα δεν ήταν το καλύτερο ή το σημαντικότερο περιοδικό αυτής που λήγει. Το New Yorker, ελλείψει ανταγωνισμού, θα έπρεπε να βρίσκεται σ’ αυτή τη θέση. Και το ερώτημα είναι: Θα υπάρχουν περιοδικά στη δύση του 2019;

Διάβασε μια συνέντευξη μιας παλιάς καραβάνας query proofreader ή αλλιώς page OK’er (μην το ψάχνεις, δεν έχουμε ελληνικούς όρους γι’ αυτά) του New Yorker. Περιγράφει από πόσα χέρια «χτένισμα» περνάν τα κείμενα -πάντα σε συνεργασία με το  συγγραφέα.

There are four full-time O.K.’ers, as well as a team of about six proofreaders, some of whom act as O.K.’ers when we need them. Basically, on the day a piece closes, you read it, and give the editor your query proof, which will also contain the queries of a second proofreader, and after the editor has entered all the acceptable changes and sent the new version to the Makeup Department, you read that new version. There will sometimes be a “closing meeting,” when the editor, the writer, the fact checker, and the O.K.’er sit down together over the page proof and discuss final changes. The O.K.’er then copies these changes onto a pristine proof called the Reader’s (to keep the paper trail) and enters them into the electronic file, and sends the revised piece back to Makeup. The next version is read against the Reader’s proof by another layer of proofreaders, the night foundry readers. The system is full of redundancy and safety nets.

Οπότε κάθε φορά που βλέπεις λάθη στα Ελληνικά περιοδικά, τώρα ξέρεις γιατί γίνονται.
Θυμήσου: Πώς γράφεται ένα άρθρο του Wired

Το πείραμα του μάρσμελοου: Βάζεις ένα παιδάκι που του αρέσουν τα ζαχαρωτά σε ένα δωμάτιο. Στο τραπέζι υπάρχει ένα ζαχαρωτό. Του λες: Μπορείς να φας το ζαχαρωτό τώρα, ή να περιμένεις πέντε λεπτά κι εγώ θα σου φέρω άλλο ένα ζαχαρωτό, και θα φας και τα δύο. Το πείραμα έγινε στ’ αλήθεια στη δεκαετία του ‘60, και περίπου το 70% των παιδιών είτε έφαγαν το ζαχαρωτό αμέσως, είτε περίμεναν λίγο αλλά δεν άντεξαν τα πέντε λεπτά. Μόνο ένα 30% μπόρεσαν να περιμένουν για να φάνε δύο. Οι ερευνητές που έκαναν το πείραμα τότε, μελέτησαν την πρόοδο παιδιών κι από τις δύο κατηγορίες στην εξέλιξη της ενήλικης ζωής τους, και κατέληξαν σε κάποια πολύ ενδιαφέρονται συμπεράσματα. Διάβασε το συναρπαστικό άρθρο στο New Yorker, και δες κι ένα βίντεο που πέτυχα στο Vimeo, κάτι σαν οπτικοποίηση του συγκεκριμένου πειράματος:

Oh, The Temptation from Steve V on Vimeo

Τον περασμένο Απρίλιο, ο Πίτερ Μπόιερ έγραψε ένα πολύ λεπτομερές άρθρο για την Αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία (θέλει συνδρομή για να το διαβάσεις) στο οποίο, μεταξύ άλλων, ανάφερε και την αποτυχία των ηλεκτρικών αυτοκινήτων που κατασκεύαστηκαν στις ΗΠΑ, αναφέροντας και το όνομα του ηθοποιού Τομ Χανκς ανάμεσα σ’ αυτούς που είχαν αποκτήσει ένα. Η αναφορά του, ωστόσο, δεν ήταν απόλυτα ακριβής, έτσι ο Τομ Χανκς έστειλε αυτό το γράμμα στο περιοδικό κάνοντας τις απαραίτητες διορθώσεις. Το εντυπωσιακό είναι το εξής: Το γράμμα του Τομ Χανκς, ενός από τους μεγαλύτερους σταρ του Χόλιγουντ, και ενός από τους διασημότερους ανθρώπους στη Γη, το περιοδικό το δημοσίευσε δυο εβδομάδες αργότερα στη σελίδα με τις επιστολές, δίπλα σε άλλες δύο, χωρίς να υπογραμμίζει καθόλου την ταυτότητα του αποστολέα, και χωρίς να τη διατυμπανίζει καθόλου οπουδήποτε αλλού. Άλλα περιοδικά θα χτύπαγαν «Ηλεκτρικά Αυτοκίνητα: Ο Τομ Χανκς Απαντά» στο εξώφυλλο, και θα έβαζαν και μια ολοσέλιδη φωτογραφία του ηθοποιού δίπλα στο γράμμα του των 270 λέξεων. Όχι αυτό το περιοδικό.

Το δεύτερο στιγμιότυπο που κράτησα από το ίδιο τεύχος ήταν ένα ποίημα. Ποτέ δεν διαβάζω τα ποιήματα στο New Yorker, ποτέ δεν διαβάζω ποιήματα γενικότερα, ωραίος ο Καβάφης και οι διάφοροι άλλοι, σύμφωνοι, αλλά την ποίηση ως τέχνη τη θεωρώ υποδεέστερη από τη λογοτεχνία. Δεν μου αρέσει. Εκτός από μερικές φορές. Αυτό το ποίημα, μεγαλούτσικο για τα δεδομένα του περιοδικού, ήταν κωμικό -και ξεκαρδιστικό. Διάβασε το «Lines no the poet’s turning forty» του Ίαν Φρέιζερ.

This poem is becoming a disaster.
It happens sometimes—
I get into a poem, and the thing goes haywire,
And I don’t know how to get out.

Πρόσεξε την παρακάτω φωτογραφία.

Είναι μια διαφήμιση για ένα σύστημα εκμάθησης ξένων γλωσσών που παίζει εδώ και πολύ καιρό σε αμερικάνικα περιοδικά, και το concept είναι ότι ακόμα κι ένα αγνό αγροτόπαιδο απ’ την Αμερική μπορεί να το χρησιμοποιήσει για να κερδίσει την καρδιά μια Ιταλίδας μοντέλας. Είναι ένα concept βλακώδες, βεβαίως. Τι θα γινόταν όμως αν πραγματικά ένα αγροτόπαιδο από τις ΗΠΑ μάθαινε Ιταλικά και κυνηγούσε τη μία, μοναδική ευκαιρία του να κερδίσει μια Ιταλίδα σούπερ μόντελ; Ο Ίαν Φρέιζερ του New Yorker έγραψε ένα φανταστικό σενάριο πάνω στο θέμα, και με έκανε ρεζίλι σε όλη την παραλία.

LESSON 18—At the police station.

Often, foreigners who can speak Italian have difficulty understanding native speakers when they talk quickly, use idioms, or do not pause for response. Listen to the following common sentences in the audio portion of the lesson and replay them as often as you need to.

May I see your passport, please?
Potrei vedere il suo passaporto, per favore?

I must ask you to come with me.
Devo chiederle di venire con me.

Spread your arms and place your hands against the wall.
Stenda le braccia e collochi le mani contro il muro.

Are you aware that stalking a supermodel without her consent is a violation of Italian law?
Lei è consapevole che infastidire una top model senza il suo consenso è una violazione della legge italiana?

This pocket dictionary of Italian prison slang may be useful to you.
Questo dizionario tascabile di gergo carcerario italiano le potrebbe essere utile.

Please surrender your chewing tobacco to the desk clerk. It will be returned to you upon your release.
Per favore depositi il suo tabacco da masticare all’impiegato. Le sarà restituito quando sarà rilasciato.