New Yorker

17 Πράγματα Που Μάθαμε Από Το Αφιέρωμα Του New Yorker Στο Γιάνη Βαρουφάκη

27 Ιουλίου 2015 | 1 σχόλιο

Σήμερα ο περισσότερος κόσμος ασχολείται με το λαοπρόβλητο και φανταχτερό πρώην Υπουργό Οικονομικών, κυρίως για τη δημοσιοποίηση συνομιλίας του στην οποία αποκάλυπτε τις λεπτομέρειες σχεδίου για την εισαγωγή παράλληλου νομίσματος (μπορείτε να την ακούσετε εδώ). Ωστόσο, κάτι άλλο συνέβη σήμερα που τον αφορά, εξίσου θεαματικό: Το περιοδικό New Yorker δημοσίευσε μια γιγάντια σπονδυλωτή συνέντευξη του Γιάνη Βαρουφάκη, τον οποίο ακολουθούσε από το Μάρτιο σε διάφορους σταθμούς της δραματικής και σύντομης καριέρας του στο υπουργείο ο δημοσιογράφος Ίαν Πάρκερ. Είναι ένα θεαματικό κείμενο. Του λείπουν πράγματα (το "plan B", ας πούμε αναφέρεται μόνο φευγαλέα) αλλά δείχνει μια εικόνα του ανδρός πλήρη και ψύχραιμη. Και πολύ ανησυχητική (για τους ψηφοφόρους, για τους δικούς του ανθρώπους, για όλους) από διάφορες απόψεις. Συγκέντρωσα εδώ μερικά από τα πολλά, πολλά σημαντικά πράγματα που μαθαίνουμε -ή επιβεβαιώνουμε- από το γιγάντιο άρθρο. (Τα περισσότερα, βεβαίως, προέρχονται από δηλώσεις και εκμυστηρεύσης του ίδιου του Γιάνη Βαρουφάκη οπότε, όπως έχουμε μάθει πια, το κατά πόσο είναι αληθινά είναι συζητήσιμο)

διάβασε παρακάτω

Λινξ 63: Πράγματα Για Διάβασμα

02 Νοεμβρίου 2012 | 2 σχόλια

1. Πώς να δουλεύεις απ' το σπίτι

Το Quartz, που είναι το καινούριο οικονομικό site του Atlantic, έφτιαξε ένα άρθρο με κανόνες για όσους δουλεύουν απ' το σπίτι, που πλέον είναι άνθρωποι πολλοί. Το παλιότερο Treehugger απάντησε ανατρέποντας/κοροϊδεύοντας κάποιους από αυτούς τους κανόνες, αλλά και επιβεβαιώνοντας άλλους.

2. Τι είναι αυτό που μας κάνει ανθρώπους

Σύμφωνα με νέες μελέτες, το μαγείρεμα. Το μέγεθος του εγκεφάλου των προγόνων μας άρχισε να αυξάνεται όταν αυτοί άρχισαν να καταναλώνουν μαγειρεμένη τροφή. Η μαγειρεμένη τροφή -δηλαδή κυρίως το ψημένο κρέας και τα όσπρια- παρείχαν πολύ περισσότερα θρεπτικά στοιχεία στον οργανισμό από την ωμή τροφή, και σε μικρότερες ποσότητες. Έτσι ο άνθρωπος μπορούσε να θρέφει τον -τρομερά ενεργοβόρο- εγκέφαλό του, που όλο και μεγάλωνε, μέχρι που ανέπτυξε την ευφυία για να πηγαίνει με το αυτοκίνητο στο εστιατόριο και να τρώει σούσι.

To biologists like Margulis, who spend their careers arguing that humans are simply part of the natural order, the answer should be clear. All life is similar at base. All species seek without pause to make more of themselves—that is their goal. By multiplying till we reach our maximum possible numbers, even as we take out much of the planet, we are fulfilling our destiny.

3. Το Facebook του Μάικλ Τζάκσον

Michael Jackson is in a relationship with Lisa Marie Presley.
9 people like this. Comment. about an hour ago

Michael Bolton: Really, Elvis Presley’s daughter? Wow, seems totally authentic. Yupp, definitely not contrived at all.
Michael Jackson: Suck it, you assclown. You make Bryan Adams look like Bob Dylan.

Καλό. Επτά στα δέκα του βάζω.

4. Οι fact-checkers του New Yorker

Ένας από αυτούς που φροντίζουν ώστε τα άρθρα του περιοδικού να μην έχουν καθόλου λάθη (όχι απλοί διορθωτές -εννοιολογικά και πραγματολογικά λάθη ψάχνουν) γράφει για τη φύση της δουλειάς του, μου μοιάζει εξοντωτική.

...the unfortunate thing is that when The New Yorker is wrong on these allegations, which we are from time to time, the cry goes out not for the writer or for the editor but for the fact-checker. In the department, we refer to that as the Shoot-the-Fact-Checker Syndrome, which is one of our occupational hazards.

5. Γιατί ζούν τόσο πολύ οι Ικαριώτες

Αν δεν έχεις διαβάσει το διάσημο, πλέον, άρθρο των New York Times για τη μακροβιότητα των κατοίκων της Ικαρίας, τότε ορίστε. Βρες λίγο χρόνο και διάβασε. Είναι πολύ ωραίο και σε βάζει για σκέψεις. Φυσικά, εμένα με βάζει στις ανάποδες σκέψεις από αυτές που κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Εγώ, ας πούμε, δεν ζηλεύω καθόλου τη ζωή των υπεραιωνόβιων κατοίκων της Ικαρίας και δεν εμπνέομαι καθόλου από αυτή. Αυτή, ωστόσο, είναι μια μεγάλη κουβέντα για άλλη ώρα. Διάβασε εδώ πρώτα.

But people on Samos tend to live no longer than average Greeks. This is what makes the Ikarian formula so tantalizing.If you pay careful attention to the way Ikarians have lived their lives, it appears that a dozen subtly powerful, mutually enhancing and pervasive factors are at work. It’s easy to get enough rest if no one else wakes up early and the village goes dead during afternoon naptime. It helps that the cheapest, most accessible foods are also the most healthful — and that your ancestors have spent centuries developing ways to make them taste good. It’s hard to get through the day in Ikaria without walking up 20 hills. You’re not likely to ever feel the existential pain of not belonging or even the simple stress of arriving late. Your community makes sure you’ll always have something to eat, but peer pressure will get you to contribute something too. You’re going to grow a garden, because that’s what your parents did, and that’s what your neighbors are doing. You’re less likely to be a victim of crime because everyone at once is a busybody and feels as if he’s being watched. At day’s end, you’ll share a cup of the seasonal herbal tea with your neighbor because that’s what he’s serving. Several glasses of wine may follow the tea, but you’ll drink them in the company of good friends. On Sunday, you’ll attend church, and you’ll fast before Orthodox feast days. Even if you’re antisocial, you’ll never be entirely alone. Your neighbors will cajole you out of your house for the village festival to eat your portion of goat meat.Every one of these factors can be tied to longevity.

 

Και Ο New Yorker Κάνει Λάθη. Χοντρά Λάθη.

29 Μαρτίου 2012 | 6 σχόλια

Εχτές, στην πεντάδα των ωραίων λινξ που μάζεψα, σου έδειξα κι αυτό εδώ το άρθρο του New Yorker που μιλάει για το Twitter. Είναι ένα ωραίο άρθρο, γραμμένο από τον Σάσα Φρερ Τζόουνς, που συνήθως γράφει για μουσική, αλλά είναι και λίγο geek. Σήμερα με πήρε τηλέφωνο ο κουμπάρος μου με μιαν επισήμανση. Μια σημαντική επισήμανση. Στο κείμενο αυτό υπάρχει ένα σοβαρό λάθος. Στην αρχή αρχή. Για δες, το βλέπεις;

Το πρόσεξες; Στην πρώτη φράση είναι

Εδώ μέσα, στις πρώτες έξι λέξεις:

Τα έτη φωτός δεν είναι μονάδα χρόνου, είναι μονάδα ΑΠΟΣΤΑΣΗΣ. Είναι σα να λες "γεννήθηκα πριν από σαράντα χιλιόμετρα". Είναι ένα λάθος μεγάλο, το κάνουν πολλοί που θέλουν να φανούν geeks μα στην πραγματικότητα δεν είναι. Είναι εκπληκτικό που ένα τόσο μεγάλο λάθος μένει online μια ολόκληρη εβδομάδα στο site ενός περιοδικού διάσημου για την εμμονή στη λεπτομέρεια και τη στρατιά των διορθωτών και fact checkers.

Και που δεν το είδε και κανένας μας, εδώ που τα λέμε.

Μπράβο στον κουμπάρο.

κατηγορίες: New Yorker
σχολίασε

Τι Συμβαίνει Τελικά Στα Κινέζικα Εργοστάσια Όπου Φτιάχνονται Τα iPad

28 Μαρτίου 2012 | 12 σχόλια

Η φασαρία για τις συνθήκες εργασίας σε εργοστάσια της Κίνας όπου κατασκευάζονται τα τεχνολογικά τσουμπλέκια που χρησιμοποιούμε εδώ στη Δύση (όσο είμαστε ακόμα Δύση) έχει μέσα της ένα αρκετά σεβαστό ποσοστό κόμπλεξ και αποικιοκρατικής εγωπάθειας. Πρόκειται για μια κατακραυγή που εμπεριέχει την υπόθεση ότι όλος ο κόσμος είναι ή θα έπρεπε να είναι όπως είναι η γειτονιά στην οποία ζούμε. Αυτή είναι μια υπόθεση λανθασμένη. Σ' αυτό εδώ το κείμενο του New Yorker αυτό υπογραμμίζεται γλαφυρά κι αξιοθαύμαστα.

Across China, there are a hundred and fifty million migrant workers, a third of them women, who have left their villages to work in the factories, restaurants, hotels, and construction sites of the cities. They represent the largest migration in human history; their experiences have changed the way they work and marry and live and think. Very few of them would want to return to the way things used to be. Should you feel bad? I don’t think so. But whether you do or not is peripheral to a much larger and more important story.

διάβασε παρακάτω

Ένα Ποίημα: Οι Έλληνες

10 Οκτωβρίου 2011 | Κανένα σχόλιο

Ένα ποίημα από πρόσφατο τεύχος του New Yorker.

"occasionally her arms fell off"

κατηγορίες: New Yorker, τέχνη
σχολίασε

Μάντεψε Ποιος Είναι Στο Εξώφυλλο Του New Yorker Της Δευτέρας

07 Οκτωβρίου 2011 | 5 σχόλια

(βεβαίως ο Στιβ Τζομπς ήταν βουδιστής, αλλά τέλος πάντων)

κατηγορίες: New Yorker
σχολίασε

Instapaper These: Η Μικροσκοπική, Ο Φαρμακοποιός Κι Ο Τζον Στιούαρτ

27 Σεπτεμβρίου 2011 | Κανένα σχόλιο

1. Ο Τζον Στιούαρτ

Το προφίλ του Esquire για το γνωστό κωμικό είναι μακροσκελές και ασυνήθιστο -και όχι πολύ ωραίο. Ο Τζον Στιούαρτ είναι ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους που δουλεύουν στην τηλεόραση, κι αυτό που κάνει είναι εξαιρετικά σημαντικό και μοναδικό και σπάνιο, και έτσι από ένα άρθρο 5000 λέξεων του Esquire περίμενα να μάθω πράγματα γι' αυτόν, αλλά το μόνο που περιέχει το άρθρο είναι αποσπασματικές περιγραφές σκηνών από τη σταδιοδρομία του (και της διαδικασίας του να πάει κάποιος να παρακολουθήσει μια εκπομπή) με σχολιασμό και ανάλυση από το συντάκτη (ο έμπειρος Τομ Τζούνοντ), ο οποίος αφ΄ενός λέει πολλές μπούρδες (τραβάει επιχειρήματα από τα μαλλιά, φάσκει κι αντιφάσκει) και αφ' ετέρου, μη έχοντας υλικό να γράψει ουσιαστικά πράγματα, πασπαλίζει το κείμενό του με υπερβολικές φιοριτούρες.  Ωστόσο, αν δεν ξέρεις πολλά για τον Στιούαρτ και δεν έχεις πρόβλημα με κείμενο επιπέδου κάτω του New Yorker, αξίζει να του ρίξεις μια ματιά.

He's been able to concentrate his comedy into a kind of shorthand — a pause, or a raised eyebrow, is often all that is necessary now — but a stranger not cued to laugh could be forgiven for not laughing, indeed for thinking that what was going on in front of him was not comedy at all but rather high-toned journalism with a sense of humor.

2. Μεγαλώνοντας με ενέσεις αυξητικής ορμόνης

Να ένα καλογραμμένο κείμενο για τη ζωή μιας κοπελίτσας που μεγάλωσε κάνοντας επώδυνες ενέσεις, καθώς το σώμα της δεν μπορούσε να φτιάξει από μόνο του την HGH.

The nurse gave me four choices of injection location: arm, abdomen, thigh, butt. I started with the arm, but it’s difficult to give yourself a shot there. Also, it hurts. The nurse said to try the butt, since it’s fattier. Besides the strangeness of my mother giving me a shot in my butt, this didn’t hurt any less. Abdomen was out; my torso was nothing substantial. So thigh it was, and it was wonderful. If you ever have to give yourself shots, I cannot recommend the thigh enough.

3. Η ζωή ενός φαρμακοποιού της Αμερικάνικης επαρχίας (το καλύτερο)

Στο Esquire ο Τομ Τζουνοντ είχε για θέμα του έναν διάσημο Αμερικάνο που γνωρίζουν όλοι -κι έγραψε ένα πολύ μέτριο κείμενο. Εδώ ο Πίτερ Χέσλερ, ο οποίος μόλις κέρδισε το McArthur Genius Grant, έχει για θέμα του έναν ανώνυμο ιδιοκτήτη φαρμακείου σε μια μικρή πόλη του Κολοράντο. Το κείμενό του, λιτό και περιγραφικό, με στιβαρό ρεπορτάζ και οικονομία στη γραφή, είναι δέκα φορές πιο ενδιαφέρον και αξιόλογο.

Instead of establishing a national formulary with standard drug prices, the way many countries do, the U.S. government allows private insurance plans to negotiate with drug providers. Big chains and mail-order pharmacies receive much better rates than independent stores, because of volume. Within the first two years of the program, more than five hundred rural pharmacies went out of business. Don gives the example of a local customer who needs Humira for rheumatoid arthritis. The insurance company reimburses $1,721.83 for a month’s supply, but Don pays $1,765.23 for the drug. “I lose $43.40 every time I fill it, once a month,” he says. Don’s customer doesn’t like using mail-order pharmacies; he worries about missing a delivery, and he wants to be able to ask a pharmacist questions face to face. “I like the guy,” Don says. “So I keep doing it.”

Silicon Valley Post II: Το Προάστιο Που Άλλαξε Τον Κόσμο

20 Σεπτεμβρίου 2011 | 1 σχόλιο

Συνεχίζοντας το μίνι αφιέρωμα στο μέρος που γινήκαν όλα (τα τεχνολογικά θαύματα), να ένα νοσταλγικό κείμενο του Τζαρον Λάνιερ για τη Silicon Valley των 70s. Και ποιος είναι ο Τζαρον Λάνιερ, θα μου πεις. Πάρε ένα πρόσφατο profile από τον New Yorker για να μάθεις -ή, αν βαριέσαι, δες τον να μιλάει εδώ.

We refer to uprisings in the Middle East as “Facebook revolutions” as if it’s all about us. And yet, look. We code and scheme through the night, and then genuinely change the whole world within a few short years, over and over again. What other bunch of oddballs can say that?

κατηγορίες: gadgets, New Yorker, ιδέες
σχολίασε

Τα Δυο Κείμενα Που Πρέπει Να Έχεις Διαβάσει Για Την 11η Σεπτεμβρίου (Επίσης: Λινξ!)

10 Σεπτεμβρίου 2011 | 1 σχόλιο

Το ένα το έγραψε ο Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας το 2007 και θέτει το ερώτημα: Μήπως οι νεκροί της 11ης Σεπτεμβρίου είναι η θυσία που πρέπει να κάνει ο Δυτικός πολιτισμός στο όνομα της ελευθερίας; Και μήπως η προσπάθεια να αποτραπούν τέτοια γεγονότα θυσιάζοντας μέρος αυτής της ελευθερίας, είναι μοιραίο λάθος;

In other words, what if we decided that a certain baseline vulnerability to terrorism is part of the price of the American idea? And, thus, that ours is a generation of Americans called to make great sacrifices in order to preserve our democratic way of life—sacrifices not just of our soldiers and money but of our personal safety and comfort?

Το άλλο το έγραψε ο Ίαν ΜακΓιούαν τέσσερις ημέρες μετά τις επιθέσεις, και εισάγει την ιδέα που έκτοτε αναπαράχθηκε πολλάκις: Οι τηλεφωνικές επικοινωνίες θυμάτων που δόθηκαν στη δημοσιότητα, όταν οι άνθρωποι ήξεραν τί τους συμβαίνει, και είχαν αντιληφθεί τη μοίρα τους, τελείωναν όλες με τις ίδιες τρεις λέξεις.

The building was on fire and there was no way down the stairs. She was calling to say goodbye. There was really only one thing for her to say, those three words that all the terrible art, the worst pop songs and movies, the most seductive lies, can somehow never cheapen. I love you.

Αυτές είναι (λέω εγώ) που κάνουν τη δικιά μας πάστα της ανθρωπότητας να διαφέρει από αυτή των μανιακών θρησκόληπτων φονιάδων, που υπογραμμίζουν ότι εμείς κι αυτοί δεν είμαστε το ίδιο.

Δες ακόμα:
Πράγματα που έγραψαν συγγραφείς όπως ο Τζον Απνταϊκ, ο Τζόναθαν Φράντσεν και η Σούζαν Ζόνταγκ στον New Yorker που κυκλοφόρησε στις 24 Σεπτεμβρίου 2001.
Ένα απίστευτο βίντεο από τους Δίδυμους Πύργους
Τρομερές φωτογραφίες από την 11η Σεπτεμβρίου
Αυτούς που χτίζουν το νέο World Trade Center
Πώς θα είναι ο χώρος όταν ολοκληρωθεί η ανακατασκευή
Ένας ωραίος πίνακας του Γκέρχαρντ Ρίχτερ για εκείνη τη μέρα

Αυτό Είναι Δημοσιογραφία: Τρία Κείμενα Για Διάβασμα, Σκέψη, Κλάμα

30 Αυγούστου 2011 | 2 σχόλια

Φέτος άργησα αρκετά να διαβάσω ολόκληρο το "The Best American Magazine Writing", τον τόμο που εκδίδεται κάθε χρόνο με κείμενα από φιναλίστ και νικητές των ετήσιων βραβείων της Αμερικάνικης Ένωσης Συντακτών Περιοδικού Τύπου, αλλά τέλος πάντων τα κατάφερα, και όπως γίνεται συνήθως βρήκα μερικά διαμάντια εκεί μέσα που δεν είχα διαβάσει κατά τη διάρκεια του χρόνου. Να τρία:

1) Trial By Fire, του David Grann, από τον New Yorker

Η απίστευτη ιστορία ενός μπαμπά που είδε το σπίτι του (με τα παιδιά του μέσα) να καίγεται και, χρόνια αργότερα, οδηγήθηκε στην ηλεκτρική καρέκλα για τον εμπρησμό και τη δολοφονία τους. Ο δημοσιογράφος, μετά από συγκλονιστικό ρεπορτάζ, αποκαλύπτει τις αδυναμίες της αστυνομικής έρευνας και φτάνει στο συμπέρασμα ότι πιθανότατα ο άνθρωπος ήταν αθώος.

2) Still Life, του Skip Hollandsworth, από το Texas Monthly

Εκ πρώτης όψεως είναι η ιστορία του Τζον Μακλάρμοκ, ενός πιτσιρικά που τραυματίστηκε σοβαρά παίζοντας φούτμπολ το 1973 και έκτοτε έμεινε ανάπηρος και κλινήρης, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια συγκλονιστική καταγραφή της αδιανόητης ζωής της μαμάς του, που τον φρόντιζε όλα αυτά τα χρόνια -τα περισσότερα μόνη της- καθώς ταυτόχρονα την χτυπούσαν και αμέτρητες άλλες συμφορές. Το διάβαζα στην παραλία και τρέχανε δάκρυα κανονικά, και δεν ήταν απ' τον ήλιο, που έφεγγε αψύς.

3) The Deadly Choices At Memorial, της Sheri Fink, από το ProPublica

Τί συνέβη πραγματικά σε ένα νοσοκομείο της Νέας Ορλεάνης τις μέρες που ο τυφώνας Κατρίνα είχε σαρώσει την πόλη, τα πάντα τριγύρω είχαν πλημμυρίσει, και κάποιοι γιατροί αποφάσιζαν ποιος ασθενής θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει με κριτήρια και μεθόδους που προκαλούν σκέψεις, ερωτηματικά και, τελικά, αποστροφή.

ΠΑΝΩ