Ο δαιμόνιος και πολυγραφότατος δημοσιογράφος πέθανε μετά από οδυνηρή και δημόσια μάχη με τον καρκίνο στα 62 του. Άφησε πίσω έργο πολύ και πολύ καλό. Να μερικά πράγματα που μπορείς να διαβάσεις για να καταλάβεις ποιός ήταν και, φυσικά, για να περάσεις λίγη ώρα ευχάριστα με τροφή για σκέψη και περίτεχνα εγγλέζικα.

1. Το τελευταίο άρθρο του στο Vanity Fair (το τεύχος που κυκλοφορεί τώρα) για το πόσο μεγάλη μπούρδα είναι η φράση «ό,τι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό». 

Διαβάστε περισσότερα…

Ασφαλώς έχεις μάθει πια το Μάικλ το Λιούις, αυτό τον intrepid δημοσιογράφο/πρώην επενδυτή της Salomon Brothers, που γυρνοβολά τον κόσμο και γράφει μακρουλά άρθρα στο Vanity Fair και πετυχημένα βιβλία που γίνονται και ταινίες του Χόλιγουντ. Ολοκληρώνοντας την τουρνέ του στα πτωχευμένα μέρη του πρώην πρώτου κόσμου (κι αφού πέρασε από Ισλανδία, Ιρλανδία και Ελλάδα, και πήγε να δει και τον αντίποδα στη Γερμανία), ο Λιούις επέστρεψε στη Αμερική και στην πολιτεία που αντιμετωπίζει την πτώχευση εξίσου, αλλά αλλιώτικα: Την Καλιφόρνια. Και σε εκείνα τα μέρη, που λες, οι Πολιτείες δεν έχουνε λεφτά για να πληρώσουν τις συντάξεις των δημοσίων υπαλλήλων, και έτσι απολύουν κόσμο, σε βαθμό που κάποιες πόλεις πρακτικά να μην έχουν αστυνομία ή πυροσβεστική. Είναι και αυτό ένα συναρπαστικό και διδακτικό ανάγνωσμα, και σε ένα σημείο του έχει το εξής απόσπασμα, που κουβεντιάζει την ενδιαφέρουσα ιδέα ότι οι άνθρωποι δεν είναι φτιαγμένοι για να διαχειρίζονται την αφθονία. Μπορείς να το φορέσεις αυτό το συμπέρασμα στην Ελληνική κρίση, ταιριάζει γάντι:

Διαβάστε περισσότερα…

Ο Μάικλ Λιούις είναι αυτός ο δαιμόνιος Αμερικανός δημοσιογράφος που έχει πάρει σβάρνα όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες που βρίσκονται ύπο πτώχευση και γράφει την πονεμένη τους ιστορία στο περιοδικό Vanity Fair. Έχει γράψει για την Ισλανδία, την Ιρλανδία και, βεβαίως, σε ένα θαυμάσιο άρθρο με κεντρικό άξονα το σκάνδαλο του Βατοπεδίου και το τελικό συμπέρασμα ότι είμαστε ένας λαός υπό «πλήρη ηθική κατάρρευση», την Ελλάδα. Για το προηγούμενο τεύχος ο Λιούις είπε να πάει στην άλλη πλευρά της ιστορίας, και ταξίδεψε στη Γερμανία, που με τα λεφτά της συντηρεί κατά μία έννοια όλες τις προηγούμενες χώρες. Είναι άρθρο πολύ μεγάλο και ωραίο, και σου συστήνω να το διαβάσεις όλο. Αποκάτω σου έχω έξι χαρακτηριστικά αποσπάσματα, τα πιο ζουμερά, ξεκινώντας από αυτό που περιγράφει την εμμονή των Γερμανών με τον κώλο, τα σκατά, και οτιδήποτε γίνεται κοντά στην απόληξη του παχέος εντέρου, η οποία ο συγγραφέας πιστεύει ότι εξηγεί τα πάντα για τη μενταλιτέ τους ως λαού.

Διαβάστε περισσότερα…

Στο νέο επεισόδιο του «Instapaper This» σου έχω όχι ένα, ούτε τρία, αλλά δέκα τεράστια, χορταστικά κείμενα κάθε είδους και προελεύσεως που έχουν ένα κοινό: Έχουν όλα εξαιρετικό ενδιαφέρον και είναι ό,τι πρέπει για διάβασμα στις όποιες ώρες ηρεμίας και χαλάρωσης βρεις τις επόμενες, Πασχαλινές ημέρες.

1. «Is Sugar Toxic?» του Gary Taubes – New York Times
Ένας Αμερικανός επιστήμονας υποστηρίζει ότι η ζάχαρη δεν είναι απλά διατροφικά άχρηστη, αλλά ένα κανονικό -και βλαβερότατο- δηλητήριο. Έχει δίκιο;

2. «Of The 1%, By The 1%, For The 1%», του Joseph Stiglitz – Vanity Fair
Ο Νομπελίστας οικονομολόγος εξηγεί γιατί οι συγκλονιστικές οικονομικές ανισότητες στις ΗΠΑ είναι καταστροφικές για την επιβίωση του κράτους και της δημοκρατίας.

3. «The Real History Of Twitter» του Nicholas Carlson – Business Insider
Η αληθινή ιστορία της δημιουργίας του Twitter διαφέρει αρκετά από την «επίσημη εκδοχή» των γνωστών και λαοπρόβλητων ιδρυτών του. Ποιος ήταν ο αληθινός δημιουργός της δημοφιλούς υπηρεσίας;

Διαβάστε περισσότερα…

Μια επιλογή από τις τελευταίες μου βόλτες στα Ίντερνετς. Διαβάζονται καλύτερα με το Instapaper σε iPad, αλλά μπορείς να τα διαβάσεις και στο κινητό σου, ή ακόμα και στο web. Νάτα:

1. The Viral Me, του Devin Friedman (GQ)
Οι άνθρωποι και οι εταιρίες της σημερινής Σίλικον Βάλεϊ, από την σκοπιά ενός (σχεδόν) άσχετου.

2. The Rude Warrior, του Peter Biskind (Vanity Fair)
Ένα προφίλ της εντυπωσιακής πτώσης του ηθοποιού Μελ Γκίμπσον από το πάνθεον του Χόλιγουντ στη γελοιποίηση και την ανεργία.

3. Teodorin’s World, του Ken Silverstein (Foreign Policy)
Ένα προφίλ του Τεοντορίν Ομπγιάνγκ, γιου του δικτάτορα της Ισημερινής Γουινέας, που ζει μια αδιανόητα πλούσια ζωή στο Μαλιμπού της Καλιφόρνιας.

4. When Irish Eyes Are Crying, του Μichale Lewis (Vanity Fair)
Το χρονικό της οικονομικής καταστροφής της Ιρλανδίας, από τον άνθρωπο που έγραψε ένα χρονικό της οικονομικής καταστροφής της Ελλάδας.

5. Allen Iverson, Fallen Star, του Robert Huber (Philadephia)
Η νέα ζωή του χαρισματικού -αλλά πολύ προβληματικού- σταρ του NBA, ο οποίος πλέον παίζει μπάσκετ στην Τουρκία.

Διαβάστε περισσότερα…

Λοιπόν, εδώ κάποιος λιγότερο ψύχραιμος θα ξεκινούσε ετούτο εδώ το κείμενο με ένα «I TOLD YOU SO» τεράστιο και κεφαλαίο. Όχι εγώ. Δεν έχω κρύψει την επιφυλακτικότητά μου για την ιδέα «περιοδικά στο iPad» -και την ψιλο-απέχθειά μου για όλα τα πρώτα δείγματα της κατηγορίας- αλλά κρατώ στάση ταπεινότητας και αναμονής μπροστά στα νέα στοιχεία που υποστηρίζουν πως οι πωλήσεις των iPad περιοδικών στις ΗΠΑ κατακρημνίζονται μήνα με το μήνα. Αν και είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι αυτό το μοντέλο, με τις «κλειστές» εφαρμογές και τις in-app αγορές «τευχών» είναι καταδικασμένο να αποτύχει τα επόμενα χρόνια, εξακολουθώ να πιστεύω ότι βραχυπρόθεσμα μπορεί να φτουρήσει -έστω σε κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις. Υπάρχει ένας παράγοντας, βλέπεις, αρκετά κρίσιμος: Οι συνδρομές. Οι Αμερικάνοι έχουν συνηθίσει να παίρνουν τα περιοδικά τους πάρα πολύ φτηνά με συνδρομές, κι αυτό το εμπορικό μοντέλο μέχρι τώρα δεν έχει μετακομίσει στο iPad (λόγω της πολιτικής της Apple). Αν κάποια στιγμή αυτό συμβεί, και μπορείς για παράδειγμα να γράφεσαι συνδρομητής στο Wired για 15 ευρώ το χρόνο, αρκετός κόσμος μπορεί και να το κάνει, και για κάποιο χρονικό διάστημα μπορεί κάτι να βγει έτσι.

Βέβαια, αυτός ο κόσμος θα είναι οι παλιοί, όπως εγώ, που έχουν συνηθίσει να διαβάζουν περιοδικά. Οι άλλοι, οι πιο καινούριοι, και όλοι οι καινούριοι που θα έρχονται στο μέλλον, δεν πρόκειται να μπουν καν στη διαδικασία: Θα συνεχίσουν να διαβάζουν κείμενα στο Instapaper και στο Flipboard και στον Safari, μην μπορώντας να κατανοήσουν τη χρησιμότητα των κλειδωμένων «πακέτων» κειμένων, φωτογραφιών και βίντεο μεγέθους εκατοντάδων MB που πρέπει να τα αγοράσεις και που περιέχουν αντίστοιχο -και σε μερικές περιπτώσεις ακριβώς το ίδιο- περιεχόμενο μ’ αυτό που υπάρχει τσάμπα στο Ίντερνετ.

Το μέλλον, απ’ ό,τι φαίνεται, είναι αλλού.

Διαβάστε περισσότερα…

Πολύς ντόρος γίνεται στα Ίντερνετς για ετούτο το νέο βιβλίο, που περιέχει ιστορίες και φωτογραφίες από τα γυρίσματα του «Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται», της δεύτερης -και καλύτερης- ταινίας της πρώτης -και καλύτερης- Star Wars τριλογίας. Ο περισσότερος χαμός γίνεται για τα περί χρήσης ναρκωτικών από την Κάρι Φίσερ, πράγμα που σου δείχνει σε τι κόσμο ζούμε, αλλά απ’ ό,τι φαίνεται το βιβλίο είναι τίγκα στην ενδιαφέρουσα πληροφορία. «Ενδιαφέρουσα» αν είσαι γκήκ, τουλάχιστον. Διάβασε μπόλικα εδώ, και δες και ωραίες φωτογραφίες στο VF. Το καλύτερο:

Yoda was originally named Buffy. No, really. In George Lucas’ earliest outlines for the sequel, Luke meets a supernatural entity named Buffy, or Bunden Debannen. Here’s how Lucas described it:

Buffy very old — three or four thousand years. Kiber crystal in sword? Buffy shows Luke? Buffy the guardian. ‘Feel not think.’»

And Lucas concludes by saying Luke will become the chosen one, «the human Buffy.» In later drafts, he thought of Yoda as a kind of small frog, and Yoda had a full name: Minch Yoda. In the earliest script draft, Minch has the immortal line: «Skywalker. Skywalker. And why do you come to walk my sky, with the sword of a Jedi knight? … I remember another Skywalker.»

Διαβάστε περισσότερα…

Το πολυαναμενόμενο άρθρο του Μάικλ Λιούις για το Βατοπέδι στο Vanity Fair είναι πλέον διαθέσιμο στο site του περιοδικού, μπορείς να το διαβάσεις -12 χιλιάδες λέξεις, ζωή να ‘χει-, να χαρείς τη φωτογραφία του τσαχπίνη και ποζάτου πάτερ Αρσένιου, και να βγάλεις πλούσια και θαυμαστά συμπεράσματα. Αν παρακάμψεις κάποιες τουριστικές περιγραφές για τα επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας και τα μούσια των μοναχών, υπάρχει πολύ καλό υλικό εκεί μέσα. Τα συμπεράσματα ενός σκεπτόμενου ξένου που για πρώτη φορά έρχεται σε επαφή με την τριτοκοσμική πραγματικότητα αυτού της Ελλάδας (με νούμερα και ντοκουμέντα) είναι μια εύγλωττη, ωμή, εξαιρετικά οδυνηρή αλλά και απόλυτα εύστοχη περιγραφή αυτού που είμαστε ως λαός και ως χώρα. Χαρακτηριστικά αποσπάσπαματα αποκάτω (προσοχή: προκαλούν κατάθλιψη και ακατάσχετη ενδοσκόπηση)

Διαβάστε περισσότερα…

Είναι ακόμα Σεπτέμβριος, η χρονιά δεν έχει λήξει, αλλά όταν μιλάμε για περιοδικά ισχύουν τα ίδια που ισχύουν για τους προπονητές Ελληνικών ομάδων ποδοσφαίριου, κάθε μέρα που περνάει μπορεί να είναι η τελευταία, οπότε σου λέει η ASME ας βγάλουμε υποψηφιότητες για τα καλύτερα του 2010 πριν καλά καλά τελειώσει το καλοκαίρι, δεν ξέρει κανείς αν θα προλάβουμε την παρέλαση. Όπως κάθε χρόνο, ο διαγωνισμός τρέχει στο Amazon, και μπορείς να ψηφίζεις σε κάθε μία από τις 12 (!) κατηγορίες (που περιλαμβάνουν μέχρι και «best vampire cover», αν είναι δυνατόν) μέχρι το τέλος του μήνα. Τι δώρα δίνουνε; Τι άλλο: Kindle!

Σημ: Ο διαγωνισμός τρέχει από τώρα καθώς περιλαμβάνει τα καλύτερα εξώφυλλα Καλοκαίρι 2009 – Καλοκαίρι 2010. Μην ακούς τί λέω εγώ.

Μπορεί όπως κι εγώ να είσαι άνθρωπος πολυάσχολος, να μην έχεις πολύ χρόνο για χάζεμα ή χάσιμο. Μπορείς επίσης όπως κι εγώ να σου αρέσουν αυτά τα μεγάλα άρθρα, τα δημοσιογραφικά, που είναι ξερωγώ δέκα χιλιάδες λέξεις για έναν πάστορα από τον Αμερικάνικό Νότο, ή δεκαοχτώ χιλιάδες λέξεις για το παράνομο εμπόριο διαμαντιών στο Κονγκό. Τέτοιες ιστορίες, αληθινές και καλογραμμένες, που μπορείς να τις διαβάσεις σε μια καθισιά, αλλά δεν μπορείς να τις διαβάσεις στο γραφείο, κοιτάζοντας την οθόνη του γκομπιούτερ. Σου έχω ξαναγράψει για το longform.org, που συγκεντρώνει κάμποσες από δαύτες, από τα μεγαλύτερα περιοδικά του κόσμου, για να μην ψάχνεις. Σου ‘χω γράψει και γι’ αυτά τα βιβλία, που κυκλοφορούν κάθε χρόνο και περιέχουν τα καλύτερα τέτοια κείμενα της χρονιάς, τα βραβευμένα, τα τοπ οφ δε τοπ. Αλλά δεν σου έχω γράψει για τον καλύτερο τρόπο να τα διαβάζεις αυτά τα κείμενα, και αυτό ήταν παράλειψη. Γιατί καλά είναι τα περιοδικά, αλλά άντε να έχουν ένα τέτοιο μέσα στο κάθε τεύχος. Το πολύ δύο. Καλά και τα βιβλία, αλλά μια φορά το χρόνο βγαίνουν, δε φτουράνε. Και καλό και το κομπιούτερ, αλλά άντε βγάλε τα μάτια σου δυο ώρες για να διαβάσεις κάτι τέτοιο.

Ο καλύτερος τρόπος είναι άλλος: Instapaper στο iPad.

Διάβασα το εξής post του ιδρυτή του Wired Κέβιν Κέλι, ο οποίος έκανε ακριβώς την ίδια ανακάλυψη: Το Instapaper είναι ένα εργαλείο που σου επιτρέπει να bookmark (ρήμα!) τα κείμενα που θέλεις. Αφού βάλεις ένα bookmark που λέγεται «read later» στον browser σου, ψαχουλεύεις στα Ίντερνετς, βρίσκεις αυτά που σε ενδιαφέρουν (στο longform.org ή αλλού), και τα μαρκάρεις με το read later για να κάνεις αυτό που λέει: Να τα διαβάσεις αργότερα. Μετά πας στο iPad, το iPod Touch ή το iPhone και κατεβάζεις το application του Instapaper. Κάνεις log-in και νάτα τα posts που έχεις μαρκάρει, έτοιμα να τα διαβάσεις -και οffline άμα λάχει. Το πιο ωραίο είναι το εξής: Τα posts στα δείχνει «γυμνά» από διαφημίσεις και σχεδιαστικές τζιριτζάτζουλες των sites, με ωραία fonts, σαν να διαβάζεις e-book. Η εμπειρία στο iPad είναι καταπληκτική. Παρ’ όλο που το μηχανηματάκι έχει διάφορα προβλήματα στην ανάγνωση (περιγράφονται αναλυτικά εδώ), γι’ αυτή τη δουλειά είναι ό,τι πρέπει.

Το μόνο πρόβλημα (σε πολλά εισαγωγικά) που μένει είναι το να βρίσκεις υλικό για να το διαβάζεις έτσι. Ο Κέβιν Κέλι αποφάσισε να φτιάξει μια λίστα με τα καλύτερα δημοσιογραφικά κείμενα που γράφτηκαν ποτέ, για να πάρεις ιδέες και να τα instapaper (ρήμα!) για να τα διαβάσεις στο δικό σου iPad/iPhone/άντε και PC. Εγώ του πρότεινα δύο: Αυτό κι αυτό.

Αν θέλεις, μπορείς να instapaper (ρήμα!) στα Ελληνικά και κάποια από τα δικά μου.

Διαβάστε περισσότερα…

Στο Longform.org οι κύριοι αυτοί μαζεύουν όλα τα σεντόνια των χιλιάδων λέξεων που υπάρχουν online από διάφορα Μέσα. Είναι μια μορφή δημοσιογραφίας που εκλείπει, λένε, γιατί είναι πολύ ακριβή, δεν μεταφέρεται εύκολα online και δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι το σημερινό κοινό, το συνηθισμένο σε μικρά bites πληροφορίας, τη γουστάρει ιδιαίτερα. Εμένα μου αρέσει (την εξασκώ πότε-πότε κιόλας). Προτιμώ να διαβάσω τρία φανταστικά δημοσιογραφικά κείμενα των 15.000 σελίδων το καθένα παρά ένα μίζερο μυθιστόρημα που ένας περίεργος τύπος έβγαλε απ’ το μυαλό του στη Χιλή.

Τέλος πάντων, μπες στο longform.org και δες μόνος σου. Π.χ το άρθρο από το Vanity Fair για τα αεροπλάνα που συγκρούστηκαν στον αέρα το 2006. Ωραία πράγματα.

Σε λίγες μέρες κυκλοφορεί το διαβόητο iPad και οι εκδότες τρίβουν τα χέρια τους καθώς πιστεύουν ότι θα τους δώσει μια νέα πλατφόρμα για να αναβιώσουν την προβληματική τους αγορά. Σου έχω δείξει μερικά πρότυπα (εδώ, εδώ κι εδώ), αλλά πλέον σχεδόν όλες οι εταιρίες έχουν φτιάξει πρότυπα-βιντεάκια που δείχνουν πώς θα είναι τα περιοδικά στο αλλόκοτο φορητό μαραφέτι της Apple. Να δέκα μαζεμένα:

9) Marie Claire

Πώς είναι το περιοδικό; Έτσι. Αλλά στην οθόνη. Βαρετό και προβλέψιμο, με πρακτικά προβλήματα (όταν έχεις ανοιχτό το «σαλόνι» δεν διαβάζεται το κείμενο -είναι πολύ μικρό) αλλά εφαρμόσιμο.

Διαβάστε περισσότερα…

Ένα από τα προβλήματα στην Ελληνική δημοσιογραφία, όχι το μεγαλύτερο, αλλά σημαντικό, είναι ότι δεν υπάρχει κανένας που θα σε μάθει να γράφεις. Δεν υπάρχουν μαθήματα, δεν υπάρχουν σχολές. Δεν ξέρω τι μαθαίνουν τα πιτσιρίκια στις σχολές δημοσιογραφίας (επειδή έχω γνωρίσει πολλά κι έχω κάνει interview σε κάμποσα τείνω να πιστέψω πως δε μαθαίνουν τίποτα) αλλά σίγουρα δεν μαθαίνουν να γράφουν. Όλοι οι δημοσιογράφοι που διαβάζεις και σου αρέσουν μάθανε να γράφουν καλά από μόνοι τους. Αν τώρα εσύ θέλεις όταν μεγαλώσεις να γίνεις δημοσιογράφος και να γράφεις σε περιοδικά (ατύχησες, γιατί στο μέλλον δεν θα υπάρχουν περιοδικά, αλλά έστω ότι είσαι αγύριστο κεφάλι, θες να μάθεις να γράφεις έτσι για να γράφεις στο Ίντερνετ, ή κάτι τέτοιο), τί μπορείς να κάνεις για να βοηθηθείς; Αγόρασε αυτά τα βιβλία.

Ο μόνος τρόπος για να μάθεις πώς γράφεται το σωστό άρθρο περιοδικού είναι με ώσμωση: Διαβάζοντας πολλά καλά άρθρα περιοδικών, κι ό,τι καταλάβεις κατάλαβες. Τα καλύτερα άρθρα περιοδικών γράφονται στις ΗΠΑ, και τα καλύτερα των καλύτερων βραβεύονται κάθε χρόνο από την αρμόδια ένωση, και κυκλοφορούν σε ένα βιβλίο που βγαίνει κάθε χρόνο. (Για λόγους που αντιλαμβάνεσαι, ζηλεύω θανάσιμα και την Ένωσή τους και τα βραβεία τους).

Αυτό το βιβλίο είναι μια καλή αρχή. Έχουν κυκλοφορήσει δέκα τόμοι για τα τελευταία δέκα χρόνια, και είναι όλοι καταπληκτικά αναγνώσματα, όχι μόνο για όσους θέλουν να γράψουν, αλλά και γι’ αυτούς που αγαπούν τα μεγάλα δημοσιογραφικά κείμενα με ωραία γλώσσα, στρωτή δομή και συναρπαστικό περιεχόμενο. Διάβασε τη λίστα με τα καλύτερα του περσινού τόμου και τι είχα γράψει για τον προπέρσινο.

Να και ένα βίντεο που έφτιαξε η συγκεκριμένη ένωση για τη δεκαετία που πέρασε όπως παρουσιάστηκε από τα εξώφυλλα περιοδικών. Σκέψου: σε 10 χρόνια πιθανότατα δεν θα υπάρξει τέτοιο βιντεάκι.

Ετούτο εδώ το πανέμορφο concept το έφτιαξαν οι designers της Berg για την Bonnier (Popular Science, Parenting κα), και δείχνει άλλη μια ιδέα για τα «ψηφιακά περιοδικά» που θα κυκλοφορούν σε tablets που δεν υπάρχουν ακόμη. Σου έδειξα τις προάλλες κι αυτή τη μορφή από το Sports Illustrated. Δες το βίντεο προσεκτικά και μετά μπες εντός για να σου εξηγήσω γιατί πρόκειται για μια ιδέα ανεδαφική, που δεν έχει τύχη και είναι «κολλημένη» στο παρελθόν.

Διαβάστε περισσότερα…

Το Paste έχει μια λίστα με τα 20 καλύτερα περιοδικά των ’00s, όπως τα φαντάστηκε, και είναι αρκετά αλλοπρόσαλλη. Αν αγνοήσεις κάτι τίτλους για μουσική κάντρι και κάποια πολύ μικρά περιοδικά, διαπιστώνεις ότι δεν ήταν καμιά ιδιαίτερα δημιουργική δεκαετία για τον κλάδο. Και τα περιοδικά που παίρνω με συνδρομές είναι όλα στο Top-7, αλλά το Esquire στο #2; Το Wired #1; Το αμερικάνικο Esquire είναι ένα φάντασμα του παλιού εαυτού του, τα περισσότερα τεύχη του δεν είναι αδιάφορα, είναι κακά. Το δε Wired το καταβροχθίζω ακόμα, αλλά πάσχει από κάτι πολύ σοβαρό: Ασχολείται με το μέλλον, και έχει πέσει τόσες φορές έξω μέχρι τώρα, που διαβάζεται τουριστικά, όχι χρηστικά. Άσε που ήταν από τα μεγαλύτερα παπαγαλάκια της φούσκας των αρχών της δεκαετίας. Μπορεί να ήταν το «νέο» ή το «συναρπαστικό στα ’90s -αλλά σίγουρα δεν ήταν το καλύτερο ή το σημαντικότερο περιοδικό αυτής που λήγει. Το New Yorker, ελλείψει ανταγωνισμού, θα έπρεπε να βρίσκεται σ’ αυτή τη θέση. Και το ερώτημα είναι: Θα υπάρχουν περιοδικά στη δύση του 2019;