Είναι ακόμα Σεπτέμβριος, η χρονιά δεν έχει λήξει, αλλά όταν μιλάμε για περιοδικά ισχύουν τα ίδια που ισχύουν για τους προπονητές Ελληνικών ομάδων ποδοσφαίριου, κάθε μέρα που περνάει μπορεί να είναι η τελευταία, οπότε σου λέει η ASME ας βγάλουμε υποψηφιότητες για τα καλύτερα του 2010 πριν καλά καλά τελειώσει το καλοκαίρι, δεν ξέρει κανείς αν θα προλάβουμε την παρέλαση. Όπως κάθε χρόνο, ο διαγωνισμός τρέχει στο Amazon, και μπορείς να ψηφίζεις σε κάθε μία από τις 12 (!) κατηγορίες (που περιλαμβάνουν μέχρι και «best vampire cover», αν είναι δυνατόν) μέχρι το τέλος του μήνα. Τι δώρα δίνουνε; Τι άλλο: Kindle!

Σημ: Ο διαγωνισμός τρέχει από τώρα καθώς περιλαμβάνει τα καλύτερα εξώφυλλα Καλοκαίρι 2009 – Καλοκαίρι 2010. Μην ακούς τί λέω εγώ.

Σε ένα άρθρο του Wired για το άγχος, το οποίο θεωρείται ασθένεια πλέον, εντόπισα το εξής θαυμάσιο: Αναφορά σε μια γιγάντια έρευνα στους Βρετανούς δημόσιους υπαλλήλους, και το άγχος τους. Τα αποτελέσματα έχουν πολύ ενδιαφέρον:

For the past 25 years, Michael Marmot, a professor of epidemiology and public health at University College London, has been running the Whitehall study, an exhaustive longitudinal survey launched in 1967 that has tracked some 28,000 British men and women working in central London. What makes the Whitehall study so compelling is its uniformity. Every subject is a British civil servant, a cog in the vast governmental bureaucracy. They all have access to the same health care system, don’t have to worry about getting laid off, and spend most of their workdays shuffling papers.

The British civil service comes with one other feature that makes it ideal for studying the health effects of stress: It’s hierarchical, with a precise classification scheme for ranking employees (in other words, it’s the human equivalent of a baboon troop). At the bottom are messengers, porters, and security guards. Just above them are the clerical officers, followed by staff scientists and other professionals. This last group implements the policies dictated by powerful administrators who run the governmental agencies. Marmot wanted to investigate how differences in status “in people who are neither very poor nor very rich” might lead to measurable differences in health.

The differences are dramatic. After tracking thousands of civil servants for decades, Marmot was able to demonstrate that between the ages of 40 and 64, workers at the bottom of the hierarchy had a mortality rate four times higher than that of people at the top. Even after accounting for genetic risks and behaviors like smoking and binge drinking, civil servants at the bottom of the pecking order still had nearly double the mortality rate of those at the top.

Και συνεχίζει:

Διαβάστε περισσότερα…

Μπορεί να τσαλαβούταγες και να μην το πήρες χαμπάρι, αλλά πολύς ντόρος έγινε τις προηγούμενες ημέρες με το τελευταίο Wired, το οποίο περιέχει ένα άρθρο που υποστηρίζει ότι το web πέθανε, τελειώσε, πάπαλα, αυτό ήτανε, και το μέλλον είναι στα applications. Δεν πρόλαβα να το σχολιάσω εγκαίρως (γιατί τσαλαβούταγα) αλλά η ώρα του ήρθε.

Το ότι πρόκειται περί ιδέας βλακώδους πέρα από κάθε φαντασία δεν είναι καν θέμα που αξίζει να συζητά κανείς (ακόμα και το ένα διάγραμμα που χρησιμοποιούν για να υποστηρίξουν την ιδέα με στοιχεία είναι λάθος), αλλά αν θέλεις ντε και καλά να το κουβεντιάσεις διάβασε τεκμηριωμένες απόψεις εδώ, εδώ και (στο site του Wired!) εδώ. Το θέμα είναι ότι το διπλό άρθρο -ειδικά το μισό που είναι γραμμένο από τον Μάικλ Γουλφ του Vanity Fair (!)- περιέχει μερικές εύστοχες παρατηρήσεις σχετικά με τα Ίντερνετς και τις τεχνολογίες που σερβίρουν content σήμερα αλλά είναι στημένο ως πρόκληση, με το εξωφρενικό εξώφυλλο, τα εξωφρενικά επιχειρήματα (προσπαθούν να παρουσιάσουν τη μνημειώδη γκαφα του 1997 με το push και το Pointcast -θυμάσαι;- ως επιτυχία!) και την υιοθέτηση του «συμπεράσματος» ως απόλυτη αλήθεια, που ένα πράγμα θυμίζει: Προβοκάτσια. Διαβάζοντάς το έχεις την αίσθηση ότι οι άνθρωποι προσαρμόζουν την πραγματικότητα στις δικές τους ιδέες, και δεν τους χωράει, και γι’ αυτό την τσαλακώνουν όσο δεν πάει. Είναι σαν να διαβάζεις κείμενο του ΚΚΕ.

Διαβάστε περισσότερα…

Μπορεί όπως κι εγώ να είσαι άνθρωπος πολυάσχολος, να μην έχεις πολύ χρόνο για χάζεμα ή χάσιμο. Μπορείς επίσης όπως κι εγώ να σου αρέσουν αυτά τα μεγάλα άρθρα, τα δημοσιογραφικά, που είναι ξερωγώ δέκα χιλιάδες λέξεις για έναν πάστορα από τον Αμερικάνικό Νότο, ή δεκαοχτώ χιλιάδες λέξεις για το παράνομο εμπόριο διαμαντιών στο Κονγκό. Τέτοιες ιστορίες, αληθινές και καλογραμμένες, που μπορείς να τις διαβάσεις σε μια καθισιά, αλλά δεν μπορείς να τις διαβάσεις στο γραφείο, κοιτάζοντας την οθόνη του γκομπιούτερ. Σου έχω ξαναγράψει για το longform.org, που συγκεντρώνει κάμποσες από δαύτες, από τα μεγαλύτερα περιοδικά του κόσμου, για να μην ψάχνεις. Σου ‘χω γράψει και γι’ αυτά τα βιβλία, που κυκλοφορούν κάθε χρόνο και περιέχουν τα καλύτερα τέτοια κείμενα της χρονιάς, τα βραβευμένα, τα τοπ οφ δε τοπ. Αλλά δεν σου έχω γράψει για τον καλύτερο τρόπο να τα διαβάζεις αυτά τα κείμενα, και αυτό ήταν παράλειψη. Γιατί καλά είναι τα περιοδικά, αλλά άντε να έχουν ένα τέτοιο μέσα στο κάθε τεύχος. Το πολύ δύο. Καλά και τα βιβλία, αλλά μια φορά το χρόνο βγαίνουν, δε φτουράνε. Και καλό και το κομπιούτερ, αλλά άντε βγάλε τα μάτια σου δυο ώρες για να διαβάσεις κάτι τέτοιο.

Ο καλύτερος τρόπος είναι άλλος: Instapaper στο iPad.

Διάβασα το εξής post του ιδρυτή του Wired Κέβιν Κέλι, ο οποίος έκανε ακριβώς την ίδια ανακάλυψη: Το Instapaper είναι ένα εργαλείο που σου επιτρέπει να bookmark (ρήμα!) τα κείμενα που θέλεις. Αφού βάλεις ένα bookmark που λέγεται «read later» στον browser σου, ψαχουλεύεις στα Ίντερνετς, βρίσκεις αυτά που σε ενδιαφέρουν (στο longform.org ή αλλού), και τα μαρκάρεις με το read later για να κάνεις αυτό που λέει: Να τα διαβάσεις αργότερα. Μετά πας στο iPad, το iPod Touch ή το iPhone και κατεβάζεις το application του Instapaper. Κάνεις log-in και νάτα τα posts που έχεις μαρκάρει, έτοιμα να τα διαβάσεις -και οffline άμα λάχει. Το πιο ωραίο είναι το εξής: Τα posts στα δείχνει «γυμνά» από διαφημίσεις και σχεδιαστικές τζιριτζάτζουλες των sites, με ωραία fonts, σαν να διαβάζεις e-book. Η εμπειρία στο iPad είναι καταπληκτική. Παρ’ όλο που το μηχανηματάκι έχει διάφορα προβλήματα στην ανάγνωση (περιγράφονται αναλυτικά εδώ), γι’ αυτή τη δουλειά είναι ό,τι πρέπει.

Το μόνο πρόβλημα (σε πολλά εισαγωγικά) που μένει είναι το να βρίσκεις υλικό για να το διαβάζεις έτσι. Ο Κέβιν Κέλι αποφάσισε να φτιάξει μια λίστα με τα καλύτερα δημοσιογραφικά κείμενα που γράφτηκαν ποτέ, για να πάρεις ιδέες και να τα instapaper (ρήμα!) για να τα διαβάσεις στο δικό σου iPad/iPhone/άντε και PC. Εγώ του πρότεινα δύο: Αυτό κι αυτό.

Αν θέλεις, μπορείς να instapaper (ρήμα!) στα Ελληνικά και κάποια από τα δικά μου.

Διαβάστε περισσότερα…

Ο άθρωπας καλά το σκέφτηκε. Σου λέει, είμαι κοτζάμ επιχειρηματίας. Αυτά είναι δύο παιδαρέλια. Και λίγο πυροβολημένα κιόλας, σα λίγο μονόχνωτος να μοιάζει ο ένας, σα να γυαλίζει το μάτι του αλλουνού, που μου μοιάζει και για χίπης. Έχω το 10% της εταιρίας που φτιάξαμε, αλλά άμα δεν πουλάνε τα γκουμπιούτερ που φτιάχνουνε κι αρχίσουν να μαζεύονται τίποτα χρέη, εμένα θα κυνηγήσουν οι τράπεζες. Οπότε καλύτερα να τους δώσω πίσω το 10%, να πάρω τα 2300 δολαριάκια μου και να πάω στην ευχή της Παναγίας.

Ήταν μια καλή σκέψη για το 1976. Αν δεν την είχε κάνει τότε ο Ρον Γουέιν, αν είχε κρατήσει αυτό το 10% και το είχε μέχρι σήμερα, θα ήταν ένας από τους 15 πλουσιότερους ανθρώπους στη Γη. Όπως ήρθαν τα πράγματα, η ζωή τον πήγε αλλού.

Wayne was given a 10 percent stake in Apple, to 45 percent shares each for Jobs and Woz, meaning that he would have refereed any dispute. But he was afraid the boys — they were half his age — were so business-unsavvy and so assetless that creditors would go after him when things inevitably went bad. So he got himself out of the deal less than two weeks later, for $2,300. If he still had that stake, Wayne would be one of the world’s 15 richest people. Instead, he sells “stamps, rare coins and gold out of his home to supplement his monthly government check.”

Wayne has never owned any Apple product. He only recently bought his first computer — a Dell.

He hasn’t heard from his former partners in years.

His main pastime seems to be playing penny slots in the wee hours of the morning.

He holds a dozen patents, but has never had enough capital to make money off any of them.

Apple wasn’t his only failed opportunity to make it big. “There were at least six times in my life when I really thought that I had the world by the tail,” Wayne says, “when I thought, ‘I have an invention here that’s going to make me a fortune.’ And six times it blew up.”

via wired

Το λοιπόν: Αυτό είναι ένα review του Wired application για το iPad, που κοστιζει €3.99 και περιέχει το τεύχος Ιουνίου του περιοδικού. Το δοκίμασα στο iPad που μου έχει στείλει το Public και τεστάρω εδώ και μερικές εβδομάδες, και όταν λέω «το δοκίμασα» εννοώ ότι το διάβασα αντί για το χάρτινο τεύχος του περιοδικού, στο οποίο είμαι συνδρομητής, και το οποίο μου ήρθε λίγες μέρες αργότερα. Κατέληξα σε μερικά ενδιαφέροντα συμπεράσματα.

Διαβάστε περισσότερα…

Η περιέργεια είναι κινητήριος δύναμη σημαντική, οπότε θα περίμενε κανείς τα πρώτα βήματα των περιοδικών στο νέο πεδίο μάχης των φορητών συσκευών να είναι βροντερά και παταγώδη. Ε, όχι και τόσο. Το application του Wired για το iPad μέσα σε μια μέρα είχε 24.000 downloads, νούμερο εντυπωσιακό αν αναλογιστείς τα €3.99 του κόστους του ($4.99 στις ΗΠΑ). Οι κριτικές ωστόσο ήταν εντυπωσιακά αρνητικές -το κατέβασα στο iPad που δοκιμάζω αυτό τον καιρό, κοντεύω να το τελειώσω, και μόλις μου έρθει και το χάρτινο τεύχος με το ταχυδρομείο (ΕΛΤΑ, καταλαβαίνεις), θα κάνω το σχετικό τριπλό review.

Σε μη-τεχνολογικό content, από την άλλη, τα πράγματα είναι λιγότερο αισιόδοξα. Μπορεί το «365 downloads σε ένα μήνα» που κυκλοφόρησε για το GQ να είναι μούφα (το νούμερο αφορούσε πωλήσεις μόνο του τεύχους Δεκεμβρίου σε iPhones, iPods και iPads το δίμηνο Μάρτιο-Απρίλιο) αλλά το συνολικό νούμερο, 57.000 downloads συνολικά τους τελευταίους τέσσερις μήνες, δεν είναι και πολύ εντυπωσιακό. Το ίδιο διάστημα το περιοδικό έδωσε περίπου 3,5 εκατομμύρια τεύχη σε περίπτερα και συνδρομητές.

Σωτηρία του Τύπου; Όχι ακόμα.

Το Wired Reread είναι ένα πολύ αστείο monoblog που θυμίζει διαφημίσεις τεχνολογικών προϊόντων και υπηρεσιών από παλιά τεύχη του περιοδικού Wired. Από τον επεξεργαστή κειμένου Wordperfect με το θαυματουργό χαρακτηριστικό «undo» μέχρι το Apple MessagePad 2000 κι από φωτογραφικές μηχανές με δισκέτα μέχρι το Sony MiniDisk, έχουν όλα πολύ γέλιο.

Ο,τι να ‘ναι: Η καμπάνια της Αμερικάνικης Ένωσης Περιοδικών για την προβολή «των περιοδικών» (όλων των περιοδικών, έτσι, γενικά) περιλαμβάνει (πληρωμένα;) σαλόνια σε περιοδικά. Σαν να βάζεις Google Ads για να διαφημίσεις «το Ίντερνετ». Κουκουρούκου παουερεητζερ δηλαδής.

Διαβάστε περισσότερα…

Δες εδώ πλήρη ανάλυση των διαφόρων ειδών με πολλές πολλές φωτογραφίες.

Το Lost πλησιάζει προς το τέλος του (πέντε ώρες ακόμα), οπότε πλησιάζει και η ώρα που θα μεταφράσω τη χολή και το δηλητήριο που μαζεύω 3+ χρόνια τώρα σε λέξεις. Μέχρι τότε, ξεκοκάλισε το θαυμάσιο αφιέρωμα που έχει κάνει το Wired στη σειρά (περιορισμένα spoilers, νομίζω, εξαρτάται πόσα έχεις δει). Είναι εκτός των άλλων άλλο ένα παράδειγμα του πόσο ανώτερο είναι το Ίντερνετ ως μέσο μεταφοράς πληροφορίας από ένα περιοδικό. Μπορείς να θυμηθείς τι έγινε τις πέντε πρώτες σεζόν και να συλλάβεις τον παραλογισμό μέσα σε οκτώ λεπτά βλέποντας το εξής βίντεο (SPOILER ALERT):

Ό,τι να ‘ναι δηλαδή. Και, βέβαια, μπορείς να παρακολουθείς και να σχολιάζεις τα τεκταινόμενα στην έκτη και τελευταία σεζόν στο couchpotato.gr, που παρακολουθεί κάθε νέο επεισόδιο λίγη ώρα μετά την προβολή του στην Αμερική, και έχει πολύ διαφορετική γνώμη για όσα γίνονται στη σειρά.

Ο θρυλικός Έλληνας γραφίστας έχει την άποψη που θα περίμενες: Αυτή του γκρινιάρη παππού.Την εξέφρασε και σε συνέντευξη στο New York Observer πρόσφατα:

And what does he think about reading a magazine on the soon-to-be-released iPad? “It’s okay, I guess,” he said. “But magazines will never die because there is a visceral feeling of having that thing in your hands and turning the pages. It’s so different on the screen. It’s the difference between looking at a woman and having sex with her.”

Και την επαναλαμβάνει σχεδόν αυτούσια και στο αφιέρωμα του τελευταίου Wired για τις ταμπλέτες. Μπες εντός για να δεις τα υπόλοιπα στιγμιότυπα από τη συζήτησή του με τον «Παύλο Γερουλάνο του design» Σκοτ Ντάντιτς, τον κομψευόμενο αρτ νταϊρέκτορ του Wired.

Διαβάστε περισσότερα…

Κοίτα: Αυτό είναι ένα πολυσέλιδο αφιέρωμα του περιοδικού Wired στα 5 χρόνια του YouTube.

Είναι ωραίο αφιέρωμα, όμορφα σχεδιασμένο, με πολλές πληροφορίες και στοιχεία. Αλλά τώρα κοίτα και αυτό εδώ. Είναι το ίδιο άρθρο στο wired.com. Εξίσου ωραίο. Αλλά με μια διαφορά: Τα βίντεο που αναφέρονται στο κείμενο, μπορείς να τα δεις. Τα πρόσωπα που αναφέρονται μπορείς να τα ακούσεις να μιλάνε σε επίσημες συνεντεύξεις. Και τα ιστορικά γεγονότα ή στοιχεία που αναφέρονται μπορείς να τα μελετήσεις περαιτέρω, χάρη στα άφθονα links. Αποτέλεσμα: Το περιοδικό που μου ήρθε με το ταχυδρομείο στο σπίτι μου (και το οποίο πληρώνω) είναι περίπου τρεις φορές λιγότερο χρήσιμο ή ενδιαφέρον σε σχέση με τη δωρεάν σελίδα στο Ίντερνετ. Είναι κάτι φτωχότερο. Πιο λίγο. Και, θα μου πεις, αυτό είναι λίγο-πολύ αναμενόμενο όταν πρόκειται για άρθρο που αφορά σε κάτι που ζει στο Ίντερνετ. Επίτρεψέ μου να σου δείξω άλλο ένα θέμα από το ίδιο τεύχος.

Διαβάστε περισσότερα…

Σε λίγες μέρες κυκλοφορεί το διαβόητο iPad και οι εκδότες τρίβουν τα χέρια τους καθώς πιστεύουν ότι θα τους δώσει μια νέα πλατφόρμα για να αναβιώσουν την προβληματική τους αγορά. Σου έχω δείξει μερικά πρότυπα (εδώ, εδώ κι εδώ), αλλά πλέον σχεδόν όλες οι εταιρίες έχουν φτιάξει πρότυπα-βιντεάκια που δείχνουν πώς θα είναι τα περιοδικά στο αλλόκοτο φορητό μαραφέτι της Apple. Να δέκα μαζεμένα:

9) Marie Claire

Πώς είναι το περιοδικό; Έτσι. Αλλά στην οθόνη. Βαρετό και προβλέψιμο, με πρακτικά προβλήματα (όταν έχεις ανοιχτό το «σαλόνι» δεν διαβάζεται το κείμενο -είναι πολύ μικρό) αλλά εφαρμόσιμο.

Διαβάστε περισσότερα…

H ιδέα του Wired για τη μορφή του περιοδικού σε ένα tablet κομπιούτερ. Και, όπως και οι άλλες περιπτώσεις, είναι αδέξιο και λίγο αλλόκοτο, πιο φανταχτερό από τη σελίδα του Wired στο web, αλλά πολύ λιγότερο εύχρηστο. Και δοκίμασε να διαβάσεις τα μεγάλα δημοσιογραφικά κείμενα των 5000 λέξεων σε τέτοια οθόνη. Δοκίμασε. Κωλώνεις. Εξάλλου: Προσοχή φανμπόη: Είναι φτιαγμένο με Adobe AIR, άρα δεν θα παίζει σε  iPad.

Θυμήσου τις εκδοχές του Sports Illustrated και κάποιων Λονδρέζων designers για αντίστοιχες λύσεις. Όπως καταλαβαίνεις, με τις συνδρομές-ως-apps που προωθούν σε παρόμοια μηχανήματα, κάθε περιοδικό θα απαιτεί να μάθεις και ένα διαφορετικό UI για να διαβάσεις τα υπέροχα άρθρα του. Μ’ άλλα λόγια: Φέξε μου και γλίστρησα κι αγουρίδα μέλι.