Δεν έχω ιδέα τί μάρκας/τεχνολογίας είναι τα δακρυγόνα που ρίχνει η δικιά μας αστυνομία στις διαδηλώσεις, αλλά σε ένα πρόσφατο Wired, σ’ αυτή τη σελίδα που παίρνουνε ένα προϊόν γνωστό και συνηθισμένο και σου λένε ακριβώς τί περιέχει μέσα (μια πολύ ενδιαφέρουσα στήλη, παρεμπιπτόντως), είχε μια ανάλυση του όχι και πολύ συμπαθούς αυτού μέσου καταστολής που χρησιμοποιείται ευρύτατα και διεθνώς. Διάβασε εδώ.

Όλη τη δουλειά (δηλαδή όλο το κλάμα) την κάνει το (βαθιά ανάσα) χλωροβενζαλμαλονονιτρίλιο, ή όπως αλλιώς λέγεται στα Ελληνικά.

It also causes that burning sensation in the nose and throat and on the skin. As little as 4 milligrams per cubic meter will disperse unruly crowds. It’s believed that a lethal dose is around 25 grams per cubic meter.

Ένας συντάκτης του Wired παρακολουθεί εδώ και ένα χρόνο την κατασκευή του Google+, από τότε που ήταν μυστικό προϊόν που ελάχιστοι εντός Google γνώριζαν μέχρι το λανσάρισμα της προηγούμενης εβδομάδας και το χαμό που επακολούθησε. Σε τούτο εδώ το πολύ μεγάλο κείμενο περιγράφει λεπτομερώς πώς έγιναν όλα -και δίνει και μερικά στοιχεία για το πώς θα εξελιχθεί το όλο σχέδιο παρακάτω.

This mother of all streams would be the equivalent of an intravenous feed of information, with inclusion of all the vital content from our social graph and the world at large (Google calls this the “interest graph”). It would scroll forever, and everything would be relevant. If Google’s original goal was to expeditiously dispatch us elsewhere, with this near-clairvoyant stream, Google could turn us into search potatoes who never leave.

Διάβασε τις πρώτες εντυπώσεις μου από το Google+ εδώ.

Όπως πιθανότατα ξέρεις, είμαι σε γενικές γραμμές κατά των περιοδικών στο iPad, όπως αυτά έχουν υλοποιηθεί μέχρι τώρα τουλάχιστον. Όπως επίσης ίσως ξέρεις, συμπαθώ πολύ το περιοδικό New Yorker, το διάβαζα φανατικά όταν διάβαζα περιοδικά, και εξακολουθώ να ψάχνω τα ωραία και μεγάλα άρθρα που δημοσιεύει για να τα διαβάσω, πλέον, στο Instapaper. Το application του New Yorker στο iPad το είχα κατεβάσει και είχα αγοράσει κι ένα τεύχος για να δω πώς είναι και δε με είχε ενθουσιάσει κιόλας ως τρόπος ανάγνωσης. Μα κοίτα: Μέχρι τώρα έπρεπε να πληρώνεις 4 ευρώ κάθε εβδομάδα για να κατεβάσεις κάθε τεύχος ξεχωριστά. Πολλά λεφτά δηλαδή. Πλέον η Conde Nast το πήρε απόφαση, αποφάσισε ότι χαλάλι το 30% που παίρνει η Apple, και ορίστε, το app του New Yorker στο iPad διατίθεται πλέον με συνδρομές. Δε χρειάζεται πλέον να παίρνεις κάθε τεύχος κανονικά. Δίνεις 5 ευρώ για τα τεύχη του μήνα ή 45 ευρώ για όλο το χρόνο και τα κατεβάζεις όλα.

Διαβάστε περισσότερα…

Στο νέο επεισόδιο του «Instapaper This» σου έχω όχι ένα, ούτε τρία, αλλά δέκα τεράστια, χορταστικά κείμενα κάθε είδους και προελεύσεως που έχουν ένα κοινό: Έχουν όλα εξαιρετικό ενδιαφέρον και είναι ό,τι πρέπει για διάβασμα στις όποιες ώρες ηρεμίας και χαλάρωσης βρεις τις επόμενες, Πασχαλινές ημέρες.

1. «Is Sugar Toxic?» του Gary Taubes – New York Times
Ένας Αμερικανός επιστήμονας υποστηρίζει ότι η ζάχαρη δεν είναι απλά διατροφικά άχρηστη, αλλά ένα κανονικό -και βλαβερότατο- δηλητήριο. Έχει δίκιο;

2. «Of The 1%, By The 1%, For The 1%», του Joseph Stiglitz – Vanity Fair
Ο Νομπελίστας οικονομολόγος εξηγεί γιατί οι συγκλονιστικές οικονομικές ανισότητες στις ΗΠΑ είναι καταστροφικές για την επιβίωση του κράτους και της δημοκρατίας.

3. «The Real History Of Twitter» του Nicholas Carlson – Business Insider
Η αληθινή ιστορία της δημιουργίας του Twitter διαφέρει αρκετά από την «επίσημη εκδοχή» των γνωστών και λαοπρόβλητων ιδρυτών του. Ποιος ήταν ο αληθινός δημιουργός της δημοφιλούς υπηρεσίας;

Διαβάστε περισσότερα…

Σου έχω ξαναγράψει για τον Νέιθαν Μύρβολντ, αυτό τον ιδιοφυή homo universalis που ασχολείται με ένα σωρό ενδιαφέροντα πράγματα και αποτελεί πρότυπο για τους απανταχού πολυπράγμονες geeks. Ένα από τα πολλά του πάθη είναι η μαγειρική (έχει δουλέψει ακόμα και ως βοηθός σεφ) και το τελευταίο εγχείρημά του είναι η έκδοση ενός μεγαλειώδους βιβλίου που θα περιέχει την επιστημονική εξήγηση πίσω από την σωστή παρασκευή της τροφής. Κάθε τροφής. Το τελευταίο Wired έχει ένα αφιέρωμα στη δημιουργία του «Modernist Cuisine«, που είναι πολύ συναρπαστικό και ενδιαφέρον.

Myhrvold—a theoretical physicist and computer scientist—has the lifestyle flexibility of a multimillionaire and the mental discipline of a world-class researcher. To him, cooking is about fundamental interactions in the material world: How heat enters food. How you mix two separate materials most effectively. How water molecules interact in a solution. You see a pork chop and some mashed potatoes; he sees a mesh of proteins that coagulate at a specific temperature next to an emulsion of starch and fat. “Chefs think about what it’s like to make food,” Myhrvold says. “Being a scientist in the kitchen is about asking why something works, and how it works.” To him, a kitchen is really just a laboratory that everyone has in their house. And when you have that attitude with that brain and those resources, well, you might not be the best cook in the world, but you just might put together the best cookbook.

Όπως καταλαβαίνεις, δεν είναι απλό βιβλίο με συνταγές, αλλά κάτι πολύ πιο σημαντικό. Το «Modernist Cuisine» κυκλοφορεί τον Απρίλιο και αποτελείται από πέντε τόμους (συνολικά 2500 σελίδες). Κοστίζει 625 δολάρια -αλλά στο Amazon μπορείς να το προπαραγγείλεις μόνο με 460.

Διαβάστε περισσότερα…

Η Conde Nast έκανε το λάθος να μου στείλει δύο φορές το τεύχος Ιανουαρίου του περιοδικού Wired, του οποίου είμαι συνδρομητής (το τελευταίο που μου έχει μείνει). Τέτοια κάνουν, πώς να μην πεθάνουν μετά τα media. Τέλος πάντων, αν το θες, στο χαρίζω. Άσε ένα σχόλιο αποκάτω (ό,τι να ‘ναι -με αληθινό email μόνο) μέχρι τα μεσάνυχτα της Παρασκευής, 25 Φεβρουαρίου. Μετά θα κάνω κλήρωση κι ο νικητής θα το πάρει, χάρτινο κι ωραίο, σπίτι του.

UPDATE: Η Παρασκευή ήρθε και παρήλθε, η κλήρωση έγινε, και ο/η τυχερός/τυχερή είναι ο/η σχολιαστής/σχολιάστρια nikisot. Σχετικό email με οδηγίες έχει αποσταλεί ήδη. Οι υπόλοιποι μην απελπίζεστε, μην κλαίτε γοερά – έρχονται κι άλλα, καλύτερα δώρα.

Εχτές ακύρωσα τη συνδρομή μου σε ένα καλό μηνιαίο περιοδικό που έπαιρνα εδώ και μερικά χρόνια, το Atlantic. Η αφορμή ήταν ότι μου ερχόταν αραιά και πού, όλο κάπου χανόταν, αλλά ο αληθινός λόγος ήταν πως και τα τεύχη που έρχονταν δεν προλάβαινα να τα διαβάσω. Γιατί δεν διαβάζω καθόλου περιοδικά πια -τα έχω εξηγήσει αυτά. Και βέβαια στο iPad, όπου πλέον κοιτάζω τις ώρες που παλιά κοίταζα τα περιοδικά, δεν διαβάζω apps περιοδικών (maglets, όπως τα λέει ο παρακάτω), για κάποιους από τους ίδιους λόγους για τους οποίους τα περιοδικά στο iPad έχουν ήδη αποτύχει. Ετούτο το άρθρο τα λέει απλά, σταράτα, και ολόσωστα.

Think about it – what do you do nowadays on a long train journey or in the doctor’s waiting room? Read a magazine or check your email/Twitter feed? And when people pick up their iPads, they can either tap on a maglet app, or instead read their email, video, games, Twitter, the web… Both in the tablet and the real worlds, magazines no longer have the benefit of being at the centre of our cultural lives. They have to work harder than ever to grab our attention and force their way into our habits, a task that’s all the harder when they reside on a fully connected device that contains the latest news from thirty seconds ago, as compared to a magazine article commissioned and written two months ago. There’s a lot that an iPad can do, and maglets currently occupy a very small shack on the very edge of tablet main street.

Πλέον στο σπίτι μου έρχεται μόνο το Wired. Όχι για πολύ ακόμα.

Διαβάστε περισσότερα…

Λοιπόν, εδώ κάποιος λιγότερο ψύχραιμος θα ξεκινούσε ετούτο εδώ το κείμενο με ένα «I TOLD YOU SO» τεράστιο και κεφαλαίο. Όχι εγώ. Δεν έχω κρύψει την επιφυλακτικότητά μου για την ιδέα «περιοδικά στο iPad» -και την ψιλο-απέχθειά μου για όλα τα πρώτα δείγματα της κατηγορίας- αλλά κρατώ στάση ταπεινότητας και αναμονής μπροστά στα νέα στοιχεία που υποστηρίζουν πως οι πωλήσεις των iPad περιοδικών στις ΗΠΑ κατακρημνίζονται μήνα με το μήνα. Αν και είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι αυτό το μοντέλο, με τις «κλειστές» εφαρμογές και τις in-app αγορές «τευχών» είναι καταδικασμένο να αποτύχει τα επόμενα χρόνια, εξακολουθώ να πιστεύω ότι βραχυπρόθεσμα μπορεί να φτουρήσει -έστω σε κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις. Υπάρχει ένας παράγοντας, βλέπεις, αρκετά κρίσιμος: Οι συνδρομές. Οι Αμερικάνοι έχουν συνηθίσει να παίρνουν τα περιοδικά τους πάρα πολύ φτηνά με συνδρομές, κι αυτό το εμπορικό μοντέλο μέχρι τώρα δεν έχει μετακομίσει στο iPad (λόγω της πολιτικής της Apple). Αν κάποια στιγμή αυτό συμβεί, και μπορείς για παράδειγμα να γράφεσαι συνδρομητής στο Wired για 15 ευρώ το χρόνο, αρκετός κόσμος μπορεί και να το κάνει, και για κάποιο χρονικό διάστημα μπορεί κάτι να βγει έτσι.

Βέβαια, αυτός ο κόσμος θα είναι οι παλιοί, όπως εγώ, που έχουν συνηθίσει να διαβάζουν περιοδικά. Οι άλλοι, οι πιο καινούριοι, και όλοι οι καινούριοι που θα έρχονται στο μέλλον, δεν πρόκειται να μπουν καν στη διαδικασία: Θα συνεχίσουν να διαβάζουν κείμενα στο Instapaper και στο Flipboard και στον Safari, μην μπορώντας να κατανοήσουν τη χρησιμότητα των κλειδωμένων «πακέτων» κειμένων, φωτογραφιών και βίντεο μεγέθους εκατοντάδων MB που πρέπει να τα αγοράσεις και που περιέχουν αντίστοιχο -και σε μερικές περιπτώσεις ακριβώς το ίδιο- περιεχόμενο μ’ αυτό που υπάρχει τσάμπα στο Ίντερνετ.

Το μέλλον, απ’ ό,τι φαίνεται, είναι αλλού.

Διαβάστε περισσότερα…

Κοίτα πώς έχουν τα πράγματα: Ο Όλιβερ Ράιχενσταϊν είναι ένας designer που ζει και εργάζεται στο Τόκιο. Έχει ένα γραφείο, το iA, που φτιάχνει ωραία πράγματα -πλέον και για το iPad (παράδειγμα: το εκπληκτικό HTML5 website της Γερμανικής εφημερίδας Die Zeit). Ένα από τα πράγματα που έχει φτιάξει είναι ένα app που λέγεται «Writer», ένας πολύ απλός και μίνιμαλ επεξεργαστής κειμένου για το iPad (€3.99 στο AppStore). Μελετώντας τα έσοδα του Writer και την κατάταξη των «Top Grossing» apps στο αμερικάνικο AppStore, ο Ράιχενσταϊν διαπίστωσε ότι τα έσοδα της εφαρμογής του ήταν πολύ παρόμοια με τα έσοδα του Wired, του application του γνωστού περιοδικού. Το πρώτο τεύχος του οποίου, όπως ίσως θυμάσαι, είχε πουλήσει 100.000 αντίτυπα στο iPad και είχε θεωρηθεί μια πολύ μεγάλη επιτυχία. Τα τελευταία νούμερα που έδωσε η Conde Nast στη δημοσιότητα τον Οκτώβριο μιλούσαν για περίπου 30.000 αντίτυπα το μήνα (το Wired πουλάει περίπου 700.000 χάρτινα τεύχη το μήνα στις ΗΠΑ, τα περισσότερα με συνδρομές). Τα νούμερα του Ράιχενσταϊν, όμως, έδειχναν μια αρκετά διαφορετική εικόνα.

Το Wired, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του, βγάζει από 1200 με 2000 δολάρια την ημέρα, άρα πουλάει από 300 μέχρι 500 τεύχη ημερησίως. Αυτό σημαίνει ότι πουλάει περί τα 15.000 αντίτυπα μηνιαίως στο iPad -και όχι μόνο του τελευταίου τεύχους, αλλά όλων των τευχών που διατίθενται στην εφαρμογή. Οι 60.000 ευρώ που εισπράττει, βέβαια -που γίνονται 42.000 αν αφαιρεθεί το μερτικό της Apple- δεν φτάνουν ούτε για τα έξοδα ανάπτυξης της ίδιας της εφαρμογής. Υπάρχουν ασφαλώς και τα έσοδα από τις (πολλές) διαφημίσεις, αλλά πόσα μπορεί να είναι αυτά σε κάτι που αγοράζουν μόνο 15.000 άνθρωποι; Ο Όλιβερ βγάζει το εξής συμπέρασμα:

Maybe I don’t have enough data points or maybe my math is flawed (I always sucked at math), but from what I can see:

1. WIRED doesn’t make substantial money with the app sales.
2. The only way to substantially monetize a news app is through advertisement.
3. Paid apps (with their low reach) are a horrible deal for advertisers.

Which brings us back to my favorite point: From a publishing, adverstising and reading perspective, the most efficient reading, publishing and ad platform is the web.

Ο New Yorker, ένα περιοδικό το οποίο αποκαλώ «Ο» και όχι «το» για να δείξω ότι είμαι σοφιστικέ και κοσμοπολίτης, είναι το καλύτερο περιοδικό του κόσμου, κι αυτό δεν το λέω μόνο για να φανώ σοφιστικέ και κοσμοπολίτης. Το διαβάζω χρόνια, για κάποιο λόγο που δεν έχω καταλάβει ακόμα το συλλέγω κιόλας, και πάντα πίστευα πως όταν πάψω να ασχολούμαι με περιοδικά, αυτό θα είναι το τελευταίο που θα συνεχίσω να διαβάζω για πάντα. Πράγμα που με έκπληξη συνειδητοποιώ, σκεπτόμενος τη ζωή μου τους τελευταίους μήνες, ότι δεν ισχύει. Γιατί στην ουσία έχω ήδη σταματήσει να διαβάζω περιοδικά. Από τότε που κάτι άλλαξε.

Από τότε που μπήκε στη ζωή μου το iPad.

Από τότε που το δοκίμασα (και στη συνέχεια το αγόρασα) σπάνια πιάνω στα χέρια μου περιοδικά (ή βιβλία, αλλά αυτό είναι μια άλλη υπόθεση). Το Wired, το άλλο περιοδικό που διάβαζα πιστά,το ξεφυλλίζω πια στα γρήγορα, και μετά μπαίνω στο Ίντερνετ και βάζω στο Instapaper τα σημαντικά άρθρα. Η στοίβα με τα αδιάβαστα (λάθος: «τους αδιάβαστους») New Yorker ψηλώνει ολοένα. Βλέπεις, σε όλες τις φάσεις της ζωής μου που διάβαζα περιοδικά (στην τουαλέτα, στο κρεβάτι πριν το νάνι) πλέον χρησιμοποιώ το iPad, που έχει άρθρα να διαβάσω, αλλά έχει και Angry Birds, έχει και Twitter. Και τώρα κοίτα, πάνω στην ώρα. Ο New Yorker βγήκε και στο iPad (iTunes link). Κατέβασα το πρώτο τεύχος ( €3.99!) και το διάβασα. Τι κατάλαβα;

Διαβάστε περισσότερα…

Είναι ακόμα Σεπτέμβριος, η χρονιά δεν έχει λήξει, αλλά όταν μιλάμε για περιοδικά ισχύουν τα ίδια που ισχύουν για τους προπονητές Ελληνικών ομάδων ποδοσφαίριου, κάθε μέρα που περνάει μπορεί να είναι η τελευταία, οπότε σου λέει η ASME ας βγάλουμε υποψηφιότητες για τα καλύτερα του 2010 πριν καλά καλά τελειώσει το καλοκαίρι, δεν ξέρει κανείς αν θα προλάβουμε την παρέλαση. Όπως κάθε χρόνο, ο διαγωνισμός τρέχει στο Amazon, και μπορείς να ψηφίζεις σε κάθε μία από τις 12 (!) κατηγορίες (που περιλαμβάνουν μέχρι και «best vampire cover», αν είναι δυνατόν) μέχρι το τέλος του μήνα. Τι δώρα δίνουνε; Τι άλλο: Kindle!

Σημ: Ο διαγωνισμός τρέχει από τώρα καθώς περιλαμβάνει τα καλύτερα εξώφυλλα Καλοκαίρι 2009 – Καλοκαίρι 2010. Μην ακούς τί λέω εγώ.

Σε ένα άρθρο του Wired για το άγχος, το οποίο θεωρείται ασθένεια πλέον, εντόπισα το εξής θαυμάσιο: Αναφορά σε μια γιγάντια έρευνα στους Βρετανούς δημόσιους υπαλλήλους, και το άγχος τους. Τα αποτελέσματα έχουν πολύ ενδιαφέρον:

For the past 25 years, Michael Marmot, a professor of epidemiology and public health at University College London, has been running the Whitehall study, an exhaustive longitudinal survey launched in 1967 that has tracked some 28,000 British men and women working in central London. What makes the Whitehall study so compelling is its uniformity. Every subject is a British civil servant, a cog in the vast governmental bureaucracy. They all have access to the same health care system, don’t have to worry about getting laid off, and spend most of their workdays shuffling papers.

The British civil service comes with one other feature that makes it ideal for studying the health effects of stress: It’s hierarchical, with a precise classification scheme for ranking employees (in other words, it’s the human equivalent of a baboon troop). At the bottom are messengers, porters, and security guards. Just above them are the clerical officers, followed by staff scientists and other professionals. This last group implements the policies dictated by powerful administrators who run the governmental agencies. Marmot wanted to investigate how differences in status “in people who are neither very poor nor very rich” might lead to measurable differences in health.

The differences are dramatic. After tracking thousands of civil servants for decades, Marmot was able to demonstrate that between the ages of 40 and 64, workers at the bottom of the hierarchy had a mortality rate four times higher than that of people at the top. Even after accounting for genetic risks and behaviors like smoking and binge drinking, civil servants at the bottom of the pecking order still had nearly double the mortality rate of those at the top.

Και συνεχίζει:

Διαβάστε περισσότερα…

Μπορεί να τσαλαβούταγες και να μην το πήρες χαμπάρι, αλλά πολύς ντόρος έγινε τις προηγούμενες ημέρες με το τελευταίο Wired, το οποίο περιέχει ένα άρθρο που υποστηρίζει ότι το web πέθανε, τελειώσε, πάπαλα, αυτό ήτανε, και το μέλλον είναι στα applications. Δεν πρόλαβα να το σχολιάσω εγκαίρως (γιατί τσαλαβούταγα) αλλά η ώρα του ήρθε.

Το ότι πρόκειται περί ιδέας βλακώδους πέρα από κάθε φαντασία δεν είναι καν θέμα που αξίζει να συζητά κανείς (ακόμα και το ένα διάγραμμα που χρησιμοποιούν για να υποστηρίξουν την ιδέα με στοιχεία είναι λάθος), αλλά αν θέλεις ντε και καλά να το κουβεντιάσεις διάβασε τεκμηριωμένες απόψεις εδώ, εδώ και (στο site του Wired!) εδώ. Το θέμα είναι ότι το διπλό άρθρο -ειδικά το μισό που είναι γραμμένο από τον Μάικλ Γουλφ του Vanity Fair (!)- περιέχει μερικές εύστοχες παρατηρήσεις σχετικά με τα Ίντερνετς και τις τεχνολογίες που σερβίρουν content σήμερα αλλά είναι στημένο ως πρόκληση, με το εξωφρενικό εξώφυλλο, τα εξωφρενικά επιχειρήματα (προσπαθούν να παρουσιάσουν τη μνημειώδη γκαφα του 1997 με το push και το Pointcast -θυμάσαι;- ως επιτυχία!) και την υιοθέτηση του «συμπεράσματος» ως απόλυτη αλήθεια, που ένα πράγμα θυμίζει: Προβοκάτσια. Διαβάζοντάς το έχεις την αίσθηση ότι οι άνθρωποι προσαρμόζουν την πραγματικότητα στις δικές τους ιδέες, και δεν τους χωράει, και γι’ αυτό την τσαλακώνουν όσο δεν πάει. Είναι σαν να διαβάζεις κείμενο του ΚΚΕ.

Διαβάστε περισσότερα…

Μπορεί όπως κι εγώ να είσαι άνθρωπος πολυάσχολος, να μην έχεις πολύ χρόνο για χάζεμα ή χάσιμο. Μπορείς επίσης όπως κι εγώ να σου αρέσουν αυτά τα μεγάλα άρθρα, τα δημοσιογραφικά, που είναι ξερωγώ δέκα χιλιάδες λέξεις για έναν πάστορα από τον Αμερικάνικό Νότο, ή δεκαοχτώ χιλιάδες λέξεις για το παράνομο εμπόριο διαμαντιών στο Κονγκό. Τέτοιες ιστορίες, αληθινές και καλογραμμένες, που μπορείς να τις διαβάσεις σε μια καθισιά, αλλά δεν μπορείς να τις διαβάσεις στο γραφείο, κοιτάζοντας την οθόνη του γκομπιούτερ. Σου έχω ξαναγράψει για το longform.org, που συγκεντρώνει κάμποσες από δαύτες, από τα μεγαλύτερα περιοδικά του κόσμου, για να μην ψάχνεις. Σου ‘χω γράψει και γι’ αυτά τα βιβλία, που κυκλοφορούν κάθε χρόνο και περιέχουν τα καλύτερα τέτοια κείμενα της χρονιάς, τα βραβευμένα, τα τοπ οφ δε τοπ. Αλλά δεν σου έχω γράψει για τον καλύτερο τρόπο να τα διαβάζεις αυτά τα κείμενα, και αυτό ήταν παράλειψη. Γιατί καλά είναι τα περιοδικά, αλλά άντε να έχουν ένα τέτοιο μέσα στο κάθε τεύχος. Το πολύ δύο. Καλά και τα βιβλία, αλλά μια φορά το χρόνο βγαίνουν, δε φτουράνε. Και καλό και το κομπιούτερ, αλλά άντε βγάλε τα μάτια σου δυο ώρες για να διαβάσεις κάτι τέτοιο.

Ο καλύτερος τρόπος είναι άλλος: Instapaper στο iPad.

Διάβασα το εξής post του ιδρυτή του Wired Κέβιν Κέλι, ο οποίος έκανε ακριβώς την ίδια ανακάλυψη: Το Instapaper είναι ένα εργαλείο που σου επιτρέπει να bookmark (ρήμα!) τα κείμενα που θέλεις. Αφού βάλεις ένα bookmark που λέγεται «read later» στον browser σου, ψαχουλεύεις στα Ίντερνετς, βρίσκεις αυτά που σε ενδιαφέρουν (στο longform.org ή αλλού), και τα μαρκάρεις με το read later για να κάνεις αυτό που λέει: Να τα διαβάσεις αργότερα. Μετά πας στο iPad, το iPod Touch ή το iPhone και κατεβάζεις το application του Instapaper. Κάνεις log-in και νάτα τα posts που έχεις μαρκάρει, έτοιμα να τα διαβάσεις -και οffline άμα λάχει. Το πιο ωραίο είναι το εξής: Τα posts στα δείχνει «γυμνά» από διαφημίσεις και σχεδιαστικές τζιριτζάτζουλες των sites, με ωραία fonts, σαν να διαβάζεις e-book. Η εμπειρία στο iPad είναι καταπληκτική. Παρ’ όλο που το μηχανηματάκι έχει διάφορα προβλήματα στην ανάγνωση (περιγράφονται αναλυτικά εδώ), γι’ αυτή τη δουλειά είναι ό,τι πρέπει.

Το μόνο πρόβλημα (σε πολλά εισαγωγικά) που μένει είναι το να βρίσκεις υλικό για να το διαβάζεις έτσι. Ο Κέβιν Κέλι αποφάσισε να φτιάξει μια λίστα με τα καλύτερα δημοσιογραφικά κείμενα που γράφτηκαν ποτέ, για να πάρεις ιδέες και να τα instapaper (ρήμα!) για να τα διαβάσεις στο δικό σου iPad/iPhone/άντε και PC. Εγώ του πρότεινα δύο: Αυτό κι αυτό.

Αν θέλεις, μπορείς να instapaper (ρήμα!) στα Ελληνικά και κάποια από τα δικά μου.

Διαβάστε περισσότερα…