H ιδέα του Wired για τη μορφή του περιοδικού σε ένα tablet κομπιούτερ. Και, όπως και οι άλλες περιπτώσεις, είναι αδέξιο και λίγο αλλόκοτο, πιο φανταχτερό από τη σελίδα του Wired στο web, αλλά πολύ λιγότερο εύχρηστο. Και δοκίμασε να διαβάσεις τα μεγάλα δημοσιογραφικά κείμενα των 5000 λέξεων σε τέτοια οθόνη. Δοκίμασε. Κωλώνεις. Εξάλλου: Προσοχή φανμπόη: Είναι φτιαγμένο με Adobe AIR, άρα δεν θα παίζει σε iPad.
Θυμήσου τις εκδοχές του Sports Illustrated και κάποιων Λονδρέζων designers για αντίστοιχες λύσεις. Όπως καταλαβαίνεις, με τις συνδρομές-ως-apps που προωθούν σε παρόμοια μηχανήματα, κάθε περιοδικό θα απαιτεί να μάθεις και ένα διαφορετικό UI για να διαβάσεις τα υπέροχα άρθρα του. Μ’ άλλα λόγια: Φέξε μου και γλίστρησα κι αγουρίδα μέλι.
Ένα από τα προβλήματα στην Ελληνική δημοσιογραφία, όχι το μεγαλύτερο, αλλά σημαντικό, είναι ότι δεν υπάρχει κανένας που θα σε μάθει να γράφεις. Δεν υπάρχουν μαθήματα, δεν υπάρχουν σχολές. Δεν ξέρω τι μαθαίνουν τα πιτσιρίκια στις σχολές δημοσιογραφίας (επειδή έχω γνωρίσει πολλά κι έχω κάνει interview σε κάμποσα τείνω να πιστέψω πως δε μαθαίνουν τίποτα) αλλά σίγουρα δεν μαθαίνουν να γράφουν. Όλοι οι δημοσιογράφοι που διαβάζεις και σου αρέσουν μάθανε να γράφουν καλά από μόνοι τους. Αν τώρα εσύ θέλεις όταν μεγαλώσεις να γίνεις δημοσιογράφος και να γράφεις σε περιοδικά (ατύχησες, γιατί στο μέλλον δεν θα υπάρχουν περιοδικά, αλλά έστω ότι είσαι αγύριστο κεφάλι, θες να μάθεις να γράφεις έτσι για να γράφεις στο Ίντερνετ, ή κάτι τέτοιο), τί μπορείς να κάνεις για να βοηθηθείς; Αγόρασε αυτά τα βιβλία.
Ο μόνος τρόπος για να μάθεις πώς γράφεται το σωστό άρθρο περιοδικού είναι με ώσμωση: Διαβάζοντας πολλά καλά άρθρα περιοδικών, κι ό,τι καταλάβεις κατάλαβες. Τα καλύτερα άρθρα περιοδικών γράφονται στις ΗΠΑ, και τα καλύτερα των καλύτερων βραβεύονται κάθε χρόνο από την αρμόδια ένωση, και κυκλοφορούν σε ένα βιβλίο που βγαίνει κάθε χρόνο. (Για λόγους που αντιλαμβάνεσαι, ζηλεύω θανάσιμα και την Ένωσή τους και τα βραβεία τους).
Αυτό το βιβλίο είναι μια καλή αρχή. Έχουν κυκλοφορήσει δέκα τόμοι για τα τελευταία δέκα χρόνια, και είναι όλοι καταπληκτικά αναγνώσματα, όχι μόνο για όσους θέλουν να γράψουν, αλλά και γι’ αυτούς που αγαπούν τα μεγάλα δημοσιογραφικά κείμενα με ωραία γλώσσα, στρωτή δομή και συναρπαστικό περιεχόμενο. Διάβασε τη λίστα με τα καλύτερα του περσινού τόμου και τι είχα γράψει για τον προπέρσινο.
Να και ένα βίντεο που έφτιαξε η συγκεκριμένη ένωση για τη δεκαετία που πέρασε όπως παρουσιάστηκε από τα εξώφυλλα περιοδικών. Σκέψου: σε 10 χρόνια πιθανότατα δεν θα υπάρξει τέτοιο βιντεάκι.
Ετούτο εδώ το πανέμορφο concept το έφτιαξαν οι designers της Berg για την Bonnier (Popular Science, Parenting κα), και δείχνει άλλη μια ιδέα για τα «ψηφιακά περιοδικά» που θα κυκλοφορούν σε tablets που δεν υπάρχουν ακόμη. Σου έδειξα τις προάλλες κι αυτή τη μορφή από το Sports Illustrated. Δες το βίντεο προσεκτικά και μετά μπες εντός για να σου εξηγήσω γιατί πρόκειται για μια ιδέα ανεδαφική, που δεν έχει τύχη και είναι «κολλημένη» στο παρελθόν.
Το Paste έχει μια λίστα με τα 20 καλύτερα περιοδικά των ’00s, όπως τα φαντάστηκε, και είναι αρκετά αλλοπρόσαλλη. Αν αγνοήσεις κάτι τίτλους για μουσική κάντρι και κάποια πολύ μικρά περιοδικά, διαπιστώνεις ότι δεν ήταν καμιά ιδιαίτερα δημιουργική δεκαετία για τον κλάδο. Και τα περιοδικά που παίρνω με συνδρομές είναι όλα στο Top-7, αλλά το Esquire στο #2; Το Wired #1; Το αμερικάνικο Esquire είναι ένα φάντασμα του παλιού εαυτού του, τα περισσότερα τεύχη του δεν είναι αδιάφορα, είναι κακά. Το δε Wired το καταβροχθίζω ακόμα, αλλά πάσχει από κάτι πολύ σοβαρό: Ασχολείται με το μέλλον, και έχει πέσει τόσες φορές έξω μέχρι τώρα, που διαβάζεται τουριστικά, όχι χρηστικά. Άσε που ήταν από τα μεγαλύτερα παπαγαλάκια της φούσκας των αρχών της δεκαετίας. Μπορεί να ήταν το «νέο» ή το «συναρπαστικό στα ’90s -αλλά σίγουρα δεν ήταν το καλύτερο ή το σημαντικότερο περιοδικό αυτής που λήγει. Το New Yorker, ελλείψει ανταγωνισμού, θα έπρεπε να βρίσκεται σ’ αυτή τη θέση. Και το ερώτημα είναι: Θα υπάρχουν περιοδικά στη δύση του 2019;
Μετά από δυο χρόνια το site ετούτο απέκτησε νέο λουκ (ακόμα φτιάχνονται οι λεπτομέρειες), και το γιορτάζει εγκαινιάζοντας μια νέα σεζόν περιοδικοδιαγωνισμών. Όπως πάντα, γράφεις σχόλιο αποκάτω για να μπεις στην κλήρωση για περιοδικά που ‘χω διπλά και/ή ανυπομονώ να ξεφορτωθώ. Σ’ αυτό το επεισόδιο σου ‘χω: Ένα Wired απ’ το 2007 με το διπλό και ημιδάφανο εξώφυλλο που δείχνει «γυμνή» την Παμ απ’ το The Office, και το τεύχος #22 (Απρίλιος ‘09) του Monocle, του εστέτ περιοδικού/βιβλίου για την αισθητική, τα ταξίδια, κι όλα τα ωραία πράγματα. (Full disclosure: Δεν το ‘χω διπλό το Monocle. Χρειάζομαι το χώρο που πιάνει περισσότερο από αυτό).
Επειδή προέκυψε πρόμπλεμ με τα σχόλια κατά τη διάρκεια της ανακαίνισης, ο νικητής θα κερδίσει και μια επίζηλη και πολυπόθητη πρόσκληση για το Google Wave, αν τη θέλει!
Άσε σχόλιο αποκάτω γράφοντας ό,τι να ‘ναι μέχρι τα μεσάνυχτα του Σαββάτου, 28 Νοεμβρίου. Καλή τύχη!
Augmented reality (AR για τους φίλους) λέγεται αυτό το κόλπο που σου παρουσιάζει την πραγματική τοποθεσία στην οποία βρίσκεσαι εμπλουτισμένη με real time στοιχεία τραβηγμένα από το δίκτυο, τα οποία σχετίζονται μ’ αυτά που βλέπεις γύρω σου. Υπάρχουν διάφορες εφαρμογές αυτού του πράγματος, από τα κράνη των πιλότων των F-35 που δείχνουν εχθρούς, νούμερα και στοιχεία ανάλογα με το πού κοιτά ο πιλότος, μέχρι το Google Sky Map που μου δείχνει ποιά αστέρια βλέπω στον ουρανό στο κινητό μου, ή το Layar, επίσης στο κινητό μου, που τοποθετεί «φίλτρα» πληροφορίας στην κατεύθυνση που στρέφω την κάμερα, δείχνοντάς μου τί υπάρχει προς τα εκεί. Το Esquire στο τελευταίο τεύχος του έχει, λέει, augmented reality, δηλαδή κάτι σύμβολα στο εξώφυλλο και σε διάφορα σημεία του τεύχους τα οποία μπορείς να δείχνεις σε μια webcam (αφού πρώτα εγκαταστήσεις το κατάλληλο software) και να βλέπεις στην οθόνη του υπολογιστή βίντεο. Εξηγεί ο κύριος Γκρέιντζερ:
Είναι ένα εφετζίδικο κόλπο, δεν μπορείς να πεις, αλλά έχει κάποια μειονεκτήματα, και το κυριότερο είναι ότι δεν πρόκειται για augmented reality. Γιατί δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα και το πού βρίσκεσαι. Είτε το βλέπεις σπίτι σου, είτε στη Νέα Υόρκη, είτε στη Μπανγκόκ, αν δείξεις το τεύχος στην κάμερα τα ίδια θα σου δείξει. Εντάξει, κάποια πράγματα στα δείχνει διαφορετικά αν είναι μετά τις 12 τα μεσάνυχτα, ή αν κουνήσεις το τεύχος έτσι ή αλλιώς, αλλά δεν νομίζω ότι μετράει.
Άλλο σημαντικό μειονέκτημα: Δεν λειτουργεί με κινητά τηλέφωνα, μόνο με webcams υπολογιστών. Το διάβασα δυο-τρεις φορές αυτό για να το συνειδητοποιήσω, και είναι αλήθεια. Το να κάνεις AR κόλπα χωρίς να συμπεριλαμβάνεις τα κινητά τηλέφωνα τη σήμερον ημέρα είναι εντελώς άκαιρο και άκυρο. Και δεν είναι κάτι δύσκολο ή πρωτοποριακό, ήδη γίνει: Στο τρέχον τεύχος του Wired, μπορείς να φωτογραφίσεις σελίδες διαφημίσεων του περιοδικού με ένα application για Android και iPhone και να μάθεις περισσότερα για τα προϊόντα που διαφημίζονται. Επίσης όχι-ακριβώς-AR, αλλά και πολύ πιο χρήσιμο.
To Esquire είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια κάνει κάποιες δοκιμές να γραφτεί στις ειδήσεις και να δείξει ότι ψάχνεται σε μια όλο και χειρότερη αγορά, παίζοντας με ιδέες διαφόρων ειδών, που κάποτε έχουν πραγματικό ενδιαφέρον (π.χ. το εξώφυλλο της Μέγκαν Φοξ που «κινηματογραφήθηκε» με μια RED) αλλά συνήθως είναι αποτυχημένες και ανούσιες (το βίντεο-banner στο εξώφυλλο, η «εξομολόγηση» του νεκρού Χιθ Λέτζερ). Δεν έχω δει ακόμα το τεύχος Δεκεμβρίου για να έχω εικόνα από πρώτο χέρι, αλλά απ’ ό,τι φαίνεται κι αυτή η απόπειρα μια μπούρδα είναι.
Τα στατιστικά είναι ξεκάθαρα: Σύμφωνα με έρευνα του Fuqua School of Business του Πανεπιστημίου του Ντιουκ, οι θάνατοι ατόμων στις ηλικίες 15-64 που οφείλονταν σε προσωπικές επιλογές (καταχρήσεις κάθε είδους, κάπνισμα, αλκοόλ, φαγητό κλπ) αποτελούσαν το 5% των συνολικών θανάτων πριν από 100 χρόνια. Σήμερα φτάνουν στο 55%. Αυτό σημαίνει ότι αν και η επιστήμη έχει καταφέρει να μειωθεί δραματικά η θνησιμότητα από μολυσματικές και άλλες ασθένειες, η ανθρώπινη βλακεία παραμένει ανίατη. Διάβασε περισσότερα εδώ.
Στις επιστολές αναγνωστών του τεύχους Σεπτεμβρίου του Wired! Στο προ-προηγούμενο το περιοδικό περιείχε ένα αφιέρωμα στις μεγαλύτερες αποδράσεις όλων των εποχών, κι ένας πατριώτης απ’ το Μέμφις πρόσεξε τη μεγάλη παράλειψη.
O διαγωνισμός έληξε, η κλήρωση έγινε, και ο νικητής είναι ο (τα νταν) Veron! Έχει ειδοποιηθεί με e-mail για τα περαιτέρω, εσύ υπομονή μέχρι τον επόμενο. Που θα πάει, κάτι θα κερδίσεις. Είναι θέμα στατιστικής.
Επόμενα στη σειρά: Δυο τεύχη του Wired για να συμπληρώσεις της συλλογή σου, από τη στοίβα μου με τα διπλά. Το ένα είναι απ’ το μακρινό Σεπτέμβρη του 2007, και περιέχει το ιστορικό της δημιουργίας του Halo 3, και το χρονικό της τρομερής ηλεκτρονικής επίθεσης που γονάτισε την ηλεκτρονική υποδομή της Εσθονίας. Το άλλο είναι το τεύχος Ιανουρίου 2008, με την ιστορία του X-Prize για τα οικολογικά αυτοκίνητα (bonus: διάβασε τη συνέντευξη που πήρα από τον Πίτερ Διαμαντή), ένα άρθρο του Ντέιβιντ Μπερν για τους Radiohead και το νέο μοντέλο διακίνησης μουσικής, και πολλά άλλα.
Για να τα κερδίσεις κάνεις τα γνωστά: Αφήνεις ένα σχόλιο αποκάτω μέχρι τα μεσάνυχτα του Σαββάτου, 30 Μαΐου και μπαίνεις στην κλήρωση. Καλή επιτυχία!
Άλλα δυο Wired έχω για χάρισμα, τεύχη παχουλά και ενδιαφέροντα με πολλά ωραία πράγματα να διαβάσει κανείς. To ένα είναι το τεύχος Ιουνίου 2007, με ένα αφιέρωμα για την ιδιωτική διαστημική βιομηχανία, ένα ωραίο κείμενο για τον Γκας Δημητρέλο και τον stalker του τραγουδιστή των Linkin Park, και συνεντευξούλες του σκηνοθέτη Τζαντ Άπατοου και του δημιουργού του Twitter Έβαν Γουίλιαμς. Το άλλο (και παχουλότερο) είναι το τεύχος Δεκεμβρίου 2007, με ένα αφιέρωμα στη νέα βιομηχανία της αποκωδικοποίησης του DNA, ένα αφιέρωμα στην τεχνολογική πλευρά του πολέμου στο Ιράκ και πολλά άλλα.
Για να τα κερδίσεις, όπως πάντα, αρκεί να αφήσεις ένα οποιοδήποτε σχόλιο αποκάτω μέχρι τα μεσάνυχτα του Σαββάτου, 21 Φεβρουαρίου. Καλή επιτυχία!
Σήμερα μου ήρθε το τεύχος, και είναι μια απογοήτευση. 113 σελίδες, μέγεθος φυλλαδίου. Τα τεύχη Φεβρουαρίου σε όλο τον κόσμο είναι παραδοσιακά μικρά (αμέσως μετά τις γιορτές υπάρχουν πολύ λίγες διαφημίσεις), αλλά 7 τυπογραφικά; Το Wired;
Εδώ το έψαξαν περισσότερο και μέτρησαν μόνο 31,5 σελίδες διαφημίσεων στο τεύχος, πολύ χαμηλότερα από το σύνηθες 1:1 που υπάρχει στα αμερικάνικα περιοδικά. Σκούρα τα πραγματα.
monoblogs
.
.jpg)
