Αν τα ενδιαφέροντά σου είναι σχετικά, σε προτρέπω να διαβάσεις ολόκληρη τη συνέντευξη του Γιαν Γουένερ, του εκδότη του Rolling Stone, ο οποίος τα λέει χύμα και τσεκουράτα για τα περί περιοδικών, iPad, ίντερνετς και άλλα ψηφιακών μπλιμπλικιών που του χαλάνε το μπίζνες πλαν. Πιστεύει ότι τα περιοδικά έχουν ακόμα δεκαετίες ζωής μπροστά τους -αλλά πιστεύει ότι οι πρώτες απόπειρες των εκδοτών με το iPad είναι σπασμωδικές και καταδικασμένες. Νομίζω ότι έχει δίκιο μόνο σε ένα από τα δύο, αλλά λέει πολλά σωστά και ενδιαφέροντα μεταξύ άλλων:
Magazines that depend on photography, and design, and long reads, and quality stuff, are going to do just fine despite the internet and cable news. Because in those areas there’s a real advantage to getting a print product and having something you can hold and that of course is portable and has a luxurious feeling and is comfortable and immersive and you can spend time with it and it’s organized for you.
In the age of the 24-hour news cycle and the availability of the internet you have to focus on those qualities in your magazine even more. Really you have to deliver quality more than ever. And unless you can deliver something that’s quality and really compelling there’s just too many fucking media choices around now. Unless you’re really good you’re in trouble.
Να πέντε ωραία μεγάλα κείμενα ανθρωποκεντρικά, για διάβασμα στο κρεβάτι, στην τουαλέτα, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς ή, αν είσαι περιπετειώδης, στην παραλία:
Ο καταπληκτικός δοκιμιογράφος γράφει στο Vanity Fair για το πώς είναι να χάνεις τη φωνή σου από τον καρκίνο.
Like health itself, the loss of such a thing can’t be imagined until it occurs. (…) I have never been able to sing, but I could once recite poetry and quote prose and was sometimes even asked to do so. And timing is everything: the exquisite moment when one can break in and cap a story, or turn a line for a laugh, or ridicule an opponent. I lived for moments like that. Now, if I want to enter a conversation, I have to attract attention in some other way, and live with the awful fact that people are then listening “sympathetically.”
What do I hope for? If not a cure, then a remission. And what do I want back? In the most beautiful apposition of two of the simplest words in our language: the freedom of speech.
Στα βραβεία της Ένωσης Αμερικάνικων Περιοδικών που ανακοινώθηκαν χτες, το βραβείο καλύτερου feature το πήρε αυτό εδώ το άρθρο από το Los Angeles Magazine. Έχει να κάνει με το θάνατο, τα νεκροταφεία και την ταφή γενικότερα. Instapaper this, που λέμε εδώ.
So here you are, dead and alone. Chances are you didn’t want this, but your wishes were ignored. Whatever happens to the part of you that you recognize as somehow quintessentially you (call it soul, self, spirit, spark), the other part isn’t finished yet—the fleshly part, the limbs and guts that ached and pleased you in so many ways, the meaty bits that you vainly or grudgingly dragged around for all those years. That piece is still of interest to the bureaucrats. It is still a potential source of profit. In your absence its journey is just beginning.
Όπως πιθανότατα ξέρεις, είμαι σε γενικές γραμμές κατά των περιοδικών στο iPad, όπως αυτά έχουν υλοποιηθεί μέχρι τώρα τουλάχιστον. Όπως επίσης ίσως ξέρεις, συμπαθώ πολύ το περιοδικό New Yorker, το διάβαζα φανατικά όταν διάβαζα περιοδικά, και εξακολουθώ να ψάχνω τα ωραία και μεγάλα άρθρα που δημοσιεύει για να τα διαβάσω, πλέον, στο Instapaper. Το application του New Yorker στο iPad το είχα κατεβάσει και είχα αγοράσει κι ένα τεύχος για να δω πώς είναι και δε με είχε ενθουσιάσει κιόλας ως τρόπος ανάγνωσης. Μα κοίτα: Μέχρι τώρα έπρεπε να πληρώνεις 4 ευρώ κάθε εβδομάδα για να κατεβάσεις κάθε τεύχος ξεχωριστά. Πολλά λεφτά δηλαδή. Πλέον η Conde Nast το πήρε απόφαση, αποφάσισε ότι χαλάλι το 30% που παίρνει η Apple, και ορίστε, το app του New Yorker στο iPad διατίθεται πλέον με συνδρομές. Δε χρειάζεται πλέον να παίρνεις κάθε τεύχος κανονικά. Δίνεις 5 ευρώ για τα τεύχη του μήνα ή 45 ευρώ για όλο το χρόνο και τα κατεβάζεις όλα.
Όπως ίσως έμαθες, ο τηλεοπτικός σταθμός Alter θα ζητήσει να υπαχθεί στο άρθρο 99 μετά από μια παρατεταμένη και εκ προοιμίου χαμένη μάχη με τα μαθηματικά. Κανένα θαύμα δεν έγινε, κανένας σωτήρας δε βρέθηκε, έτσι η εταιρία αναγκάστηκε να ζητήσει προστασία από τους πιστωτές της στους οποίους χρωστά εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ. Αν και δεν χρησιμοποιείται σ’ αυτή τη φάση η λέξη «πτώχευση», η πραγματικότητα δεν απέχει και πολύ, καθώς το άρθρο 99 είναι μια διαδικασία επιβολής προγράμματος εξυγίανσης από το δικαστήριο, κάτι παρόμοιο μ’ αυτό που συμβαίνει με την Ελλάδα και την τρόικα ΕΕ/ΕΚΤ/ΔΝΤ δηλαδή. Είναι μια πολύ κακή εξέλιξη για τους 700+ εργαζόμενους στο κανάλι, και ένας σημαντικός σταθμός στο ημερολόγιο της Ελληνικής Κρίσης, καθώς το Alter γίνεται η πρώτη μεγάλη εταιρία media της χώρας που πρακτικά πτωχεύει.
Δεν θα είναι η τελευταία.
Παρακάτω θα σου εξηγήσω γιατί ο κλάδος στον οποίο δουλεύω βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης, και γιατί πιστεύω ότι το επάγγελμά μας δεν θα είναι ποτέ πια ίδιο.
Το Esquire που κυκλοφορεί τώρα στα περίπτερα με το Ζαχαρία Γαλιφιανάκη στο εξώφυλλο, το τεύχος 103 δηλαδή, είναι το τελευταίο: Μετά από εννέα χρόνια και πολλές περιπέτειες το καλό μηνιαίο ανδρικό περιοδικό παύει να κυκλοφορεί. Δεν ήταν το πρώτο περιοδικό για το οποίο είχα γράψει (την τιμή είχε ο προκάτοχός του, το αλήστου μνήμης «Big»), και εδώ και πολύ καιρό συνεισέφερα ελάχιστα στην ύλη του καθώς ασχολούμαι πλέον με άλλα πράγματα, μα για αρκετά και σημαντικά χρόνια το να γράφω για το Esquire ήταν η κύρια δουλειά μου.
Like most consumer publishers, Conde Nast have been looking at the apps market as though it was a completely new opportunity. When fundamentally a magazine app has to be the magazine, and this gives the publisher real strength if they can leverage the resources in their back issues and the archive. Far too many consumer magazines have ignored their archives when producing apps. Yet the archive is something that can most easily be given new impact and immediacy from a digital perspective. Since Conde Nast already has a fabulous archive for eg The New Yorker and Wired, they should have designed their apps to take advantage of this richness.
Δεν είναι και πολύ κομψό να λες «I told you so», αλλά I told you so.
Δεν καταλαβαίνεις τίποτα από τη διαδικασία αυτή καθαυτή, αλλά έχει την πλάκα του το βιντεάκι. Το περιοδικό κανονικά λέγεται «Bloomberg Businessweek», παρεμπιπτόντως.
Στο νέο επεισόδιο του «Instapaper This» σου έχω όχι ένα, ούτε τρία, αλλά δέκα τεράστια, χορταστικά κείμενα κάθε είδους και προελεύσεως που έχουν ένα κοινό: Έχουν όλα εξαιρετικό ενδιαφέρον και είναι ό,τι πρέπει για διάβασμα στις όποιες ώρες ηρεμίας και χαλάρωσης βρεις τις επόμενες, Πασχαλινές ημέρες.
Στο Nitro Μαρτίου είχα γράψει ένα μακρόσυρτο κείμενο για την επίδραση του Ίντερνετ, της αφθονίας των οθονών και του multitasking της σύγχρονης ζωής στην εξέλιξη του εγκεφάλου, με τις δικές μου παρατηρήσεις αλλά και με αναφορές σε πράγματα που έχουν γραφτεί αλλού από ειδικούς και μη σχετικά με το θέμα. Πολλά πράγματα. Είχα συγκεντρώσει τους τελευταίους μήνες μια μεγάλη βιβλιο(τρόπος του λέγειν)γραφία η οποία ήταν σχεδόν αποκλειστικά online, και έτσι το πρόβλημά μου ήταν το εξής: Ήταν εντελώς αδύνατο να τη μοιραστώ με τους αναγνώστες. Ο αναγνώστης του περιοδικού διάβαζε το κείμενο και δεν μπορούσε να μάθει περισσότερα -έβλεπε τις λέξεις κι αυτό ήταν όλο, έπρεπε μετά να αφήσει στην άκρη το τεύχος, να πάει στο κομπιούτερ και να προσπαθήσει να μαντέψει πώς γράφεται στα Εγγλέζικα το «Νίκολας Καρ» για να το ψάξει στο Google.
Τώρα όμως, μπορείς να διαβάσεις ολόκληρο το «Τί Κάνει Το Ίντερνετ Στο Μυαλό Σου» εδώ, και να πατήσεις ό,τι πατιέται για να διαβάσεις λεπτομέρειες που έχουν γραφτεί αλλού για αυτό το συναρπαστικό θέμα. Γιατί σου έχω τις δικές μου λέξεις, αλλά σου έχω και διάσπαρτα στο κείμενο και μαζεμένα κάτω-κάτω δεκαέξι σχετικά και πχιοτικά άρθρα από όλα τα Ίντερνετς, καθώς και τρία σχετικά βιβλία που μπορείς να αγοράσεις (χάρτινα ή στο Kindle).
Η πορτογαλική «i», την οποία μου είχε πρωτοδείξει μερικούς μήνες πριν ο @spi_pol, βραβεύθηκε ως η πιο καλοσχεδιασμένη εφημερίδα του κόσμου από φορέα που δίνει τέτοιου τύπου βραβεία. Όπως μπορείς να δεις στις φωτογραφίες είναι ένα πολύ εντυπωσιακό φύλλο, που πιάνει το μάτι και το κατευθύνει με τρόπους οι οποίοι είναι καταφανώς μελετημένοι και προσεκτικά σχεδιασμένοι.
Μερικά ενδιαφέροντα πράγματα που πρέπει να ξέρεις για την εφημερίδα:
- Είναι φρέσκια, γεννήθηκε το Μάιο του 2009
- Κόστισε 11 εκατομμύρια ευρώ
- Έχει σχήμα μικρότερο από tabloid και τυπώνεται σαν περιοδικό.
- Ο art director της, ο Αμερικανός Νικ Μροζόουσκι, είναι 28 χρονών.
- Πουλάει περίπου 13.000 φύλλα τη μέρα
Τώρα, το αν μπορεί ένα τόσο όμορφο έντυπο να επιβιώσει την ώρα που όλα τα αντίστοιχα έντυπα στη Γη αργοπεθαίνουν, είναι ένα θέμα περίπλοκο.
Το καλό: Μπορείς τώρα να γραφτείς συνδρομητής στην 15θήμερη επιθεώρηση και να παίρνεις κάθε τεύχος στο Kindle σου με μόλις 4 δολάρια το μήνα (πρώτες δυο εβδομάδες δωρεάν, για να δεις αν σου κάνει). Το κακό: Η συνδρομή είναι διαθέσιμη μόνο για όσους έχουν το Kindle αυτό καθ’ αυτό ή συσκευή με Android. Για όσους έχουν iPhone ή iPad, τζίφος – δεν μπορείς να το κατεβάσεις για να το διαβάζεις στο Kindle app των συσκευών της Apple.
monoblogs
Στο Nitro Μαρτίου είχα γράψει ένα μακρόσυρτο κείμενο για την επίδραση του Ίντερνετ, της αφθονίας των οθονών και του multitasking της σύγχρονης ζωής στην εξέλιξη του εγκεφάλου, με τις δικές μου παρατηρήσεις αλλά και με αναφορές σε πράγματα που έχουν γραφτεί αλλού από ειδικούς και μη σχετικά με το θέμα. Πολλά πράγματα. Είχα συγκεντρώσει τους τελευταίους μήνες μια μεγάλη βιβλιο(τρόπος του λέγειν)γραφία η οποία ήταν σχεδόν αποκλειστικά online, και έτσι το πρόβλημά μου ήταν το εξής: Ήταν εντελώς αδύνατο να τη μοιραστώ με τους αναγνώστες. Ο αναγνώστης του περιοδικού διάβαζε το κείμενο και δεν μπορούσε να μάθει περισσότερα -έβλεπε τις λέξεις κι αυτό ήταν όλο, έπρεπε μετά να αφήσει στην άκρη το τεύχος, να πάει στο κομπιούτερ και να προσπαθήσει να μαντέψει πώς γράφεται στα Εγγλέζικα το «Νίκολας Καρ» για να το ψάξει στο Google.
